Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2021

Χειμώνας


Χειμώνας
Μείον επτά βαθμοί
τόσο άντεξαν στο κρύο
εκείνα τα βήματα
Τώρα σκάβουν τη γη
που πάτησε η μοίρα τους
να δώσουν απαντήσεις
στ’ αλλόκοτα χνάρια που χαράξανε
Η συνείδηση ήσυχη
νομίζει
πως ξεγελάει τις δήμιες απώλειες της
όσο το αιωρούμενο σώμα
παραδομένο στο κόκκινο κάλυμμα
πληρώνει ακριβές ποινές
όσο οι ψυχή περιπολεί τις μοναξιές
σε νεκρικό δωμάτιο
κι έπειτα η ερημιά της με απέλπιδα προσπάθεια
τεμαχίζει αβέβαιη τη νύχτα με κάλπικες ανάγκες
17:32 – 18: 20 – 19:05 – 20:30 – 21:10 – 22:30 – 23:54
καληνύχτα
Ώσπου να βρεθεί ο αντικαταστάτης χρόνος για νέο αμάρτημα
εκείνος που νομίζει ότι θ’ αλλάξει τις στιγμές της
μέσα από ένα εξαίσιο... σε μισώ

08:23 καλημέρα
Ο χειμώνας συνεχίζεται






Δημήτρης Βαρβαρήγος  
«Τα όμορφα πράγματα συμβαίνουν αθόρυβα»

Συνέντευξη στην Κωνσταντίνα Μπουζίκα 

«Τα καλύτερα δεν έρχονται μόνα τους,
εμείς τα φέρνουμε και είναι τα πιο σημαντικά
που συμβαίνουν στη ζωή μας»

Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος είναι άρρηκτα δεμένος με το γράψιμο λογοτεχνικών έργων. Μυθιστορήματα, θεατρικά έργα και παιδικά. Αφορμή για τη συνέντευξη έδωσαν τα τρία τελευταία βιβλία του που εκδόθηκαν μέσα σε δύο χρόνια. «Πίστη και Περηφάνια». «Υπατία», από τις εκδόσεις 24 γράμματα και το βιβλίο «Παράτα με», από τις εκδόσεις Υδροπλάνο.




-Ποιος είναι ο Δημήτρης Βαρβαρήγος;
Ωχ, αρχίζουμε με τα δύσκολα. Συνήθως αυτό το απαντούν οι άλλοι. Αυτοί είναι ο καθρέφτης μας. Αλλά απ’ όσες συμπεριφορές εισπράττω από τους ανθρώπους, μάλλον πρέπει σε μεγάλο βαθμό να είμαι σωστός· κι αυτό προσπαθώ να είμαι, ευγενής, αντικειμενικός και ισότιμος με όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους. Απεχθάνομαι τον υποκριτή, τον σνόμπ και τον εγωπαθή. Οπότε, όποιος ψάξει στα αντίθετα, πιθανόν να με συναντήσει.

-Τι αγαπάει πολύ και τι μισεί;
Αγαπώ την ανθρώπινη καλοσύνη, την ανταπόδοση συναισθημάτων. Ξέρεις, δεν χρειάζονται πολλά για να γεμίζεις ευτυχία. Ένα χαμόγελο -ως γλυκιά κι αθώα παρενόχληση-, έχει τη δύναμη φέρει να φέρει τα πάνω κάτω μέσα μας. Μισώ τις απαιτήσεις κάποιων ανθρώπων που νομίζουν ότι ανήκουν σε ανώτερη κάστα και όλοι τους χρωστάνε.

-Τι είναι αυτό που σε ώθησε να γράφεις;
Η πρώτη παιδεία από την οικογένεια μου. Τα χρόνια που μεγάλωνα ήταν φτωχικά αλλά πάντα υπήρχαν βιβλία στο σπίτι. Υπήρξαν για εμένα το ξεκίνημα μιας άρρηκτα δεμένης σχέσης μαζί τους και ιδού το αποτέλεσμα. 


-Πως ένιωθες στο ξεκίνημα αυτής της πορείας;
Τα όμορφα πράγματα συμβαίνουν αθόρυβα, ξεκινούν δίχως ενσυναίσθηση, απλά οδηγούνται από το ένστικτο κι αυτό συνήθως δεν λαθεύει. Και δεν λάθεψε ευτυχώς και νιώθω ευγνωμοσύνη γι’ αυτά που μου χαρίζει η λογοτεχνία. Το σπουδαίο μοίρασμα πνεύματος και ψυχής. Η ταύτιση με τους ανθρώπους σε ένα υπέροχο κι ατελείωτο ταξίδι. Ένα υπέροχο ταξίδι που κρατάει χρόνια.

-Υπήρξε κάποιος άνθρωπος που σε επηρέασε θετικά ή σε βοήθησε στον δρόμο αυτό;

Τα καλύτερα δεν έρχονται μόνα τους, εμείς τα φέρνουμε και είναι τα πιο σημαντικά που συμβαίνουν στη ζωή μας. Η αγάπη μου για τη λογοτεχνία και η επιμονή μου να καταφέρω αυτό που βαθιά επιθυμούσα. Να γράφω βιβλία και θεατρικά έργα. 


-Η έμπνευση σου από πού πηγάζει; Όταν δεν έχεις έμπνευση τι σημαίνει αυτό για εσένα;
Η έμπνευση είναι σαν την αστραπή, μοιάζει σαν να σου χαρίζεται μια αλήθεια πέρα από τη συνείδηση. Μετά αρχίζει ο μόχθος της δημιουργίας. Όταν δεν έχω έμπνευση, νιώθω ανησυχία και νευρικότητα.

-Έχει συμβεί ποτέ να έχεις ξεκινήσει ένα έργο και να μην προχωράει; Το παρατάς ή όχι;
Πολύ συχνά έχουν συμβεί και τα δύο. Το γράψιμο είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία και χρειάζεται γνώση γι’ αυτό που δημιουργείς· αν αξίζει τον κόπο να βγει προς τα έξω και δεν θα κοροϊδέψεις τους αναγνώστες σου με προχειρότητες. Είναι πάντα ένα στοίχημα για εμένα και πιστεύω για τον κάθε συγγραφέα.

-Πως νιώθεις την στιγμή που γράφεις; Πως συνδέεσαι με τους ήρωες/χαρακτήρες;
Απόλαυση με μία λέξη· σαν να τρώω σοκολάτα. Αγαστή σχέση έχω με τους ήρωες μου, σε κάθε βιβλίο. Ζω μαγικές στιγμές να ζωντανεύω μορφές και χαρακτήρες σε μια λευκή σελίδα, να τους δίνω οντότητα στην επίφαση μιας πραγματικότητας που τους κάνει αυτόνομους να οδηγούν μόνοι τους την ιστορία.


«Η έμπνευση είναι σαν την αστραπή,
μοιάζει σαν να σου χαρίζεται μια αλήθεια
πέρα από τη συνείδηση»




-Αν γινόσουν ένας ήρωας μιας ταινίας ή ενός βιβλίου, πως θα ήθελες να ζήσεις; Τι ρόλο θα διάλεγες;
Μου αρέσει να δουλεύω στα παρασκήνια. Δεν θα μπορούσα να παίξω κάποιον ρόλο γιατί δεν απομνημονεύει το μυαλό μου τα κείμενα. Όσο για το δεύτερο ερώτημα: Αυτό που είμαι τώρα. Να γράφω.

-Ποιος είναι ο αγαπημένος σου συγγραφέας; Τι ιστορίες σου αρέσει να διαβάζεις;
Πολλοί συγγραφείς και αμέτρητα καλά βιβλία υπάρχουν. Έλληνες και ξένοι. Μία παρένθεση εδώ. Έχουμε πολύ σπουδαίους Έλληνες συγγραφείς που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους ξένους. Διαβάζω τα πάντα.

-Τι επάγγελμα θα έκανες αν δεν ήσουν συγγραφέας;
Αυτό που απάντησα προηγούμενα, το να μου αρέσει να δουλεύω στα παρασκήνια, τι άλλο θα μπορούσε να εννοεί; Σκηνοθέτης.


-Τι σου λείπει περισσότερο αυτήν την εποχή που ζούμε;
Η απώλεια της εμπιστοσύνης μεταξύ των ανθρώπων. Η καλή συμπεριφορά που πλέον σπανίζει. Αντί να νιώθουμε αδελφοσύνη, γινόμαστε όλο και πιο επιφυλακτικοί. Για ποιο λόγο;

-Ποιο θα είναι το επόμενο σου έργο; Υπάρχει κάτι στο μυαλό σου;
Είναι σαν να ρωτάς τον διψασμένο αν διψάει. Δεν σταματάω ποτέ και πάντα στο μυαλό μου υπάρχει κάτι που ζητάει το φως. Αυτή την περίοδο γράφω ιστορικές βιογραφίες αρχαίων φιλοσόφων, για παιδιά και όχι μόνο.
Το πρόβλημα μου πλέον είναι ο χρόνος, δεν μου φτάνει.




Το πρόσωπο της εβδομάδας: Κωνσταντίνα Βαρβαρήγου - Ηθοποιός 
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΟΥΡΟΥΤΣΑΒΟΥΡΗΣ 
  ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ 17 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2021


Με πηγαίο χιούμορ, γρήγορη σκέψη, δυναμισμό και οξυδέρκεια γίνεται εύκολα η ψυχή της παρέας. Και μαζί της ουσιαστικά δε βαριέσαι ποτέ. Είτε μιλώντας για πιο ανάλαφρα θέματα, είτε για τα πιο σοβαρά.

Όπως πολυσύνθετη είναι, όμως, στη ζωή της ως προσωπικότητα η Κωνσταντίνα Βαρβαρήγου, έτσι αντιμετωπίζει και την υποκριτική. Με δημιουργικότητα, δύναμη, αλλά και ως μια αδιάκοπη αναμέτρηση με τον εαυτό της και με κάθε δυνατό εμπόδιο.

Το να υποδύεται άλλους χαρακτήρες λειτουργούσε πάντοτε για εκείνη σαν καταφύγιο και η φετινή χρονιά την βρήκε σε δύο τηλεοπτικές δουλειές και φυσικά στη 2η σεζόν στο "Μαύρο Κουτί" του Γιώργου Ηλιόπουλου στο Θέατρο Αργώ σε σκηνοθεσία Ευθύμη Μπαλαγιάννη. 


* Μεγάλωσα σε μια φιλότεχνη οικογένεια. Το θέατρο ήταν η αγάπη μας. Παρακολουθούσαμε παραστάσεις, ήταν κάπως σαν βασικό συστατικό για το πνεύμα μας. Κι ότι μαθαίνεις από παιδί το αγαπάς και δεν το αφήνεις. Αυτός ήταν ο σπόρος που μεγάλωνε μέσα μου και με την πρώτη ευκαιρία που μου δόθηκε μπήκα στο χώρο. Παιδί ακόμα 7,8 ετών είχα συμμετοχή στο πρώτο μου σίριαλ «Θα μιλήσεις με τον δικηγόρο μου» με τους Γιάννη Μπέζο και Ναταλία Τσαλίκη και συνέχισα με το «Έλλη και Άννα» με τη Νόρα Βαλσάμη και τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου. Αυτό ήταν το νερό που πότισε και φούντωσε μέσα μου ακόμη περισσότερο την αγάπη μου για την υποκριτική που παραμένει άσβεστη και δυνατή.

* Για μένα η υποκριτική είναι το καταφύγιο μου. Η μοναχική διαδικασία που χρειάζεται ένας ηθοποιός για να γνωρίσει τον ήρωά που καλείται να ενσαρκώσει και να καταφέρει να τον αποδώσει στα μέγιστα. Μου αρέσει ο τρόπος σκέψης και δράσης του ηθοποιού, που προσωπικά εξιτάρει τη δημιουργική μου δυναμική. Έχω μότο μου τα λόγια του μεγάλου Δημήτρη Χορν: «Ο ηθοποιός εξομολογείται τον εαυτό του μέσα από τον ρόλο.» Αυτό είναι η ενσαρκωμένη μαγεία.


* Άπό πολύ μικρή ηλικία σχεδόν 7 ετών ξεκίνησα προπονήσεις στο τέννις. Το ένα τουρνουά έφερε το άλλο και κάπως έτσι ξεκίνησα τον πρωταθλητισμό. Ύστερα από 13 χρόνια στα γήπεδα έκανα το λάθος να το αφήσω… Τώρα πια ασχολούμαι μόνο ερασιτεχνικά.

* Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον. Ο κάθε καλλιτέχνης σου δίνει και κάτι διαφορετικό για να έχεις να δουλέψεις και να ενσαρκώσεις τον ρόλο που καλείσαι να υποδυθείς. Από κει και πέρα υπάρχει μια μεγάλη αγάπη για το έργο του Ζαν Πωλ Σαρτρ «Κεκλεισμένων των θυρών» αλλά και για το «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ» του Έντουαρντ Αλμπυ.

* Κλασσικά έργα τα οποία είναι ευσεβής πόθος για μένα. Ωστόσο υπάρχει πληθώρα αξιοσέβαστων έργων που θα μπορώ να μιλάω μέχρι αύριο αλλά και για τους λόγους που θα ήθελα να τους ενσαρκώσω….


* Γεννήθηκα στην Αθήνα. Είναι κομμάτι μου η πολυπολιτισμικότητα της. Λατρευώ τις βόλτες στο κέντρο, και όλες τις εκδηλώσεις που δημιουργούνται και έχει κάποιος την δυνατότητα να μάθει, να δει να θαυμάσει και ακόμα να πάρει μέρος…

* Στο Αll4fun μου αρέσουν πολλά πράγματα. Αρχικά να πω ότι δίνει το βήμα σε νέους καλλιτέχνες να μιλήσουν για την δουλειά τους. Είναι ένα site που όλοι εσείς που αφιερώνετε χρόνο σε όλο αυτό που έχετε στήσει δεν αποσκοπεί σε κάτι. Αφήνει λοιπόν έναν αέρα πιο ρομαντικό η προσπάθεια αυτή κάτι που λείπει γενικά από τις ζωές μας.



https://www.all4fun.gr/portal/to-prosopo-tis-evdomadas-2/29026-konstantina-varvarigou-ithopoios.html?fbclid=IwAR0X6L0BbTjhyTNV5osinyvogL_l_J7bAhG-nfKTw3TSbZgiNuFoX9s8v_8

Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2021

49ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ
Επιτέλους να βρεθούμε μετά από τόσο άδοξο καιρό που πέρασε ανώφελος. Σας περιμένω να ιδωθούμε, να συνομιλήσουμε, να χαμογελάσουμε, να φωτογραφηθούμε και να γεμίσουν οι ψυχές μας που μένουμε πάντα φίλοι πιστοί…


Σάββατο 18/09, ώρα 20:00-22:00. Περίπτερα 144-146
εκδόσεις 24 γράμματα


Η ανάγνωση με τη συγγραφή ακολουθούν την ίδια δεξιότητα καθώς και τα δύο τρέφονται από πνευματική απόλαυση. 



Η αγάπη και η φροντίδα συγγραφέα και αναγνώστη για τα βιβλία είναι το αληθινό σημείο που τους ενώνει. Και οι δύο αλληλένδετες τάξεις -δεν θα υπήρχε η μία δίχως την άλλη- χάνονται στις σελίδες κάνοντας ταξίδια υπεραισθητά σαν να είναι άνθρωποι μιας άλλης ονειρικής φυλής. 




Ευχαριστώ φίλους και αναγνώστες που βρέθηκαν μαζί μου και σε αυτό το όμορφο ταξίδι. Ευχαριστώ κι εκείνους που δεν ήταν παρόντες, αλλά υπήρχα στη σκέψη τους. Να είμαστε καλά!








“Παράτα με” 
του Δημήτρη Βαρβαρήγου

https://www.vakxikon.gr/parata-me-tou-dimitri-varvarigou/


Γράφει η Λεύκη Σαραντινού

Ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο για την ενδοοικογενειακή βία γραμμένο με την άκρως ρεαλιστική και ωμή πένα του Δημήτρη Βαρβαρήγου είναι το Παράτα με (Εκδόσεις Υδροπλάνο).

Όπως μας λέει ο ίδιος ο συγγραφέας στον πρόλογο του βιβλίου του πρόκειται για έναν σκληρό κείμενο το οποίο αποτελεί μία δριμεία καταγγελία απέναντι στην απάνθρωπη επιβολή, τη σεξουαλική παρενόχληση, τη σωματική και τη λεκτική βία και τον ψυχολογικό και σωματικό βιασμό. Σκοπός του είναι να αφυπνίσει συνειδήσεις και να γνωστοποιήσει το πρόβλημα, ωθώντας όλες αυτές τις γυναίκες που ζουν τον δικό τους Γολγοθά να βρουν τη δύναμη να μιλήσουν προκειμένου να βάλουν τέλος στα δεινά τους, να φωνάξουν "Παράτα με!" στους δυνάστες τους.

Κεντρική ηρωίδα είναι η Δανάη ή Κυκλάμινο - ο συγγραφέας επιλέγει να δώσει θεατρικού τύπου προσωνύμια σε όλους τους χαρακτήρες του, πλην του αληθινού τους ονόματος, προκειμένου να τονίσει τα ιδιαίτερα και υπερτονισμένα χαρακτηριστικά τους.

Η Δανάη είναι ένα νέο κορίτσι με όνειρα για τη ζωή της, τα οποία όμως θα θρυμματίσει ο πατέρας της, ο Γαρούφαλος - ή Φαλλός -. Η μητέρα Ευδοκία -ή Παράτα με- θα γίνει συνένοχος των ανομολόγητων μυστικών της Δανάης με την τακτική της συγκάλυψης. Μονάχα η γιαγιά Δανάη -Ισαβέλλα ή Κυκλάμινο- θα βρει τη δύναμη να αντισταθεί στο Κακό που εκπροσωπεί ο Φαλλός, όπως και η ίδια η εγγονή Δανάη όταν ο κόμπος φτάσει πια στο χτένι.

Η μικρή Δανάη είναι, επομένως η προσωποποίηση της Αθωότητας. Η γιαγιά της η προσωποποίηση του Καλού και ο Φαλλός του Κακού. Και η μητέρα, τέλος, είναι η προσωποποίηση της Μετάνοιας. Διαπράττει σωρηδόν τα λάθη, αλλά στο τέλος τα συνειδητοποιεί, πληρώνει για τις πράξεις της και αλλάζει τρόπο ζωής. Η Φρίντομ, ο Μάρκο και ο Βίκτορ, χαρακτήρες που μπαίνουν στην υπόθεση προς το τέλος του βιβλίου θα αποδειχτούν οι φύλακες άγγελοι της Δανάης.

Θα καταφέρει, λοιπόν, η Δανάη να ξεπεράσει τα ψυχικά και σωματικά της τραύματα και να βρει τη δύναμη που απαιτείται έτσι ώστε να ξεκινήσει τη ζωή της και πάλι από την αρχή στέλνοντας το οδυνηρό παρελθόν στη λήθη;

Οι χαρακτήρες του έργου, όλοι πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, σκιαγραφούνται έντονα, επιδεικνύοντας πολλές φορές ακραία συμπεριφορά και δράση. Έτσι ο συγγραφέας καταφέρνει να προσδώσει την απαιτούμενη δύναμη στον λόγο του και να συγκλονίσει συθέμελα τις ψυχές των αναγνωστών του.

Η γραφή είναι σοκαριστική και πολλές φορές άκρως ρεαλιστική, είναι όμως διανθισμένη με ποιητικές και αλληγορικές πινελιές, οι οποίες εκφράζουν κυρίως κρίσεις του συγγραφέα για τα συμβάντα και γενικά σχόλια για την ίδια τη ζωή και την ανθρώπινη φύση. Γενικά, η καλοδουλεμένη γραφή του αποτελεί ένα από τα δυνατότερα σημεία του βιβλίου. Το τέλος είναι ξαφνικό, απότομο και αφήνει διαφορετικά περιθώρια ερμηνείας στον αναγνώστη.

Ο τόπος και ο χρόνος, επίσης, σκόπιμα δεν προσδιορίζονται. Έτσι ο Βαρβαρήγος κατορθώνει να τονίσει τη διαχρονικότητα του θέματος που πραγματεύεται. Και όντως, η σεξουαλική κακοποίηση, ο βιασμός και η σωματική βία μέσα στην οικογένεια είναι κάτι το οποίο μπορεί να συμβεί οποτεδήποτε και οπουδήποτε, ακόμη και μέσα στις καλύτερες οικογένειες, ακόμη και εκεί όπως δεν το περιμένει και δεν το φαντάζεται κανείς.

Ο υγιής έρωτας και η αληθινή αγάπη είναι τα μέσα που σε μαθαίνουν πως να κατασκευάσεις τον εαυτό σου.
Ωραίο ακούγεται αυτό μα δεν είναι αρκετό.
Σχεδόν πάντα αυτά δεν μένουν αλώβητα μπροστά στον φόβο, τον πόνο, τη θλίψη και το αίμα.
Κι όλα μαζί παίρνουν το ίδιο όνομα:
Οδύνη.
Κι όταν όλα αυτά γίνουν πράξεις, έχουν πάλι το ίδιο όνομα:
Θάνατος.

Εν κατακλείδι, το Παράτα με δεν είναι ένα απλό μυθιστόρημα. Πρόκειται πρωτίστως για ένα έξοχο ψυχογράφημα με πολλά θεατρικά και ποιητικά στοιχεία στην υπόθεση και τη γραφή. Τέλος, πρόκειται για ένα πόνημα άκρως επίκαιρο στη σημερινή εποχή όπου τα ποσοστά της ενδοοικογενειακής βίας παρουσιάζουν άνοδο όχι μονάχα στη χώρα μας, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.


https://www.vakxikon.gr/parata-me-tou-dimitri-varvarigou/ 
χρόνος αΝυπεράσπιστος



Γυμνός σχεδόν από ευτυχία
μαζεύει απ’ τη σάπια έξαψη
κομμάτια σωμάτινα
διαμελισμένα
Τα λόγια όλο και πιο τυραννικά
σπορά στον πράσινο τοίχο επάνω
πληγές φυτρώσανε ως
ύποπτα ιδανικά
Μήτρα η μοναξιά
αναζητήσεις μεγαλώνει πνιγμένες
στην ασάφεια
ποιον να διαλέξει ελπίζοντας
σε έννομη ασωτία
μιαν ανταπόκριση να βρει
κατά παραγγελία
Οκτώβρης ήταν...

db...
Mar mi amor
Θάλασσα αγάπη μου 


Ευχαριστώ το exitirion, τον Σωτήρη Παστάκα και τους συνεργάτες για την ανάρτηση του διηγήματος μου: "Θάλασσα αγάπη μου"



Εσυρε αργά, σχεδόν βαριεστημένα τα βήματα του στην αιώνια φρικαλέα παρουσία του στη ζωή. Πολλοί άκουγαν στο πέρασμα του να μουγκρίζει ως άγριο θηρίο το είναι του. «Γαμώ το στανιό σου τι θεός είσαι εσύ και δεν με τελειώνεις, να ησυχάσω. Μου πήρες ότι πολυτιμότερο είχα στη ζωή. Μού στέρησες τη χαρά, την ανάσα… γιατί με κρατάς τώρα, σε τρώνε οι ενοχές και με αφήνεις για να καλύψεις τα λάθη σου. Άντε να δω που το πας, ποιο θα είναι το σχέδιο σου που μου ετοιμάζεις για να παίξω;»

Δέκα επτά ολάκερα χρόνια η ίδια διαδρομή βρέξει χιονίσει. Τρεις τ’ απομεσήμερο έπαιρνε την κατηφόρα απ’ την ανατολική Favela του Rio nte Janeiro. Κάπου τετρακόσια βήματα μετρούσε μέχρι να φτάσει μπροστά στη θάλασσα. Καθόταν επάνω σε ένα σαπισμένο ξύλο ανάμεσα σε κουφάρια βάρκες στο viejo carnagio. Άναβε ταμπάκο ρούφαγε αμίλητος την πίκρα του κι άδειος, απονευρωμένος αγνάντευε μακριά στον ορίζοντα· σαν κάτι να πρόσμενε να φανεί.

Γι’ αυτό του το κάμωμα οι εργάτες τον περιγελούσαν και του φώναζαν κάθε που τον έβλεπαν: «Ε, βασιλιά Αιγαία, ακόμα περιμένεις τον Θησέα;». Γελούσαν και με άλλα αναιδή χωρατά, μα εκείνος δεν τους έδινε σημασία. Ποτέ δεν είχε αντιγυρίσει κουβέντα όταν βρισκόταν εκεί. Λες ήταν εκκλησία, λες ο ιερός τόπος του. Σαν να έπινε ήρεμο φαρμάκι κι έσβηνε το παρόν. Εκεί μόνο το παρελθόν αιωρούνταν στις σκέψεις του. Ζωντάνευε ο κόσμος του, έπαιρνε χρώματα της γης και της θάλασσας. Γέμιζαν φωνές παιδικές τα αφτιά του και χαιρότανε, μα δεν το έδειχνε. Ήθελε να σηκωθεί να χορέψει, να τραγουδήσει, μα δεν το έκανε. Ποτέ δεν τόλμησε.

Άλλωστε, μετά το τραγικό ναυάγιο άλλαξε η ιδιοσυγκρασία του. Τσακίστηκε η ψυχή του· σαν να ‘γινε με μιας παλαιότερη από χίλια χρόνια. Σταμάτησε κάθε του δούλεψη, μόνο ανάσαινε κι αυτό γιατί δεν είχε από μόνος του τη δύναμη να την σταματήσει. Εφιάλτες φώλιασαν μέσα του και χάθηκε στην απομόνωση της σιωπής για να τους πολεμήσει. Μόνο κάποιες φορές έβγαζε πνιγηρά μουγκρητά, μα ποτέ εναντίον κάποιου άλλου, μόνο εναντίον του θεού.

Κανέναν δεν άφηνε στο carnagio να τον πλησιάσει, παρά μόνο εκείνο το λατίνικο ευλύγιστο σώμα της Alba. Έκανε χώρο να κάθεται πλάι του όταν τον πλησίαζε. Δεν κοιτάζονταν, ούτε μιλούσαν, δεν είχαν αλλάξει κουβέντα από πότε. Μόνο δάκρυα μοιράζονταν αν τύχαινε ο ένας να κοιτάξει κατάματα τον άλλον. Έμεναν στυλωμένοι να κοιτάζουν στον ίδιο βαθύ προορισμό της θάλασσας. Του άφηνε ένα πακέτο ταμπάκο και με ένα αέρινο άγγιγμα του χάιδευε απαλά την πλάτη, να του δώσει κουράγιο· και στιγμές αργότερα έφευγε.

Εκείνος τότε άκουγε να χτυπάει η καρδιά του όπως του καπιτάνο Liandro, του γιου του. Είκοσι πέντε χρόνων παλικάρι, τον πήρε εκείνη η ξελογιάστρα στα σκοτεινιασμένα κύματα της.

Η Alba, ο έρωτας του, έμεινε πιστή να μην θέλει άλλον να αγγίξει τη σάρκα της. Γερνούσε με τη θύμηση του. Εκείνη τη μέρα, μετά από δέκα επτά χρόνια, πριν προλάβει η Alba, να τραβήξει το χέρι της από την πλάτη του, τον ένιωσε να γέρνει και για πρώτη φορά άκουσε καθαρά τη βραχνή φωνή του. Mar mi amor.
χρόνος ανυπεράσπιστος
(από τη συλλογή ποιημάτων)



Μια ξεχασμένη ανάσα έξω απ’ την πόρτα, μπήκε στο άγνωστο πλέον σπίτι. 
Άνοιξε την ντουλάπα, σκόνη ξεχύθηκε ο φυλαγμένος χρόνος.
Το παλιό πάτωμα έπαψε να τρίζει στο ανάλαφρο πάτημα. 
Σιωπές φορέσανε τα πολύχρωμα φουστάνια 
αισχρά τα παγωμένα λόγια καρφώθηκαν στον πράσινο τοίχο.
Παράξενα που γίνανε τα βράδια 
μπλέχτηκαν στα μαλλιά να σβήσουνε μνήμες.
Ακόμη και οι προφυλάξεις δίχως αιδώ 
φορέσανε σκοτάδια να σωπάσουν τα ονόματα 
επάνω στα άσπρα σώματα.
Η ζάχαρη έσταζε κόκκους δηλητήριο στην κουζίνα
Τι παράξενο…
Πόσο γρήγορα παλιώσανε όλα;
Σα να μην υπήρξαν ζωές.

db...

ΥΠΑΤΙΑ
του Δημήτρη Βαρβαρήγου!
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 24γράμματα.


https://www.facebook.com/24grammata/videos/611258866727559
η διαφήμιση προβάλλεται καθημερινά 10:00 στην Ερτ 3
"Έξι ολόκληρα χρόνια κράτησε η συγγραφή μέχρι να ολοκληρωθεί αυτό το έργο το οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό" υπογραμμίζει ο συγγραφέας του έργου και συνεχίζει:
"Υπήρξαν στιγμές που ζωντάνευε μέσα μου το πνεύμα της. Με κυρίευε η προσωπικότητα της και μέσω των γνώσεων της οδηγούσε το χέρι μου να γεμίζει τις σελίδες με τη δράση της.
Όπως τότε που υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες γυναικείες μορφές και δίδασκε όπου μπορούσε στο πανεπιστήμιο, στη βιβλιοθήκη, στους δρόμους μαθηματικά, αστρονομία και πλατωνική φιλοσοφία, δίδαξε και σε μένα τον αρχαίο ελληνικό ιδεαλισμό με τις αμέτρητες Αρετές του".

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Διγενής Ακρίτας. Θεοδώρα. Η στάση του Νίκα



Επανακυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Άγκυρα τα βιβλία με θεματικές από το Βυζάντιο. Μια εποχή δύσκολη όσο και πλούσια ιστορικά. Επελέγησαν αυτοί οι τέσσερεις σημαντικοί σταθμοί -Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Διγενής Ακρίτας. Θεοδώρα. Η στάση του Νίκα- για να δώσουν το στίγμα των ιστορικών γεγονότων και των ανθρώπων που πρωταγωνίστησαν.