Τρίτη 18 Αυγούστου 2026

ΕΝΔΟΜΥΧΑ
ένα κεφάλαιο από το βιβλίο που αναφέρεται στην ευτυχία. Όλα τα κείμενα του είναι βοηθητικά για τον αυτοέλεγχο μας και τις δυνάμεις της ψυχής που μας οδηγούν προς την αυτογνωσία.
Ευτυχία δεν είναι η ύλη…



Στη σύγχρονη εποχή, ο άνθρωπος περιστοιχίζεται από πράγματα. Ο κόσμος του είναι γεμάτος από αντικείμενα, τεχνολογία, ανέσεις, επιτεύγματα. Μπορεί να έχει γεμάτες ντουλάπες, γρήγορα αυτοκίνητα, ακριβά σπίτια, αλλά παράλληλα να νιώθει κενός, άδειος. Τα υλικά αγαθά ικανοποιούν στιγμιαίες ανάγκες, λύνουν πρακτικά προβλήματα, προσφέρουν ευκολία. Αλλά η ευτυχία δεν είναι προϊόν. Δεν αγοράζεται, δεν κατασκευάζεται, δεν προσφέρεται σε πακέτο. Γιατί η ευτυχία είναι μια εσωτερική κατάσταση. Ένα αίσθημα πληρότητας που γεννιέται μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις, την αγάπη, την αλληλεπίδραση, τη δημιουργία, το μοίρασμα.
Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι πλούσιος σε πράγματα, αλλά φτωχός σε χαμόγελα, σε αγκαλιές, σε αληθινές στιγμές. Μπορεί να έχει κάθε εξωτερική επιτυχία, αλλά να του λείπει ο ουσιαστικός δεσμός, η βαθιά σύνδεση με τον εαυτό του και με τους άλλους. Αντιθέτως, κάποιος με λίγα μπορεί να νιώθει γεμάτος, επειδή αγαπά, επειδή αγαπιέται, επειδή νιώθει ευγνώμων.
Ο πλούσιος συναισθηματικός κόσμος είναι το αληθινό καταφύγιο του ανθρώπου. Είναι εκεί που βρίσκει νόημα, παρηγοριά, δύναμη. Είναι αυτός που του επιτρέπει να αντέχει τις δυσκολίες και να εκτιμά τις ομορφιές της ζωής. Η καλοσύνη, η ενσυναίσθηση, η προσφορά, η απλότητα, η αλήθεια, το χαμόγελο, είναι «πλούτη» που δεν σκουριάζουν, δεν φθείρονται, δεν ξεχνιούνται, γιατί γράφονται με ανεξίτηλο μελάνι.
Όταν ο άνθρωπος πάψει να μετρά την αξία του με βάση όσα έχει, και αρχίσει να κοιτά μέσα του, τότε μόνο πλησιάζει την πραγματική ευτυχία. Γιατί, ό,τι είναι αληθινό δε φαίνεται. Απλά το νιώθεις.


Αλεξάνδρεια, ένα συλλογικό έργο που συγκεντρώνει διηγήματα διαφορετικών συγγραφέων, προσφέροντας μια πολυφωνική και ζωντανή λογοτεχνική εμπειρία. Συγχαρητήρια σε όλες και όλους και δη στο Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη για την ανθολόγηση, όπως και στην Ελληνοεκδοτική. 



Η δική μου συμμετοχή με το διήγημα "Η Επίσκεψη, Οι μικρές μεγάλες στιγμές μιας πόλης"
Το βαθύρριζο χνάρι του Ελληνισμού στα πέρα και τα πριν…
Η Αλεξάνδρεια της μνήμης και του μύθου φιλά τις πληγές της
και κρατά με ανείπωτο μυστήριο τα θραύσματά της ενωμένα.
Πόλη-κάτοπτρο προσώπων που ζητούν να βρουν ψηφίδες
εαυτού μέσα της.
Στον συλλογικό τόμο γράφουν οι συγγραφείς:
Έρικα Αθανασίου, Κώστας Ακρίβος, Δημήτρης Βαρβαρήγος,
Μηνάς Βιντιάδης, Έλεν-Έλλη Γκιάλη, Κοραής Δαμάτης, Δημή-
τρης Δασκαλόπουλος, Βαγγέλης Ηλιόπουλος, Ελπιδοφόρος
Ιντζέμπελης, Κατερίνα Καριζώνη, Ξανθή-Τζένη Θ. Κατσαρή-Βα-
φειάδη, Γιάννης Κιντάπογλου, Νίκος Θ. Κόλμαν, Θωμάς Κορο-
βίνης, Πέρσα Κουμούτση, Νίκος Λυμπέρης, Πολύνα Γ. Μπανά,
Αλέξανδρος-Ιωάννης Μπάσης, Κωνσταντίνος Μπούρας, Μαρία
Ντότσικα, Νίκος Ξυδάκης, Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος, Μίνα Π.
Πετροπούλου, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Αντώνης Δ. Σκιαθάς, Πο-
λύβιος Στράντζαλης, Λίτσα Τότσκα, Γιούλη Τσακάλου, Χρύσα
Φάντη, Φίλιππος Φιλίππου, Ηλίας Φραγκάκης, Γρηγόρης Χα-
λιακόπουλος, Άγγελος Χαριάτης.

 Θερμά ευχαριστώ τον συγγραφέα Petros TserkezisΠέτρο Τσερκέζη 
για τη μετάφραση τεσσάρων ποιημάτων μου στα Αλβανικά. 
Παραθέτω ένα εξ αυτών από τη συλλογή, Ιδανικό αόριστο.


Επιλέγουν τη σιωπή
Μοναχικές ανάγκες
Σε μονοπάτια περπατούσες τη ζωή
Σε ξασπρισμένους αιώνες
Μοναχικά.
Σε κοιτούσε η μοίρα πίσω από σύννεφα
να κρατάς το αίμα σου στις χούφτες
αδιάφορη που λέκιαζες το λευκό σου φόρεμα,
κεντούσες με το νήμα της ζωής αστέρια
να κρέμονται σαν κρόσσια στ’ ανάκατα μαλλιά σου.
Απάτητα μονοπάτια τα ψελλίσματα σου
κανείς δεν κατάλαβε τι έψαχνες μέσα στους αναίτιους φόβους
ούτε σε πια υπομονή συνήθιζες να θάβεις αναμνήσεις
τα βήματα μετρούσες
σε πια έκπληξη θα σε βγάλουν αμίλητη
για να χαράξεις αμαρτίες στην άμμο.
Σε είδα την ώρα της μεγάλης μπόρας
να περπατάς μέσα στη βροχή.
Έλαμπαν τα μάτια σου μια πρόσκαιρη στοργή
κι έπειτα αντήχησαν γέλια και φωνές
Να η τρελή που μιλάει στο φεγγάρι
κι έβαφες τα χείλια σου
στο χρώμα μιας οξυδέρκειας
ήταν η στιγμή
που κοίταξες το θάνατο κατάματα.
Zgjedhin heshtjen
Nevoja të vetmuara
Në shtigje drejtoje jetën
në shekuj të zbardhur
vetmimtare
Fati të vështronte pas reve
teksa mbaje gjakun në pëllëmbë
i pandjeshme që njollosje fustanin tënd të bardhë
qëndisje me fillin e jetës yje
që vareshin si thekë në flokët e tu të shprishur
Shtigje të pashkelura belbëzimet e tua
askush nuk kuptoi çfarë kërkoje mes frikërave pa shkak
as në çfarë durimi mësoje të varrosje kujtimet
numëroje hapat
në cilën befasie do të të nxirrnin pa fjalë
për të gdhendur mëkate në rërë
Të pashë në çastin e stuhisë së madhe
duke ecur nëpër shi
shkëlqenin sytë e tu një përkëdheli e përkohshme
dhe pastaj jehuan të qeshura dhe zëra
ja e çmendura që flet me hënën
dhe lyeje buzët
me ngjyrën e një mprehtësie
ishte çasti
që vështrove vdekjen drejt në sy
Μετάφρασε στα αλβανικά: Πέτρος Τσερκέζης
Përktheu në shqip: Petro Çerkezi