Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018


Amour fou 
Δημήτρης Βαρβαρήγος


pocket book

37 ανεπίδοτες επιστολές γραμμένες από την ψυχική ανάγκη ενός άντρα να κατακτήσει και να κατακτηθεί, από το Αθώο Κόκκινο μιας αγάπης.

Η αγάπη προσφέρει τη δυνατότητα για νέες ανακαλύψεις... για καινούριες ιδέες κι απρόβλεπτες καταστάσεις. Διαιωνίζει τη διάσταση της παιδικότητας.
Διπλασιάζει το χρόνο… ετοιμάζει τον κόσμο του αύριο… ανοίγει δρόμους στην αληθινή επανάσταση των συναισθημάτων. 


«Ελεύθερες οι ανάσες σου κάψανε τη σάρκα, άγγιξες, ένιωσες, κατάκτησες. Μιλούσες βαθιά, μ’ ένα γέλιο γεμάτο αισιόδοξη ζωή. Το είχες φυλαγμένο στο στέρνο να σε παρασύρει με οδηγό τη ψυχή σου. Και μου γελούσες, και μου μιλούσες, και μου έγραφες λόγια που γεμίζανε το χώρο στιγμές άσβεστες στο χρόνο. Τις κλείναμε σφιχτά στις χούφτες μας, λες και πριν αρχίσει το ταξίδι, η νοσταλγία των αόρατων δεσμών, μας έκανε να θέλουμε όλο και πιο πολύ. Όλο και πιο πολύ να ζήσουμε τη θάλασσα, να κατοικήσουμε στο κύμα και να χάνεται ο τόπος στο χρόνο».

Ο έρωτας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια θεία τρέλα, από μια ακατανίκητη επιθυμία να συμπορευθούμε με τους Θεούς, όντες σε παραλήρημα.
Πλάτων

Η επιθυμία είναι το μισό της ζωής. 
επιθυμίες 

Έλα τώρα να σου πω… κι έχω τόσα πολλά που δεν πρόλαβα. Άκου…

Πόθοι, επιθυμίες, λαχτάρα, χάρισμά σου. Απρόσμενος ο ερχομός σου. Κι όμως σε περίμενα. Ήξερα πως θα φτάσει ο χρόνος που θα σ’ έβλεπα μπροστά μου ακέραια, χωρίς ρωγμές και σκοτάδια.

Έτσι απλά, άνοιξες την πόρτα και μπήκες. Μπήκες βαθιά μου ζωντανή να εισπνέω τις ανάσες σου, αύρα θαλασσινή ξέσπασαν μανιασμένες στα χείλη μου επάνω.

Στάθηκες μπροστά μου να μου χαμογελάς, κρύβοντας με το ένα χέρι τα κόκκινα χείλια σου… με τ’ άλλο έλυσες τα μαλλιά σου. Τίναξες το κεφάλι να ξεχυθούν στους ώμους τους λευκούς σου.

Γέλασες αδιάντροπα, γεμάτη χάρη, μ’ εκείνη την αναίδεια της νιότης, που μόνο η συγχώρεση της ανήκει αληθινά.

Ήσουν μια άγνωστη, μα εγώ σε ήξερα, σε γνώριζα από καιρό. Δεν ήρθες απρόσμενα. Όποιος έρχεται στη ζωή μας δεν έρχεται ακάλεστος, εμείς τον προσκαλούμε. Ζούσες στη σκέψη μου και να το θαύμα.

Σε είδα στη σκιάς μιας ολόγιομης σελήνης. Σε άδραξα. Τρεμούλιασαν τα σώματα, βρήκαν σάρκα ν’ ακουμπήσουν, αίμα να γευτούν μιας ηδονής που καρτερεί το πρώτο άγγιγμα για να ξεσπάσει.

Τα χέρια απλώθηκαν, ευλογημένη η ώρα. Ζεστό το χάδι πύρωσε τη στιγμή, ο χρόνος έσβησε, έσβησε ο χρόνος. Βαθιά σε κοίταξα στα μάτια. Γραμμένη ηδονή στο πρόσωπο. Ορκίστηκα πως μια ζωή θα σου χαρίζω γέλιο· και γέλασες σαν άνοιξη σε εύφορο λιβάδι.

Θα στο ξυπνώ σε κάθε λέξη μου. Ποθώ να με κοιτάς και να γελάς, έτσι να σε κερδίζω, επάνω στα χαμόγελά σου θα σε κατακτώ και θα μπορώ να σε κάνω αληθινά δική μου. Γεμάτη εμπιστοσύνη να μου χαρίζεσαι κι ανέμελη να κάνεις οτιδήποτε σου αρέσει.

Το στόμα μου έκλεισες μ’ ένα φιλί, τα χείλια μου να βάψεις κόκκινα απ’ τα δικά σου. Τα ένιωσα καυτά, υγρά, όμοια με εκείνο το κρυφό σημείο που φωλιάζει στους λαγόνες ανάμεσα και πέταξα ψηλά· σαν πουλί άνοιξα φτερά μεγάλα, να χαθώ στα τέσσερα του ορίζοντα σημεία.

Κι εσύ το πέταγμα ακολούθησες κρατώντας μου το χέρι. Στα σύννεφα στήσαμε χορό, λαχάνιασαν τα στήθη κι άπνοοι ξαπλώσαμε καταμεσίς του θόλου και σ’ άκουγα να μιλάς, να μιλάς ακατάπαυστα -σαν χαρούμενο παιδί που ανακαλύπτει τον κόσμο. Και γελούσες και σ’ αγκάλιαζα· κι όλο πιο πολύ γελούσες.

Τα χρόνια που μας προσμένανε σε όνειρα επάνω σχεδιάσαμε. Τις μέρες τις δικές μας μες τη βροχή, μέσα σε ήλιους, σε δρόμους φωτεινούς και σκιερά περάσματα διαβήκαμε και τραγουδήσαμε και δώσαμε όρκους αιώνιας ύπαρξης.

Μεθύσαμε στο άγγιγμα, στο ζεστό χάδι οι υπάρξεις μας αφέθηκαν να κάψουν τ’ ανταριασμένα σώματα.

Μεθυσμένοι οι ψίθυροι λαχάνιαζαν τα στήθη, άπνοες μείνανε οι ανάσες μέχρι το χάραμα.


Να είσαι ελεύθερος σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος από την επιθυμία να είσαι κάτι 

Βιογραφικό 
Η ιστορία μου ξεκινάει κάτω από την Ακρόπολη -στο Θησείο- με βαθιά καταγωγή τη Φλωρεντία. Μεγάλωνα κι ένιωθα να με τραβάει κοντά της η τέχνη του λόγου. 
Κι ως είθισται, τα όμορφα πράγματα να συμβαίνουν αθόρυβα, αφοσιώθηκα στη λογοτεχνία, γράφοντας μυθιστορήματα - θεατρικά έργα & ποιήματα. 
Η γραφή είναι τρόπος να ζω… τρόπος να υπάρχω. 
Είναι ψυχική υπόθεση. Στάση ζωής. Τόπος δύναμης και προσωπικής ελευθερίας.

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

"Μέσα από Σένα" 


Μια εκπομπή για τη λογοτεχνία, τη τέχνη και τον πολιτισμό
Υπεύθυνη προγραμμάτων ΛΕΝΑ

Νιόβη Ιωάννου. Δημήτρης Βαρβαρήγος
την παρουσιάζουν: Δημήτρης Βαρβαρήγος & Νιόβη Ιωάννου. 
Η εκπομπή ακούγεται στα FM στην Αυστραλία και με web σε όλο τον κόσμο με μεγάλη ακροαματικότητα. 

Ευγενία Οικονομοπούλου. Δημήτρης Βαρβαρήγος
Καλεσμένη η Ευγενία Οικονομοπούλου, ποιήτρια 


Ευχαριστούμε για τα μηνύματά σας από: ΚΥΠΡΟ. ΣΟΥΗΔΙΑ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ. ΝΟΡΒΗΓΙΑ. ΑΜΕΡΙΚΗ. ΝΙΓΗΡΙΑ. ΠΕΡΟΥ. ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ. ΕΛΛΑΔΑ.

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΓΡΑΦΗ


Τι σημαίνει αλήθεια δημιουργική γραφή; Είναι δυο λέξεις που αν συνταιριάξουν δίνουν ένα σοβαρό αποτέλεσμα.
Η δημιουργία από τη μια και η γραφή από την άλλη. Μαθήματα δηλαδή, αν συνοψιστούν. Δηλαδή, ακόμη πιο σημαντική λέξη.
Και να μερικά ακόμη ερωτήματα.
· Πως γίνεται να διδαχθώ τη δημιουργική γραφή;
· Τι σημαίνει δημιουργικότητα εδώ;
· Ποια η διαφορά της απλής γραφής με τη δημιουργική;


Δημιουργικός στο λεξικό σημαίνει: Αυτός που δημιουργεί, που παράγει κάτι. Αυτός που δημιουργεί καλλιτεχνήματα, ένα έργο σημαντικής καλλιτεχνικής αξίας.
Με λίγα λόγια Δημιουργική γραφή σημαίνει: Παράγω κάτι νέο, επεξεργάζομαι καλλιτεχνικές μορφές, γίνομαι παραγωγικός, προκαλώ: διαρκώς νέες δημιουργίες.
Όλα αυτά περιέχονται στη Δημιουργική γραφή, μα δεν είναι αρκετά γιατί χρειάζονται ολόκληρο τον άνθρωπο μέσα κι έξω. Όπως φαίνεται και όπως αισθάνεται για να μπορεί να χρησιμοποιεί τις λέξεις.
Οι λέξεις είναι πολύ σημαντικές, προβάλλουν έννοιες γεμάτες ένταση και ουσία που επεξηγούν με σοφία κάθε φαινόμενο, κάθε στοιχείο ή πληροφορία.



Εμείς εδώ δεν θα τις ονομάσουμε σοφές, αλλά δημιουργικές. Γιατί εκφράζονται μέσα από τον άνθρωπο ανάλογα με τις αισθήσεις που του προκαλούν όταν συμβαίνουν.
Μερικές από αυτές σαν παράδειγμα όπως είναι ο Φόβος, η Έλλειψη, ο Πόνος… κλπ.
Απλές λέξεις με μεγάλη σημασία, που θα τις ονομάσω: Απλά λόγια, έτσι όπως τα εκφράζουμε σε ένα διάλογο, σε ένα γράμμα που γράφω κάθε φορά όταν θέλω να μιλήσω, να επικοινωνήσω με κάποιον που αγαπώ, γιατί με αυτό τον τρόπο βρίσκω την ευκαιρία να του μιλήσω για εμάς, για εμένα, να του αποκαλύψω λεπτομέρειες που δεν μπόρεσα ποτέ να του πω προφορικά.


Γιατί;
Ίσως γιατί, στο γραπτό λόγο εκφράζομαι με περισσότερη σαφήνεια.
Ίσως γιατί, τα προφορικά λόγια δεν μένουν, φεύγουν παρασυρμένα από τον άνεμο.
Ίσως γιατί, είμαι γεμάτος λέξεις και βρίσκω ευκαιρία να τις βάλω σε μια σειρά.
Ίσως γιατί, μου αρέσει το γράψιμο και αισθάνομαι τέλεια όταν μοιράζομαι λόγια και ιδέες με τους άλλους.
Όλα αυτά λοιπόν που βγαίνουν από μέσα μου είναι μια δημιουργία.
Είναι μια μαγεία. Η μαγική τρέλα της δημιουργίας.


Γι’ αυτό λοιπόν, δώσε σχήμα και μορφή στις τυχαίες εμπνεύσεις σου. Βέβαια η έμπνευση είναι στιγμιαία, σαν αστραπή φωτίζει το μυαλό και χάνεται.
Κατόπιν για να υλοποιηθεί χρειάζεται αφοσίωση, αγάπη και υπομονή. Μα όταν ολοκληρωθεί είναι Δημιουργία.

Carpe diem 


Άδραξε τη στιγμή, την κάθε στιγμή και ζήσε.
Μην φοβάσαι να λες ευχαριστώ, να ζητάς συγγνώμη, να συγχωρείς. 
Είναι λέξεις που προδίδουν συναισθήματα αγάπης που τρέφεις σε αυτούς που απευθύνεσαι.
Μοιράσου κάθε καλή στιγμή που μπορείς, εκφράσου ανιδιοτελώς με λόγια από την ψυχή σου. 
Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις, αλλά για όσα τόλμησες να μοιραστείς μαζί του. Κι όταν φτάσει η στιγμή να αναρωτηθείς, τι κατάφερα; Να απαντάς: Αγάπησα τον εαυτό μου κι έγινα φίλος με τους άλλους.
Να βασίζεσαι στον εαυτό σου.

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

Amour fou... 
εκδόσεις Anima, σειρά pocket... 

Τριάντα επτά ανεπίδοτες επιστολές γραμμένες από μια αδιόρατη ανάγκη να κατακτηθεί η ψυχή από το Αθώο Κόκκινο μιας αγάπης.


Η αγάπη προσφέρει τη δυνατότητα για νέες ανακαλύψεις... για καινούριες ιδέες κι απρόβλεπτες καταστάσεις. Διαιωνίζει τη διάσταση της παιδικότητας. 
Διπλασιάζει το χρόνο… ετοιμάζει τον κόσμο του αύριο… ανοίγει δρόμους στην αληθινή επανάσταση των συναισθημάτων.

Ο έρωτας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια θεία τρέλα, από μια ακατανίκητη επιθυμία να συμπορευθούμε με τους Θεούς, όντες σε παραλήρημα. 
Πλάτων

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Υπατία 
του Δημήτρη Βαρβαρήγου


4ος – 5ος αιώνας μ. Χ. Η φημισμένη Αλεξάνδρεια πνίγεται στο κρασί των καπηλειών, στις ηδονές των γυναικών του δρόμου, στις δεισιδαιμονίες, στις φιλοσοφικές διαφορές και διαμάχες των θρησκευτικών φανατισμών με τους φονικούς διωγμούς.


Μέσα σε αυτή τη διαφθορά, μια γυναίκα αφοσιωμένη στα ελληνικά ιδεώδη διδάσκει στο πανεπιστήμιο, στους δρόμους και στο σπίτι της το αστείρευτο ελληνικό πνεύμα. Αυτή η σοβαρή ευθύνη δεν της στερεί το γυναικείο ένστικτο και στο πρόσωπο του χριστιανού έπαρχου βρίσκει τον έμπιστο φίλο και άντρα.


Η φιλία και ο πλατωνικός δεσμός που αναπτύσσεται ανάμεσα τους ενοχλεί τον κλήρο που δεν αργεί να στραφεί εναντίον της και να της προσάψει κατηγορίες ως μάγισσας και υποκινήτριας εχθρικών ενεργειών εναντίον του…


Δύο άνθρωποι γεμάτοι ηθικό χρέος απέναντι στις ηγετικές θέσεις που κατέχουν και στις κοινωνικές συνθήκες της θρησκόληπτης φανατικής εποχής, ζουν κρυφά ανομολόγητες στιγμές αγάπης χωρίς ποτέ…



Πετυχημένη τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής με επίκεντρο μια αξιόλογη γυναίκα που πλήρωσε με τη ζωή της τις αρετές του φύλου της, καθώς βρέθηκε στο μεταίχμιο της ιστορίας, από το λυκόφως του νεοπλατωνισμού στους πρώτους σκοτεινούς αιώνες του Χριστιανισμού.


Μυθιστορηματική βιογραφία που κυλάει αβίαστα, με φανταστικούς διαλόγους και εικόνες, γύρω όμως από πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα τα οποία ο συγγραφέας αναπαριστά πειστικά, μετά από ενδελεχή έρευνα...



ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ GUNTEBERG 


Ένα όμορφο απόγευμα με αγαπημένους φίλους δικούς μου και της Υπατίας


Ευχαριστώ θερμά όλους όσοι παραβρέθηκαν, σχολίασαν, χαμογέλασαν και χάρηκαν τη συντροφιά.

Σε ότι όμορφο πάντα υπάρχει το ανικανοποίητο, ο χρόνος που κυλάει σύντομα ή μια απουσία… είναι σαν το τσιγάρο που γρήγορα τελειώνει κι αμέσως ανάβεις άλλο… 


τι παράξενο κι αυτό, να πνίγεσαι στον καπνό…


ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ


«Και να που φτάσαμε εδώ 
χωρίς αποσκευές


μα μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι 
κι εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο........


Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη! 
. Δως μου το χέρι σου.. Δως μου το χέρι σου..» 
(Θάνος Λειβαδίτης)
Amour fou... 
απόσπασμα από το βιβλίο....


Στη μεγάλη νοσταλγία των γυμνών ειδώλων μένει η ματιά να ζωντανεύει αλλοτινές στιγμές, φύτρα ολάνθιστα από τους πόρους ξεπηδούν, μ’ αμβρόσια ευωδία, και οι ψίθυροι, οι ψίθυροι ουράνια αύρα· τα ψελλίσματα γαντζώθηκαν πάλι στο μυαλό, στο μυαλό γαντζώθηκαν σαν παραμιλητό από τον βαθύ ύπνο της συνείδησης -κι όπως η έσχατη αιτία, στο χωροχρόνο υψώθηκαν, χωρίς βαρύτητα ελεύθερα, χωρίς βαρύτητα, χάρισμα υπερβατικό, έξω απ’ τ’ ανθρώπινα κι από υλιστικά στοιχεία, ωφέλιμη στάθηκε μόνο η έμπνευση της αντοχής, της έκστασης η έμπνευση, φωνάζοντας επίμονα. 
Αγαπώντας σε σωπαίνω.

Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ


Μαργαριταρένιο Περιδέραιο
Μητέρα, θα πλέξω μαργαριταρένιο περιδέραιο για το λαιμό μου
με τα δάκρυα της θλίψης μου .
Τ’ αστέρια κατεργάστηκαν αστραγαλίδες από φως 
για να στολίσουνε τα πόδια τους ,
μα εμένα τα δικά μου θενά κρέμονται απ’ τα στήθια σου .
Πλούτη και δόξα τα χρωστώ σε σένα
κι είναι για σένα που τα δίνω ή τα κρατάω .
Όμως η θλίψη μου αυτή είν’ όλη δικιά μου ,
Κι όταν σου την προσφέρω σαν αφιέρωση
συ μ’ ανταμείβεις με τη χάρη τη δική σου .
Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ