Κυριακή, 26 Ιουλίου 2020

Πίστη και Περηφάνια


Ο πολυδιαβασμένος συγγραφέας ζωντανεύει την ανθρώπινη μοίρα στη μεσοπολεμική εποχή, στην Αθήνα. Θεματοποιεί τα γυρίσματα της ιστορίας με ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα γεμάτο περιπέτειες και ανατροπές, εμβαθύνοντας με ρεαλισμό στον ψυχικό κόσμο των ηρώων του. Πρόσωπα εύθραυστα και δυνατά, ευαίσθητα και ανένταχτα που αναδεικνύουν με τη δράση τους τη δύναμη της ανθρώπινης φύσης, εξιδανικεύουν την αισιοδοξία της νιότης, τους δεσμούς αίματος, τη φιλία, τον έρωτα την αγάπη και νικούν κάθε εμπόδιο.
Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα γεμάτο ανατροπές, καλοδουλεμένους χαρακτήρες και ζωντανές εικόνες σαν ζωγραφικοί πίνακες.
Αλκυόνη Παπαδάκη, συγγραφέας

https://www.facebook.com/24grammata/videos/731572000970497/

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2020

Πίστη και Περηφάνια

Το βιβλίο, "Πίστη και Περηφάνια" είναι ένα δυνατό ψυχογράφημα που αφορά όλους τους Πιστούς και Περήφανους της γης αλλά κι εκείνους που όταν κλήθηκαν να επιβιώσουν σε τραγικά δύσκολες συνθήκες δεν κατάφεραν να μην απολέσουν εαυτόν και καταποντίστηκαν στα σκοτεινά λαγούμια της ψυχής τους.


Ο συγγραφέας ψυχαναλύοντας τους ήρωές του -τους δικούς του ανθρώπους- τους κατανοεί δείχνοντας σεβασμό στις ιδιαιτερότητες των χαρακτήρων τους κι επιείκεια στις πράξεις τους.
Ο Σαλιβέριος, η Μαρία-Ρόζα, ο Χαράλαμπος, η Αθηνά, ο Γιάννης, ο Λάζαρος, η Ζαχαρούλα, η Ζωή Μαρία, ο Θεμιστοκλής, κι άλλοι ήρωες διασταυρώνονται μεταξύ τους σ’ ένα γαϊτανάκι σχέσεων που αποκαλύπτει τα βαθιά ανθρώπινα ένστικτα. 


Τελειώνοντας την ανάγνωση του εξαιρετικού αυτού μυθιστορήματος είχα την αίσθηση πως οι σελίδες του βιβλίου είχαν ποτίσει μ’ εκείνη τη γλυκιά μυρωδιά της σοκολάτας που ξεχυνόταν από το εργοστάσιο του Παυλίδη,στις πικρές ζωές των ηρώων. Συγχαρητήρια Δημήτρη για το έργο σου...

Νιοβη, Ποιήτρια-Ραδιοφωνικός Παραγωγός-Radio Symban Australia










Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2020

Πίστη και Περηφάνια


Ακόμα ένα υπέροχο ταξίδι του νου και της φαντασίας μέσα από το μυθιστόρημα του Δημήτρη Βαρβαρήγου «Πίστη και περηφάνια» που υμνεί τις αξίες της αγάπης και της ελευθερίας μέσα από την αληθινή ιστορία μιας οικογένειας και διαδραματίζεται την εποχή του ‘30 και του Δεύτερου Παγκόσμιου πολέμου σε μέρες πείνας και φτώχειας. 
Γιούλη Ζήκου

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2020

Πίστη και Περηφάνια


«Οι κωλόεγγλέζοι… τους κρύψαμε στα σπίτια μας από τους ΝΑΖΙ για να γλιτώσουν και μας το ανταποδίδουν με πυροβολισμούς. Αλήτες, φασίστες. Θα ντρεπόμουνα να μην ανακατευτώ με το πλήθος. Πάντα ένας αγώνας χρειάζεται άντρες νέους τώρα που φασίστες πολεμούν τον απαλευθερωτικό αγώνα. Θέλω να βρίσκομαι στην πλευρά των δίκαιων κι όχι των αδίκων.» 

«Και που ξέρεις ότι πρώτοι οι Εγγλέζοι άνοιξαν πυρ κι όχι οι ΕΑΜίτες; Αυτοί πάντα ότι κι αν κάνουν, όπου κι αν πάνε είναι οπλισμένοι.» 

«Αφού πρώτοι δέχτηκαν τα πυρά οι διαδηλωτές. Μια τρέλα ήταν να βλέπεις στα καλά καθούμενα από εκεί που δεν υπήρχε αφορμή, να ανοίγουν πυρ.»


Είχε δίκιο. Δεν μπορούσα να του πω κάτι άλλο. Θα ήταν παράλογο. Είναι επιτακτική ανάγκη και αναφέρετο δικαίωμα η ελευθερία του ανθρώπου. Του έγνεψα προστακτικά να προσέχει. 











"Μέσα από Σένα" 
Πατήστε επάνω στο Link να μας ακούσετε.


Προσκεκλημένη μας στην εκπομπή η μεταφράστρια- συγγραφέας ΜΠΕΛΙΚΑ ΚΟΥΜΠΑΡΕΛΗ. Την εκπομπή παρουσιάζουν: ο συγγραφέας ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ & η ποιήτρια ΝΙΟΒΗ ΙΩΑΝΝΟΥ. 


Δημήτρης Βαρβαρήγος-Μπελίκα Κουμπαρέλη-Νιόβη Ιωάννου

Υπεύθυνη προγραμμάτων ΕΛΕΝΑ ΜΑΤΣΟΥΚΑ. Διευθυντής του σταθμού, ΆΓΓΕΛΟΣ ΜΑΤΣΟΥΚΑΣ Η εκπομπή ακούγεται στα FM στην Αυστραλία και με WEB σε όλο τον κόσμο με μεγάλη ακροαματικότητα. Είχαμε μηνύματα από ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ. ΟΛΛΑΝΔΙΑ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ. ΓΑΛΛΙΑ. ΗΝΩΜΈΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ. ΚΥΠΡΟΣ ΠΟΡΤΟΓΑΛΊΑ. ΕΛΛΑΔΑ. ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ.


www.dvarvarigos.gr
http://dimitrisbarbarigos.blogspot.gr
Ενύπνια Ψυχίων
Ιφιγένεια Σιαφάκα



https://ifigeneiasiafaka.com/2020/03/19/%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%ae%cf%84%cf%81%ce%b7%cf%82-%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%ae%ce%b3%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%86%ce%ac-2/?fbclid=IwAR13egIE6uPt5A_UsJKLBMLY0B2Aa0HFvoEs8SgurHeBPs2UxZWeCP4zjdo 

Πίστη και Περηφάνια


Στα νεανικά αισθήματα δεν φοριούνται χειροπέδες, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να τα συγκρατήσει. Επιθυμούν, λαχταρούν, κι ας μην ξέρουν με τι ακριβώς σβήνει αυτή η φλόγα του κορμιού. Τι λογαριασμούς θέλει η ζωή ν’ ανοίξει με τον ταραγμένο πόθο, που ξεπηδάει με αναίδεια κι απαίτηση για να νιώσει, να κερδίσει, να μοιραστεί, να χαριστεί, να ξοδευτεί με αιτία και χωρίς προσχήματα. Κι ο πόθος της ξεπηδούσε με πολλή ορμή, τόση όση χρειαζόταν για να την αναστατώνει και να της φέρνει πόνο. Φαρμάκι τούτο το συναίσθημα. Άγιος καημός ο έρωτας, όταν ξυπνάει και δεν καταλαγιάζει με τίποτα. Ακόμη κι αν χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Τίποτα, αυτός επιμένει έως ότου οδηγήσει τα βήματά σου εκεί που θέλει. Ακόμη και στον όλεθρο.

.****

Anima mia… Λοιπόν, άκουσε. Αν θέλεις να γλιτώσεις από τη λαίλαπα που λέγεται άνθρωπος, ακολούθα τους εξής κανόνες: Να μη μιλάς, να μη γελάς, να μη φανερώνεις την ψυχή σου, να μην πετυχαίνεις το σκοπό σου, να μην είσαι ή να μη φαίνεσαι καλά. Να μην έχεις γνώμη, γνώση, παιδεία και ομορφιά, εσωτερική ή εξωτερική. Να μην ικανοποιείσαι με το ιδιαίτερο, υπάρχει το κοινότοπο να σε καλύπτει. Δηλαδή, να μην ακούς Mozart, υπάρχουν και σκυλάδικα. Να μην είσαι καλλίλογη, καλόπιστη και γενικά τίποτα με όποιο συνθετικό του καλού. Να μην είσαι Άνθρωπος και γενικά να μη φέρεσαι ανθρώπινα, εδώ δεν είναι ούτε Ευρώπη (αυτό δεν ξέρω αν είναι σωστό, αλλά το λέω επειδή το ακούω, γι’ αυτό μην το λάβεις και πολύ υπόψη σου), ούτε Παράδεισος – άλλη μια τεχνητή προσδοκία, προσφορά στους αδύναμους.

Φωτο: Natalia Drepina

Δημήτρης Βαρβαρήγος, Πίστη και περηφάνια, μυθιστόρημα, Εκδόσεις 24 γράμματα, Αθήνα 2020



Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2020


Δημήτρης Βαρβαρήγος 
συγγραφέας του βιβλίου 
«Πίστη και Περηφάνια» 
Εκδόσεις «24 γράμματα»


Ένα άτυπο χαρτί γενεαλογικού δέντρου που έπεσε τυχαία στα χέρια του ήταν αρκετό για να κεντρίσει το συγγραφικό ενδιαφέρον του Δημήτρη Βαρβαρήγου. Το αποτέλεσμα βρίσκεται στις σελίδες ενός βιβλίου στο οποίο οι λέξεις πίστη και περηφάνια βαδίζουν πλάι στους πρωταγωνιστές της ιστορίας του. «Κάθε τι αληθινό πάντα μου κεντρίζει το ενδιαφέρον», λέει στο Vivlio-life ο συγγραφέας, εξηγώντας πως πρόκειται «για την καταγραφή μιας τρυφερής αληθινής πέρα ως πέρα ιστορίας που καταφέρνει ένα ταξίδι μέχρι τα βάθη της ψυχής». Αφηγήτρια της ιστορίας η βασική πρωταγωνίστριά της: Η Ζωή – Μαρία Μοντανάρι, ένα κορίτσι γεννημένο μ’ ένα φιλί κι ένα τραγούδι, που θα μπορούσε να είναι και το κορίτσι του εξωφύλλου.

Τον τίτλο του βιβλίου σας συνθέτουν δυο σημαντικές λέξεις της ελληνικής γλώσσας: πίστη και περηφάνια. Είναι και οι λέξεις που θα καθορίσουν τη ζωή των πρωταγωνιστών σας;
Όλων των χαρακτήρων οι συμπεριφορές και οι πράξεις -μα κυρίως της αφηγήτριας, που είναι και η βασική ηρωίδα του βιβλίου- είναι δομημένες επάνω σε αυτές τις δύο σημαντικές αρετές, την Πίστη και Περηφάνια. Κάθε τους δράση, κάθε τους συναισθηματικό μοίρασμα ήταν προσφορά στον άλλον. Η πρώτη παιδία που πήραν από την οικογένεια τους ήταν να μην ανάγονται οι πράξεις τους από ταπεινά κίνητρα. Να ανυψώνουν τη ζωή και τις ουσιαστικές αξίες της, εκεί που όλα συναντιόνται αδόλως και δεν έχουν όνομα, ούτε ιδιοτελή συμφέροντα. Έμαθαν από τη ζωή τους την ίδια πως το ταπεινότερο αξίζει όσο και το σπουδαιότερο. Γιατί είναι κι αυτή η αλήθεια που κάνει ό,τι θέλει χωρίς να χρειάζεται θεούς· για εκείνους που εξουσιάζουν τη ζωή και νικούν το θάνατο, με Πίστη και Περηφάνια.

«Ζωή – Μαρία Μοντανάρι. Ένα κορίτσι γεννημένο μ’ ένα φιλί κι ένα τραγούδι, ήρθε στο φως να συμπληρώσει την ύπαρξή της με τη σάρκα του γένους της, στις ρίζες του μέλλοντός της». Έτσι μας συστήνετε την βασική ηρωίδα σας στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Μιλήστε μας γι’ αυτήν.
Πάντα υπάρχει ο ένας μέσα στους πολλούς που έχει την τύχη ή την ατυχία στη ζωή του να σηκώσει και το φορτίο των άλλων. Πράγματι, η Ζωή-Μαρία Μοντανάρι, -η αφηγήτρια- με Ναπολιτάνικες ρίζες, γεννήθηκε με ένα φιλί κι ένα τραγούδι σε μια οικογένεια που είχε για αρχή της, πίστη στην ισότητα, κάτι που έμαθε και συνέχισε να υποστηρίζει σε όλο της τον βίο. Έζησε σε μια εποχή γεμάτη ανατροπές και δοκιμασίες με τα ακραία περιστατικά του μεγάλου πολέμου της απελευθέρωσης και του εμφυλίου. Για να ξεπεράσει τα δύσκολα της ζωής -εκεί που δοκιμάζονται οι αντοχές και οι αισθήσεις-, έκλεισε βαθιά στην καρδιά της την μεγαλύτερη δύναμη που ξεπερνάει κάθε δοκιμασία και καταστέλλει κάθε εμπόδιο. Την αγάπη. Δύναμη που αντλήθηκε από τα βάθη της ελεύθερης ψυχής της και την πρόσφερε με ανιδιοτέλεια σε κάθε έναν που την είχε ανάγκη.

Αληθινά γεγονότα, οικογενειακές στιγμές, όνειρα συναισθήματα και αναμνήσεις μιας γυναίκας που έζησε πολλά και αποφάσισε να ανοίξει την καρδιά της λίγο πριν πεθάνει. Από ποιον καταγράφηκαν όλα αυτά και πώς έφθασαν σ’ εσάς;

Είναι η καταγραφή μιας τρυφερής αληθινής πέρα ως πέρα ιστορίας που καταφέρνει ένα ταξίδι μέχρι τα βάθη της ψυχής -και κάθε τι αληθινό πάντα μου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Έτσι το εγχείρημα ξεκίνησε όταν έπεσε τυχαία στα χέρια μου ένα άτυπο χαρτί γενεαλογικού δέντρου της αφηγήτριας και των ανθρώπων που αναφέρονται μέσα στο βιβλίο. Οι αφηγήσεις της Ζωής-Μαρίας Μοντανάρι, ήταν άκρως σημαντικές και ενδιαφέρουσες. Η συνάντηση μου μαζί της ήταν μια ευτυχής συγκυρία, κι αποκόμισα έναν απαράμιλλο γνωστικό πλούτο για την εποχή του μεσοπολέμου. Εξομολογήσεις μιας ζωής γεμάτη γεγονότα που είχε βιώσει και είχαν χαράξει την ψυχή της. Πολέμους και κακουχίες, έρωτες – αγάπες και θανάτους και φέρανε στο φως περιστατικά που ούτε ο πιο ευφάνταστος ή ακόμη και νοσηρός νους μπορεί να σκαρφιστεί. Τι περισσότερο ζητάει ένας συγγραφέας από ένα πλήρες θέμα;

«Μια φονεμένη αρχή κι ένα εφηβικό τέλος την οδηγούν στην πρόωρη ενηλικίωση», γράφετε. Πόσο θα επηρεάσει την ηρωίδα σας αυτή η μετάβαση στην ενήλικη ζωή, καθώς ξετυλίγατε – με σεβασμό οφείλω να σημειώσω – την ψυχή αυτής της γυναίκας, στο χαρτί;
Τρόμαξα -με όσα κατέγραφα- όταν αναλογίστηκα πόσα πράγματα μπορούν να φτιαχτούν και να γκρεμιστούν από τους ανθρώπους. Από τα λόγια και τις πράξεις τους.
Όταν είσαι παιδί κι από το όνειρο μέσα σε μια νύχτα βρεθείς στην σκληρή πραγματικότητα. Όταν γνωρίσεις την ανθρώπινη πρόθεση κι επιθετικότητα. Όταν αναγνωρίσεις πόσο πολύ δέσμιες είναι οι ψυχές στην ιδιοτέλεια, παγιδευμένες στο ψέμα και την ανάγκη, τότε αρκεί μια στιγμή για να βγεις από τον αθώο κόσμο των παιδιών και να μπεις στον κόσμο των μεγάλων.
Μία παράγραφος από την ψυχική της κατάθεση:
Πολύ οδυνηρά όλα αυτά για ένα παιδί που μόλις αρχίζει να αντιλαμβάνεται, τι ακριβώς παίζεται γύρω του. Ποια είναι η πραγματική ζωή. Για ένα παιδί που συνειδητοποιεί ότι πρέπει ν’ αρχίσει να σκέφτεται σαν μεγάλος.


«… αψήφησε τη σκιά της μοίρας που την ακολουθούσε στρέφοντας το βλέμμα της στον ουρανό, ώσπου ήρθε ο έρωτας να ανατρέψει τα πάντα στη ζωή της». Πόσο ευάλωτος είναι αλήθεια ένας έρωτας στα χρόνια του πολέμου;
Ο έρωτας είναι η μοναδική στιγμή που κάνει τη Μοίρα να πραγματώνει τις προθέσεις της. Σπαρμένος από τα δεινά της ειμαρμένης κείτεται στις καρδιές των ανθρώπων έτοιμος να ανυψώσει τη ζωή στα ουράνια. Ούτε καν οι θεοί μέσα στις μεταμορφώσεις του πάθους τους δεν υπήρξαν αρκετά ισχυροί να τον αντιμετωπίσουν. Η Ζωή-Μαρία Μοντανάρι, μέσα στην ορφάνια, την ταλαιπωρία, την απελπισία, με σύμμαχο τη νιότη που δεν πτοήθηκε από πολέμους πόνους και στερήσεις, με φυσιολογικό τρόπο αφύπνισε το δικό της παιγνίδι, της εμπιστοσύνης και του πόθου. Η αίσθηση μιας καινούριας αρχής, χαρίζει την αισιοδοξία της απαρχής μιας σταδιακής εσωτερικής και εξωτερικής αλλαγής. Μέσα από τον έρωτα θα οδηγείτο πλέον η ζωή της, προς ένα καλύτερο μέλλον. Η γοητεία απάλυνε κάθε αντίδραση της -κι ας γνώριζε από τον βίο της μάνα της-, πως όταν θα εγκατέλειπε τον εαυτό της στα χέρια του -έρωτα- θα έβαζε τις βάσεις για να υποστεί τα δεινά του. Μα ο έρωτας νικάει κάθε μάχη, καταστέλλει κάθε πόλεμο· και πάει τη ζωή μπροστά.


Παρατηρώντας για αρκετή ώρα το κορίτσι του εξωφύλλου, αυτόματα οι λέξεις πίστη και περηφάνια παίρνουν τη θέση τους στο μυαλό μου. Το πρώτο που σκέφτομαι είναι αν οι αντίθετές τους λέξεις θα παίξουν τον δικό τους καθοριστικό ρόλο στην ιστορία σας.
Ο άνθρωπος προτού σκεφτεί τους άλλους θα πρέπει πρωτίστως να έχει υπάρξει ανεμπόδιστα ο εαυτός του. Γιατί αλλιώς ποτέ δεν θα μάθει σε πιο βαθμό, κάποια μικρά ακόμη κι εντελώς ασήμαντα πράγματα, μπορούν να ασκήσουν παρηγορητική και εμψυχωτική δράση στα μεγάλα. Μέσα από την έμπειρη γνώση στα ναι και στα όχι της ζωής ξεπετιέται η γόνιμη σοφία και κάνει τη Ζωή-Μαρία Μοντανάρι να ακολουθήσει τα βήματα εκείνα που δεν έχουν χώρο στην ουτοπία. Υπηρέτησε με πίστη την αγάπη για τα αδέλφια της -εις βάρος πολλές φορές, κατά του εαυτού της- και στάθηκε με περηφάνια απέναντι σε δύσκολες στιγμές που θα μπορούσαν να είχαν κλονίσει την πίστη της.

Θα μπορούσε να είναι το κορίτσι του εξωφύλλου η Ζωή Μαρία Μοντανάρι; Πώς έγινε η επιλογή της συγκεκριμένης φωτογραφίας;
Η καταγωγή της Μαρίας Ζωής Μοντανάρι είναι Ιταλική. Η φωτογραφία είναι του Ιταλού καλλιτέχνη Paolo Medici. Κάλλιστα θα μπορούσε να είναι, η ηρωίδα, το κορίτσι του εξωφύλλου. Η επιλογή έγινε για την ευγενική ομορφιά που κρύβει ένα νεανικό πρόσωπο και δεν χωρούσε αμφιβολία, να κοσμήσει το βιβλίο κάτι άλλο.

Η αφήγησή της ξεκινάει από τον παππού της, το Σαλιβέριο Μοντανάρι, και τη γιαγιά της, τη Μαρία-Ρόζα. «Δυο νέοι που αγαπήθηκαν παράφορα και, για να ζήσουν ελεύθεροι την αγάπη τους, έφυγαν από τη Φλωρεντία και ήρθαν στη Ζάκυνθο». Θέλετε να μας πείτε γιατί δεν ήταν ελεύθεροι ν’ αγαπηθούν στην Ιταλική πόλη;
Η ταξική ιδεοπολιτική διαφορά ήταν η κύρια αιτία. Ανήκαν ο καθένας σε διαφορετική τάξη. Εκείνη γόνος πλούσιας οικογένειας, με ανώτερη κοινωνική θέση και δύναμη. Εκείνος φτωχός σε μια ναπολιτάνικη συνοικία εργατών. Αυτές οι κοινωνικές διαφορές δεν ήταν ικανές να σταθούν εμπόδιο στη αισθηματική ελευθερία των δύο νέων και τις ξεπέρασαν από τον θρίαμβο της αγάπη τους, με τη φυγή από την πατρίδα τους την Ιταλία και τον ερχομό και εγκαθίδρυση των ονείρων τους στη Ζάκυνθο. Η καινούρια, ελεύθερη ζωή, όσο δύσκολη κι αν φάνταζε στον ξένο τόπο, είχε αρωγό τη δύναμη ενός άσβεστου έρωτα και μιας ατελεύτητης αγάπης.

Στο βιογραφικό σας διαβάζω «Η ιστορία μου ξεκινάει κάτω από την Ακρόπολη -στο Θησείο- με βαθιά καταγωγή τη Φλωρεντία…». Αυτή η βαθιά καταγωγή έχει κάποια σχέση με την αληθινή ιστορία που διαβάζουμε;
Ναι, είναι η ιστορία ανθρώπων προερχόμενων από το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας.

Οι απόγονοί του Σαλιβέριο και της Μαρίας – Ρόζας, καθώς ο χρόνος θα κυλά και τα σύννεφα του πολέμου θα μαυρίζουν τις ψυχές, θα ζήσουν περιπέτειες και ανατροπές στη ζωή τους. Την προσοχή μου τράβηξε ο γιος του ζευγαριού, ο Ντίνος. Ο μετέπειτα πειρατής Σαρακηνός, όπως διαβάζω. Μιλήστε μας γι’ αυτόν τον χαρακτήρα.
Ήταν το πρώτο παιδί της Μαρίας-Ρόζας και του Σαλιβέριου. Ένας αψύς νέος με ναπολιτάνικη επαναστατική ροπή που αντιτάχθηκε στην αδικία των προυχόντων και με ένα μικρό πλεούμενο λήστευε εμπορικά καράβια στα δυτικά παράλια της Πελοποννήσου και μοίραζε στους φτωχούς τα ληστρικά αποκτήματα. Είχε βαθιά αντίληψη της δικαιοσύνης, στηριγμένη στις θεμελιώδεις αρχές της ισότητας και της ελευθερίας -έστω και μέσα από παράνομες πράξεις- με αναπόφευκτο κίνητρο την ανθρωπιστική βοήθεια.
Πιο ήταν το τέλος του κανείς δεν το έμαθε.


Υπάρχουν πολλοί αναγνώστες, που προτιμούν να διαβάζουν αληθινές ιστορίες. Μια τέτοια ιστορία είναι και η δική σας. Το συγγραφικό σας έργο είναι πιστή απόδοση της αφήγησης ή έχετε παρέμβει με κάποιον τρόπο μυθοπλαστικά;
Οι αληθινές ιστορίες είναι το επιστέγασμα της λογοτεχνικής μυθοπλασίας. Προβάλλουν μια έντονη επίδραση στο πνεύμα των αναγνωστών καθώς η αληθοφάνεια των χαρακτήρων γίνεται πιο εύκολα αντιληπτή. Βέβαια όπως σε κάθε μυθιστορία έτσι και σε αυτήν, μερικοί χαρακτήρες δομήθηκαν ευφάνταστα, παράλληλα με κάποια ιστορικά γεγονότα, για να συνθέσουν την πλοκή του έργου.
Αυτό είναι αναπόφευκτο να συμβεί καθώς πάντοτε, η συνάντηση της ιστορίας με το μύθο παίζει τον δικό της ξεχωριστό, καταλυτικό ρόλο. Είναι μια σύμπτωση που υφίσταται πάντοτε στη λογοτεχνία, δηλαδή, η μυθιστορηματική επινόηση να συγχωνεύει το πραγματικό με το φανταστικό, να συνενώνει καταστάσεις, να ξεπερνάει όρια πέραν τoυ απτού και τελικά να εμφορούνται ως μύθος μιας απίστευτης ιστορίας.

Η Αλκυόνη Παπαδάκη έγραψε για το βιβλίο σας: «Είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα γεμάτο ανατροπές, καλοδουλεμένους χαρακτήρες και ζωντανές εικόνες σαν ζωγραφικοί πίνακες». 

Θέλετε να ξεδιπλώσετε τον καμβά μιας τέτοιας εικόνας και να τη μοιραστείτε μαζί μας;
«Μαμά, είσαι καλά;» τη ρώτησα.
«Απορείς, κόρη μου, που χαμογελάω… Έμαθα ότι πίσω από το στρατόπεδο των χτικιάρηδων στο Ρουφ, οι Έλληνες μάγειροι που καθαρίζουν πατάτες πετάνε τα φλούδια έξω από τη μάντρα και τα μαζεύει ο κόσμος… πρέπει να πάω…»
Σαν πλησίασε τη μάντρα του στρατοπέδου, είδε μερικές δεκάδες ανθρώπους, άλλοι να περιμένουν κι άλλοι να σπρώχνονται με μανία για να πάρουν καλή θέση κοντά στη μάντρα και να προλάβουν ν’ αρπάξουν καμιά πατατόφλουδα.
Η Αθηνά λυπήθηκε που έβλεπε την κατάντια και την απογοήτευση των ανθρώπων, που γίνονταν άγρια θεριά για μια πατατόφλουδα. Καθώς κουνούσε το κεφάλι της με απόγνωση, η ματιά της έπεσε στην Ακρόπολη, που αιώνες τώρα έμενε περήφανη να μαρτυρά την παλαιότερη δόξα της. Και τώρα η πείνα που είχε σκορπίσει η μπότα του κατακτητή είχε φέρει την εξαθλίωση, την αβεβαιότητα και το θάνατο ενός περήφανου λαού, μαζί και του λαμπρού πολιτισμού του.
Φωνές σταμάτησαν τις σκέψεις της. Κοίταξε δυο γυναίκες που μαλλιοτραβιόντουσαν για ένα φλούδι. Έσφιξε το σάλι γύρω από τους ώμους για να περιορίσει την ταραχή και τη θλίψη της. Η δύναμη που έβαλε έκανε τις κλωστές να τεντωθούν και κάποιες να σπάσουν, ανοίγοντας τρύπες σε αρκετά σημεία. «Είναι πολύ τυχεροί όσοι πέθαναν και δε ζουν αυτόν τον εξευτελισμό», σκέφτηκε και πήρε το δρόμο της επιστροφής.
Χωρίς την ελπίδα τώρα τα βήματά της ήταν βαριά και ο δρόμος για το σπίτι ατελείωτος.


Βιώνουμε μια περίοδο δύσκολη. Το βιβλίο σίγουρα έχει πληγεί και οι εκδοτικοί οίκοι ποντάρουν τώρα, πια, στο ηλεκτρονικό διάβασμα. Εσείς μπορείτε να ξεφυλλίσετε μια ηλεκτρονική σελίδα;
Αλλάζουν οι εποχές. Η τεχνολογική εξέλιξη τρέχει. Είμαστε σε μια εποχή που έχει τις δικές της παραμέτρους. Επηρεάζουν, διαμορφώνουν τα χαρακτηριστικά των συνηθειών μας και τις συμπεριφορές μας. Προσαρμοζόμαστε, εν μέρει, στη νέα εποχή, αλλά ένα έντυπο βιβλίο αξίζει όσο τίποτα άλλο. Μερικά πράγματα μένουν διαχρονικά και τίποτα δεν μπορεί να τα αλλάξει. Ένα ηλεκτρονικό βιβλίο, σε καμία περίπτωση δεν έχει τη δυνατότητα να απειλήσει ένα παραδοσιακού τύπου βιβλίο. Το θέμα είναι να υπάρχουν αναγνώστες που να διαβάζουν βιβλία είτε με τον έναν, είτε με τον άλλον τρόπο. Οι σημερινοί δύσκολοι ρυθμοί της καθημερινότητας παλεύουν σθεναρά την αφοσίωση, την απόλαυση, την ικανοποίηση και την ξεχωριστή γνώση που μπορεί να προσφέρει το διάβασμα ενός βιβλίου. Στις σελίδες ενός βιβλίου πάντα υπάρχει κρυμμένη μια ιδέα, μια άποψη ίσως κι ένας θησαυρός ικανός να αλλάξει ιδεοληψίες· και ακόμη την ίδια κοσμοθεωρία για τη ζωή. Άλλωστε αυτός που είναι συστηματικός αναγνώστης, γνωρίζει καλά πως στην πραγματικότητα, τις ώρες που διαβάζει, γίνεται ο αναγνώστης του ίδιου του τού εαυτού.


Έχετε γράψει περισσότερα από είκοσι βιβλία, συμμετείχατε σε συλλογικά έργα και ένα μεγάλο μέρος στο σημαντικό κεφάλαιο της συγγραφικής σας ζωής το έχετε αφιερώσει στην κριτικογραφία. Άρα η άποψή σας για το ελληνικό βιβλίο είναι για όλους εμάς τους φίλους του Vivlio-life, πολύ σημαντική.
Όπως συνηθίζω να τονίζω, το γράψιμο για μένα είναι τρόπος να ζω, τρόπος να υπάρχω. Είναι αφιερωμένη η ζωή μου στη λογοτεχνία κι έχω γράψει συνολικά 24 βιβλία και αρκετά θεατρικά έργα εκ των οποίων τέσσερα έχουν ανέβει.
Μέσα στο παιχνίδι της γραφής είναι και η κριτικογραφία, όπως κι ένα ακόμη σημαντικό κεφάλαιο που βρίσκεται στις ενασχολήσεις μου: Σεμινάρια Δημιουργικής γραφής, σε ομάδες ανθρώπων που θέλουν να ακολουθήσουν τη συγγραφή.
Προσωπικά διαβάζω Έλληνες συγγραφείς, και είμαι απόλυτα πεπεισμένος από τη δυναμική της γραφής τους, πως δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους ξένους. Άρα, η άποψη μου, για το ελληνικό βιβλίο καλά κρατεί και διατυμπανίζω πως η ελληνική λογοτεχνία είναι υψηλού επιπέδου. Αυτήν που πιστεύετε και υπηρετείτε όλοι οι φίλοι του Vivlio-life.

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2020


Δημήτρης Βαρβαρήγος: συνέντευξη στη Χαριτίνη Μαλισσόβα Δημοσιεύτηκε 20 Μαΐου 2020



Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοιτά από αγγλική σχολή λογοτεχνίας «awarded by the writing school» και γράφει σίριαλ για την τηλεόραση, θέατρο και λογοτεχνία. Έχουν ανέβει 5 θεατρικά έργα του. Έχει γράψει συνολικά 24 βιβλία: 16 μυθιστορήματα ενηλίκων και 8 παιδικά. Το βιβλίο Υπατία παρουσιάστηκε στην κεντρική αίθουσα της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο το 2007 και ανέβηκε στο θέατρο από τη θεατρική ομάδα Ανάδρασις το 2013. Το ιστορικό βιβλίο Λιπεσάνορες ανέβηκε στο Θέατρο Βαφείο την περίοδο 2015-2016. Ραδιοφωνικός παραγωγός στην εκπομπή «Μέσα από σένα» στο Symban World Radio, Australia. Πολιτιστικός εκπρόσωπος της Unesco Τεχνών, Λόγου κι Επιστημών Ελλάδος για την Πετρούπολη. Μέλος των «Ιστορικών συγγραφέων». Στη συντακτική επιτροπή του λογοτεχνικού περιοδικού Ρωγμές, συντάκτης της εφημερίδας Μορφωτικός της Πετρούπολης. Γράφει κριτικές βιβλίων. Έχει συμμετάσχει ως εκπαιδευτής σε εργαστήρια δημιουργικής γραφής στους Δήμους Πετρούπολης, Αμοργού, Πάρου, Αταλάντης, στον Μορφωτικό Όμιλο Πετρούπολης, στους εκδοτικούς οίκους Άγκυρα και Έναστρον. Το τελευταίο του μυθιστόρημα, Πίστη και περηφάνια, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις 24 γράμματα, είναι η αφορμή της συζήτησής μας.

Πίστη και περηφάνια, ο τίτλος του νέου σας μυθιστορήματος. Θέλετε να μας δώσετε κάποια στοιχεία;
Μια μέρα, εντελώς τυχαία, έπεσε στα χέρια μου ένα άτυπο χιλιοτσαλακωμένο χαρτί τετραδίου με πληροφορίες γενεαλογικού δέντρου. Ήταν γραμμένο από μία πρόγονο της Ζωής-Μαρίας Μοντανάρι, της αφηγήτριας του βιβλίου. Είναι η αληθινή ιστορία μιας οικογένειας, που διαδραματίζεται στο πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα. Η εξιστόρηση αρχίζει με την πρωταγωνίστρια να αφηγείται όλα τα περιστατικά που έζησε. Ανθρωποκεντρικό μυθιστόρημα, με τις ζωές των ηρώων να ξεδιπλώνονται μέσα πάντα από εύθραυστες συνθήκες και τη συνεχή αναζήτησή τους για το ευ της ζωής, την πολυπόθητη ατομική ελευθερία και την αγνή ειρήνη, σε μια νοσηρή κατάσταση του ’30 που κορυφώνεται με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σε μια Αθήνα που ταλανιζόταν από την πείνα και τον θάνατο. Στο μυθιστόρημα αντικατοπτρίζεται όσο τίποτε άλλο η ευαισθησία των χαρακτήρων και γίνεται το χρονικό μιας ατελεύτητης αγάπης για τη ζωή και τον άνθρωπο. Η αγάπη –σε όποιο της επίπεδο και μορφή– ως κεντρικό στοιχείο του βιβλίου επιφέρει τέτοιες απρόσμενες ανατροπές και δοκιμασίες, που βιώνουν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους η Μαρία-Ρόζα και η Ζωή-Μαρία Μοντανάρι, κατά τη διάρκεια της προσωπικής τους πορείας, που ποθούν να ζήσουν την αφοσίωση σε μια δοτική –σε όλες τις μορφές της– αγάπη, γεμάτη πίστη και περηφάνια.

Πόσο δύσκολο και χρονοβόρο είναι να γραφτεί ένα μυθιστόρημα που πρέπει να αποτυπώσει μια άλλη εποχή;
Δεν υπάρχει πιο δύσκολο και πιο χρονοβόρο είδος γραφής από τις αληθινές ιστορίες, και με ανθρώπους που έχουν ζήσει τα γεγονότα της εποχής τους, καθώς υπάρχει ο κίνδυνος μέσα από τη γραφή να αδικηθεί ή να υπερεκτιμηθεί ένας ήρωας· κι ακόμα πιο επικίνδυνο, να παραποιηθούν γεγονότα που έγραψαν Ιστορία. Από την άλλη, δεν υπάρχει κάτι περισσότερο γοητευτικό για μένα από την ενασχόληση με μια αληθινή ιστορία. Τι άλλο να απαιτήσω ως συγγραφέας από ένα θέμα, όταν όλος ο κορμός του βασίζεται στην αλήθεια και μου δίνει την ευχέρεια να διαβαίνει μέσα της η πνευματική ύπαρξή μου. Μαγευτικό ταξίδι όταν φέρνω στο φως, μέσα από φαντασία και παραδεδομένα στοιχεία, προηγούμενες εποχές. Προσπαθώ να βρίσκω και να διασταυρώνω στοιχεία και ιστορικές αναφορές για να είμαι όσο γίνεται πιο κοντά και πιο συγκεκριμένος στην ιστορική αλήθεια και στη συγγραφική αμεροληψία. Είναι χρονοβόρο να βρεθούν πηγές και καταγραφές του χώρου και του χρόνου –κι ενίοτε επώδυνο με τις πολλές αποδελτιώσεις–, αλλά ταυτόχρονα είναι εξίσου σοβαρό και απολύτως ουσιαστικό τόλμημα. Ένα ταξίδι μαγευτικό στο παρελθόν. Το συγκεκριμένο έργο, Πίστη και περηφάνια, μου πήρε τρία χρόνια μέχρι την τελείωσή του. Όταν αισίως το κάθε μου έργο φτάνει στην ολοκλήρωσή του, ικανοποιούμαι τόσο πολύ που δεν κοιτάζω πίσω, δεν μετρώ το χρόνο που –έτσι ή αλλιώς– είναι πάντα απόλυτα δημιουργικός. Είναι ο δικός μου αγαπημένος χρόνος και τολμώ να πω πως ο αποχωρισμός μου με τους ήρωές μου πολύ μου κακοφαίνεται.


Η συμφιλίωση με το παρελθόν ώστε να μπορούμε να προχωρήσουμε με αξιοπρέπεια είναι μια φράση που χρησιμοποιεί η ηρωίδα σας, Μαρία-Ρόζα. Είναι και δικό σας αξίωμα;
Πώς μπορεί να μιλήσει κάποιος για τη ζωή του, για το μεγάλο, σπουδαίο κι αστείρευτο κομμάτι της που είναι η αγάπη; Πώς να εξηγηθούν οι αρετές: αξιοπρέπεια, ευγνωμοσύνη, πίστη, περηφάνια; Η λογοτεχνία έχει τη δύναμη να αγγίξει τη βαθιά κρυμμένη ύπαρξη, ετούτες τις λεπτές χορδές από τα βιώματα ενός ανθρώπου, και να σκαρώσει ένα σπαρακτικό πορτρέτο της ανθρώπινης ύπαρξης με όλα τα ουσιώδη κομμάτια που δομούν τις αλήθειες της ζωής: συμπόνια, θλίψη, θυμό, πόνο, οργή, απογοητεύσεις, κι άλλοτε με μεγαλειώδη γαλαντομία να προσφέρει μικρές και μεγάλες χαρές – το γέλιο, την ατομική ελευθερία, τον έρωτα, τη μητρότητα, κι όλα να αντιμετωπίζονται με αξιοπρέπεια, πίστη, περηφάνια. Τα αληθινά αγαθά βρίσκονται μέσα μας. Προσπαθώ στη ζωή μου –όσο μπορώ– να κρατάω ετούτες τις αξίες σε ισορροπία για να πετυχαίνει τον στόχο της η προσωπική μου ελευθερία και να χαίρομαι με αξιοπρέπεια και σεβασμό όσα μου χαρίζει η καλή μου μοίρα.

Τι άλλο να απαιτήσω ως συγγραφέας από ένα θέμα, όταν όλος ο κορμός του βασίζεται στην αλήθεια και μου δίνει την ευχέρεια να διαβαίνει μέσα της η πνευματική ύπαρξή μου.

Σε ποιον ήρωα/ηρωίδα του ανά χείρας βιβλίου σας έχετε λίγο περισσότερη αδυναμία;
Σε όλους αλλά κυρίως στην αφηγήτρια, που ήταν και η πηγή των πληροφοριών για να μπορέσω να γράψω αυτό το βιβλίο. Τρία χρόνια μοιραστήκαμε συναίσθημα, αφοσίωση και μυστικά ανομολόγητα. Βίωσα μαζί της παράλληλα γεγονότα και δυνατές στιγμές. Μου γνώρισε τον δικό της κόσμο, τους δικούς της ανθρώπους. Μπήκα πολύ βαθιά στην ιστορία και υπήρξαν φορές που ένιωθα να βρίσκομαι στις δικές τους εποχές και να βιώνω και να μοιράζομαι τους πόθους, τις ανάγκες και τις πράξεις τους. Γνώρισα εκείνους που έμαθαν να ανυψώνουν τη ζωή και τις ουσιαστικές αξίες της. Εκείνους που έζησαν τις στιγμές όπου όλα συναντιόνται αδόλως και η μοναδική αξία είναι ο Άνθρωπος. Γνώρισα εκείνους που έμαθαν από τη ζωή τους την ίδια πως το ταπεινότερο αξίζει όσο και το σπουδαιότερο. Ήταν ένα όμορφο πνευματικό δώρο. Ήταν μια ξεχωριστή, δυνατή εμπειρία. Ένα απερίγραπτα γλυκό, τρυφερό και όμορφο ταξίδι.


Ποιοι αξίζουν την πίστη μας και πότε είναι επιβεβλημένη η περηφάνια;
Αυτός που ενεργεί πάντα με ανοχή, στοργή, τρυφερότητα και καλοσύνη. Που εκφράζεται με λόγους θετικούς και πράξεις γεμάτες ευαισθησία. Που ανυψώνει τις αξίες της ζωής και μοιράζεται άδολα τον εαυτό του. Αυτός ως άτομο αυθεντικό της θεμελιώδους ανθρώπινης υπόστασης αξίζει την πίστη των άλλων. Γιατί αυτός ο άνθρωπος που μπορεί να βυθίζει τις σκέψεις του βαθιά στην ύπαρξή του και να βρίσκει στιγμές που η ψυχή του ελεύθερη κατανοεί τον κόσμο, ξέροντας πως δεν υπάρχει μάταιο γεγονός, ανώφελη μέρα, ανώφελη δοκιμασία, ανώφελη σχέση, είναι φυσικό επακόλουθο να διαχειρίζεται τη ζωή του με πίστη και περήφανο τρόπο. Και οι ήρωες του βιβλίου είναι βασισμένοι πάνω σε αυτές τις βασικές αρετές, γιατί ακολούθησαν αυτή την αλήθεια που κάνει ό,τι θέλει χωρίς να χρειάζεται θεούς· για εκείνους που εξουσιάζουν τη ζωή και νικούν τον θάνατο, με πίστη και περηφάνια.

Ποια αξία θεωρείτε υπέρτατη;
Η ελευθερία είναι αγαθό ανεκτίμητο. Η ευγνωμοσύνη είναι αίσθημα ευγένειας κι ελπίδας για όσα μας χαρίζει η ζωή. Μαζί, είναι το πέρασμα σε μια βαθμίδα εξαγνισμού και μύησης στην τελειότητα. Όμως, αυτά τα ουσιώδη στοιχεία για να υπάρξουν πρέπει να τραφούν με ανιδιοτελή και αμέριστη αγάπη, για να μπορούν κατόπιν να την αναδημιουργούν κάθε στιγμή –σε κάθε λόγο, σε κάθε πράξη– από την αρχή και να γίνεται αυτή, η αγάπη, η υπέρτατη αξία στη ζωή μας.

Γνώρισα εκείνους που έμαθαν από τη ζωή τους την ίδια πως το ταπεινότερο αξίζει όσο και το σπουδαιότερο.

Ποια η αίσθησή σας για το σύγχρονο ελληνικό μυθιστόρημα; Υπάρχουν άξιοι εκπρόσωποι;
Είναι πολύ καλό που όλο και περισσότεροι γράφουν. Το μορφωτικό επίπεδο έχει ανέβει και είναι προσοδοφόρο κυρίως για το πνεύμα – κι όχι μόνον για το εμπορικό κομμάτι της λογοτεχνίας. Μέσα σε αυτή την πλειονότητα ξεπετάγονται διαμάντια. Ναι, υπάρχουν ηχηρές φωνές, αληθινά κείμενα που σε ταξιδεύουν με το ύφος και τη δυναμική τους. Αν κάποια από αυτά γράφονταν σε προηγούμενους χρόνους, σήμερα θα ήταν κλασικά. Κάποτε η έκδοση ενός βιβλίου ήταν κοσμικό γεγονός, τώρα περνάει απαρατήρητο. Στις μέρες μας υπάρχει μια γενικότερη έκπτωση αξιών, γι’ αυτό συχνά υπάρχει το ανήσυχο ερώτημα αν υπάρχουν άξιοι εκπρόσωποι στη λογοτεχνία. Και βέβαια υπάρχουν, πολλοί και αξιόλογοι. Ο χρόνος θα τους αναδείξει. Κάθε γενιά, σε όλους τους τομείς, φέρει το καινούριο, το ανανεωτικό. Αλλιώς ο κόσμος μας θα ήταν στάσιμος. Βέβαια, οι καιροί έχουν αλλάξει, η σχετική ευμάρεια, που καλώς έχουν, κάποιοι συνάνθρωποί μας τους δίνει τη δυνατότητα να προβάλλουν το έργο τους πιο δυναμικά, όμως πραγματικός κριτής είναι η δυναμική του κειμένου να αντέξει στον χρόνο και να αναδειχθεί. Διαβάζω τα πάντα, σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου υπάρχουν σοβαρές πένες και τους διαβάζω ανελλιπώς, αλλά σε μεγαλύτερο ποσοστό Έλληνες και Λατίνους. Είναι πιο κοντά στη δική μου ψυχική ιδιοσυστασία, το λατινικό φλογερό ταμπεραμέντο τους. Σε πολλά έργα, ο λόγος τους εκχέεται μέσα από τη φωτιά και τον άνεμο.


Ποιο βιβλίο διαβάσατε πρόσφατα και σας εντυπωσίασε;Δεν είναι ένα, είναι πολλά αξιόλογα έργα. Μυθιστορήματα, ποίηση, ιστορικά και φιλοσοφία. Γενικώς ό,τι πέφτει στα χέρια μου, με σχετική πάντα επιλογή. Αυτή τη στιγμή διαβάζω Μίκα Βάλταρι – εξαιρετικός συγγραφέας.

Τι νομίζετε ότι μας έχει διδάξει η κρίση της πανδημίας;
Τίποτα! Τίποτα δεν μπορεί να μας διδάξει. Ο χαρακτήρας του ανθρώπου δεν αλλάζει, θα συνεχίσει να είναι ίδιος και να συμπεριφέρεται όπως πριν. Ο άνθρωπος έχει ανεπτυγμένα ως συστατικά του στοιχεία το εγώ και το προσωπικό συμφέρον, που τον οδηγούν στην απόλυτη ατομικότητα. Η ανθρωπότητα έχει περάσει στο παρελθόν κι άλλες πανδημίες, γιατί δεν άλλαξαν ούτε τότε οι άνθρωποι; Και γιατί δεν αλλάζει ο άνθρωπος με τόσους πολέμους κι εκατόμβες νεκρών; Αφρική, Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Συρία κ.λπ. Και γιατί δεν αντιδρά ούτε τώρα που στοχεύουν να του αλλάξουν τη ζωή, να τον παρακολουθούν, να τον διοικούν και να τον διευθύνουν. Η αδιαφορία και η ατομικότητα καλά κρατούν. Τι να αλλάξει, λοιπόν; Τίποτα. Οι ψεύτικες αξίες και τα ψεύτικα πρότυπα αποπροσανατολίζουν τη ζωή. Η ματαιοδοξία να ξεχωρίσει ο καθένας πάνω από τους άλλους τον κάνει αλαζόνα και τον απομονώνει ψυχικά από το σύνολο. Η ομορφιά βρίσκεται στην απλότητα, είναι η δύναμη που κάνει τον άνθρωπο αυθεντικό.

Ασχολείστε συγγραφικά με κάποιο νέο βιβλίο;
Πάντα. Είναι τ’ οξυγόνο που ανασαίνω. Δεν μπορώ να σκεφτώ, ούτε για μια στιγμή, ότι θα πάψω να γράφω. Καμιά μοναχικότητα δεν βιώνω με την προσωπική προσήλωση-απομόνωση που απαιτεί η συγγραφή. Είναι τόσο πλούσιος ο κόσμος της λογοτεχνίας, που δεν του λείπει τίποτα από τον πραγματικό. Άλλωστε με τη λογική πάμε ένα βήμα μπροστά, με τη φαντασία βρισκόμαστε παντού. Όπως βρέθηκα με τα βιβλία Υπατία, Λιπεσάνορες και τώρα με το βιβλίο Πίστη και περηφάνια. Η ζωή μας είναι τόσο ευμετάβλητη κι απλά ακολουθώ την πορεία της κάθε μέρας που ξημερώνει και πράττω τα ανάλογα με τη γραφή μου. Κι όλο αυτό γιατί είναι ένας χρόνιος ουσιαστικός συμβιβασμός. Μια απόλυτη συμμετοχή της ύπαρξής μου στη τέχνη του λόγου, την οποία λατρεύω.



Πίστη και περηφάνια
Δημήτρης Βαρβαρήγος
24 γράμματα
516 σελ.
ISBN 978-618-542-383-4
Τιμή €20,00
Μέσα από Σένα
συλλογικό έργο διηγημάτων
24 γράμματα εκδόσεις


Για πρώτη φορά τόσοι καταξιωμένοι συγγραφείς, από τους σημαντικότερους των ημερών μας, συνυπάρχουν σε ένα βιβλίο
Με Λέξεις Δικές Μας
Συλλάβισε λέξεις μέσα από χαμόγελα
Να μείνουν οι λύπες έξω απ’ τις μέρες
«Μέσα από Σένα» ο τίτλος του βιβλίου, από τον ομώνυμο τίτλο της εκπομπής, φιλοξενεί στις σελίδες του μια πολυφωνική δημιουργία. Με λόγο συμπυκνωμένο εκφρασμένο ως απόρροια πλούσιων ιδεών που καταγράφηκαν στο χαρτί.
Όλα συμβαίνουν για κάποιο σκοπό, λες κι ένα αόρατο χέρι οδηγεί τις μοίρες των ανθρώπων να ενώσουν τις παρουσίες τους, τις φωνές τους, τον πνευματικό λόγο τους.
Φωνές σπουδαίες και ηχηρές στην ελληνική γραμματεία. Πεζογράφοι και ποιητές με πορεία σοβαρή και έργο αποδεκτό από το αναγνωστικό κοινό.


Ακρίβος Κώστας. -Αλεξίου Δημήτρης. -Βαρβαρήγος Δημήτρης. -Βασιλάκου Καίτη. -Γκιμοσούλης Κωστής. -Δεληγιώργη Αλεξάνδρα. -Εξαρχοπούλου Λίλυ. -Ιντζέμπελης Ελπιδοφόρος. -Ιωάννου Νιόβη. -Κοκκινάκη Νένα. -Κοντολέων Κώστια. -Κοντολέων Μάνος. -Κουμπαρέλη Μπελίκα. -Κουντούρη Ζέτα. -Κρεμμύδας Κώστας. -Κώτσιας Τηλέμαχος. -Μιχαλοπούλου Αμάντα. -Νικοπούλου Ηρώ. -Νούσια Έλενα. -Παπαδημητρίου Μαρία. -Σακελλίου Λιάνα. -Σιαφάκα Ιφιγένεια. -Σκιαδαρέση Μαρία. -Σκιαθάς Αντώνης. -Σταμάτης Αλέξης. -Σταυροπούλου Έρη. -Τσίτας Μάκης. -Φύσσας Δημήτρης. -Χουλιάρας Γιώργος. -Χριστοδούλου Γιώργο


http://dimitrisbarbarigos.blogspot.gr


Κυριακή, 10 Μαΐου 2020



Νιόβη Ιωάννου:Δημήτρης Βαρβαρήγος 
Πίστη και περηφάνια, 
Μυθιστόρημα, εκδ. 24 γράμματα

http://www.periou.gr

Πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί η ζωή μιας γυναίκας που γεννιέται μ’ ένα φιλί κι ένα τραγούδι; Ποιους ανθρώπους θα μπορούσε να συναντήσει στο διάβα της, ικανούς να αφομοιώσουν κομμάτια της προσωπικότητάς της στην δική τους αδιαπραγμάτευτη μοίρα;
Την απάντηση δίνει ο συγγραφέας Δημήτρης Βαρβαρήγος με το εικοστό τρίτο βιβλίο του που έχει τον πολύ δυνατό τίτλο «Πίστη και Περηφάνια».
Εδώ οι ήρωες γεννιούνται για να συναντηθούν. Μέσα σε δύσκολες συνθήκες καλούνται να κάνουν τις προσωπικές τους υπερβάσεις που θ’ αναδείξουν στοιχεία της προσωπικότητάς τους ικανά να ξαφνιάσουν ακόμα και τους ίδιους.
Η ζωή αλλού, είναι η ζωή στο εδώ και το τώρα.
Ξεκινάει όταν η ετοιμόγεννη Μαρία-Ρόζα, ο Σαλιβέριος και τα δυο τους παιδιά, φτάνουν από την Ζάκυνθο στον Πειραιά επιδιώκοντας να ριζώσουν στον καινούριο τόπο.
«Μα ετούτη η φυγή από τη Ζάκυνθο, καθόλου δεν έμοιαζε με δοκιμασία. Αντίθετα, έμοιαζε σαν να είναι ο γυρισμός στη γη που είχαν εγκαταλείψει. Σαν να πατούσαν γνώριμο χώμα που είχαν βαθιά στις ψυχές τους αφομοιωμένο», λέει ο συγγραφέας στην σελίδα 25 του βιβλίου του, αφήνοντας νοερά την αίσθηση πως οι τόποι διαλέγουν εμάς κι όχι εμείς εκείνους.
Η ζωή σε μια Αθήνα με χωματόδρομους κι αυλές που μύριζαν δυόσμο και γιασεμί δίνει μια ονειρική χροιά στην αφήγηση των γεγονότων. Το κάρο που μετέφερε ο μανάβης τα εμπορεύματα και τα πουλούσε στις γειτονιές ήταν το ίδιο που μετέφερε τους νεκρούς από την πείνα της κατοχής. Ο θάνατος αδιαπραγμάτευτα οικείος. Το δεφτέρι του μπακάλη αφειδώς έγραφε τα βερεσέδια. Φτωχά τα όνειρα των ανθρώπων κόστιζαν όσο ένα πιάτο φαϊ.


Η ιστορία της Ελλάδας από το 1930 μέχρι και την λήξη του εμφυλίου, διαπερνά σαν άρωμα επώδυνο τις σελίδες του βιβλίου ωστόσο ο συγγραφέας, με την ευαισθησία, την ευρηματικότητα και την ευστοχία της πένας του εστιάζει στον Άνθρωπο που αναμετριέται με τον ίδιο του τον εαυτό, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να διασώσει τις αλήθειες του.
Ο συγγραφέας μαγικά μας αποθέτει στην μηχανή του χρόνου και μας αφήνει να ταξιδεύουμε ακολουθώντας του ήρωες του που σθεναρά αντιστέκονται, δίνοντας καθημερινά την προσωπική τους μάχη με πίστη και γενναιότητα, σε μια ταραγμένη εποχή που οι αντίξοες συνθήκες διαβίωσης είναι ικανές να συνθλίψουν κάθε έκφραση υπερηφάνειας και αυτοσεβασμού.
Οι ήρωες είναι άνθρωποι οικείοι και απλοί, κατανοητοί στις συμπεριφορές και τις πράξεις τους. Αυθεντικοί και ανυπόταχτοι καταφέρνουν μέσα απ’ τον μόχθο του έρωτα να ερωτεύονται την ίδια τη ζωή.
Ο πόλεμος, η βία, η πείνα, η στέρηση, οι κακουχίες, δημιουργούν χαρακτήρες που καλούνται να είναι συνεπείς στην δύναμη που μυστικά κι αθόρυβα κυοφορείται στα κύτταρά τους.
Το βιβλίο «Πίστη και Περηφάνια», είναι ένα δυνατό ψυχογράφημα. Ο συγγραφέας ψυχαναλύοντας τους ήρωές του -τους δικούς του ανθρώπους- τους κατανοεί δείχνοντας σεβασμό στις ιδιαιτερότητες των χαρακτήρων τους κι επιείκεια στις πράξεις τους.
Ο Σαλιβέριος, η Μαρία-Ρόζα, ο Χαράλαμπος, η Αθηνά, ο Γιάννης, ο Λάζαρος, η Ζαχαρούλα, η Ζωή Μαρία, ο Θεμιστοκλής, κι άλλοι ήρωες διασταυρώνονται μεταξύ τους σ’ ένα γαϊτανάκι σχέσεων που αποκαλύπτει τα βαθιά ανθρώπινα ένστικτα.
Διλήμματα για τον έρωτα ξετυλίγονται στον αναγνώστη που αναγκαία ταυτίζεται κάποιες φορές με τα πρόσωπα του έργου, πορεύεται μαζί τους στην απόγνωση προσδοκώντας βαθιά μέσα του την γαλήνη της λύτρωσης.
Έντονη είναι η φιλοσοφική διάθεση σε κάποια σημεία του μυθιστορήματος, όπως και στα περισσότερα βιβλία του συγγραφέα. Μέσω αυτής της τακτικής, ο Δημήτρης Βαρβαρήγος μοιάζει ν’ απελευθερώνεται έστω για λίγο από το βάρος της αφήγησης καθώς μοιράζεται με τον αναγνώστη τις προσωπικές του πεποιθήσεις και στοχασμούς, προοικονομώντας ίσως κάποια από τα γεγονότα που πρόκειται να συμβούν. Ταυτόχρονα δημιουργεί την δική του ιδανική ατμόσφαιρα αναδεικνύοντας το δικό του προσωπικό ύφος στην λογοτεχνία.
Στην σελίδα 230 λέει: «Πόσα γεγονότα φέρνει ο χρόνος. Πόσες ανατροπές αντέχει στην ζωή του ο άνθρωπος. Πόσες κακές συμπεριφορές και ατυχίες. Αλλά και πόση ευτυχία. Πόση αγάπη κι έρωτα, χρήμα και δόξα. Η τύχη πάντα πλησιάζει τη νιότη. Θέλει να της χαριστεί, αλλά πρέπει πρώτα να την πιάσεις, να μην αφήσεις την ευκαιρία να πάει χαμένη και κατόπιν να την σεβαστείς. Γιατί η ζωή έχει κανόνες άγραφους που δεν γίνεται να τους παραβείς».
Κινηματογραφική γραφή, δυνατές σκηνές που πείθουν τον αναγνώστη πως είναι μέρος μια συνταρακτικής πράξης που διαδραματίζεται έξω από αυτόν αλλά και εντός του.
«Η ζωή δεν έχει να κάνει με το να βρεις τον εαυτό σου, αλλά με το να τον επινοήσεις», είχε πει ο Μπέρναντ Σω.
Κάπως έτσι θεωρώ πώς όλοι είμαστε μέρος μιας μυθιστορηματικής αλήθειας που η λογοτεχνία της προσδίδει τις ποιότητες που έχουμε ανάγκη για να νιώθουμε ξεχωριστοί. Αυτό που συμβαίνει στη ζωή δεν είναι τόσο σημαντικό όσο ο τρόπος να το επαναφέρουμε στην μνήμη, δημιουργώντας εικόνες, ανακαλώντας συναισθήματα.
Προσωπικά συγκλονίστηκα φτάνοντας στο τέλος και διαβάζοντας την τελευταία φράση του έργου. Μια φράση που για μένα κλείνει μέσα της όλη τη σοφία της ύπαρξης.
Δεν θα την αποκαλύψω αφήνοντάς σας ν’ απολαύσετε την μαγική διαδρομή της ανάγνωσης αυτού του εξαιρετικού βιβλίου.