Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2021

Εντεκάδα...
συλλογικό βιβλίο
Ιανός Μουντιάλ – Ιούνιος 2010 στιγμές παρελθούσες...


Με την ευκαιρία του Μουντιάλ, δημιουργήθηκε ένα βιβλίο με τίτλο «Εντεκάδα» από έντεκα άξιους συγγραφείς που παίζουν το δικό τους ποδόσφαιρο στο δικό τους τερέν του λόγου.
Η σχέση λογοτεχνίας και ποδοσφαίρου για πολλά χρόνια πριν βρίσκονταν στα δύο άκρα αντίθετα. Για πολλούς συγγραφείς ήταν εστέτ. Ένα λαϊκό άθλημα που απείχε από την πνευματικότητα.


Αυτό στις μέρες μας έχει αλλάξει και το αποδεικνύουν οι δυο προπονητές της Εντεκάδας, τον διευθυντή των εκδόσεων Παρουσία κο Βασίλη Χατζηιακώβου και τον κο Ηλία Μπαρτζουλιάνο με τον ομώνυμο εκδοτικό οίκο, που με αγάπη συγκέντρωσαν τους συγγραφείς και δούλεψαν επίπονα μέχρι να εκδοθεί το βιβλίο με τίτλο Εντεκάδα, που σήμερα παρουσιάζουμε το δικό μου διήγημα: Το μπαστούνι του Γκόμεζ ντα Σίλβα Μινέιρο.


Ένα μεγάλο ευχαριστώ από μένα που μου εμπιστεύθηκαν μια θέση στην ομάδα και βέβαια τους εύχομαι ολόθερμα να συνεχίσουν αυτές τις ομαδικές εκδόσεις, είναι πολύ σπουδαίες για δύο σοβαρούς λόγους.


Παρουσιάζουν ταυτόχρονα τη δυναμική της γραφής πολλών μαζί συγγραφέων, αλλά κι έναν ακόμη που παρουσιάζονται στους φιλαναγνώστες διηγήματα που τυχαίνει στις μέρες μας να υποσκελίζονται από το μυθιστόρημα.
Το βιβλίο είναι φιλοτεχνημένο από τον αρχιτέκτονα, ζωγράφο Δήμο Φλέσσα.


Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2021

Συνέντευξη του Δημήτρη Βαρβαρήγου 
στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη
Για την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος


Πώς ξεκίνησε η ιδέα της συγγραφής του μυθιστορήματος «Πίστη και περηφάνια», εκδόσεις 24 Γράμματα;
Το εγχείρημα ξεκίνησε όταν τυχαία βρέθηκε στα χέρια μου ένα άτυπο χαρτί γενεαλογικού δέντρου της αφηγήτριας με των ανθρώπων που αναφέρονται μέσα στον μύθο. Έτσι δημιουργήθηκε το βιβλίο «Πίστη και Περηφάνια» καταγράφοντας μια τρυφερά αληθινή πέρα ως πέρα ιστορία που πέρασε από πολέμους και κακουχίες, έρωτες - αγάπες και θανάτους φέρνοντας στο φως περιστατικά που ούτε ο πιο ευφάνταστος ή ακόμη και νοσηρός νους μπορεί να σκαρφιστεί. Τι περισσότερο ζητάει ένας συγγραφέας από ένα πλήρες θέμα;

Σε ένα μυθιστόρημα από πού αρχίζει η πραγματικότητα και που συνεχίσει η φαντασία;
Οι ίδιες οι λέξεις, μύθος και ιστορία, χαρακτηρίζουν το νόημα μυθιστόρημα, πως η αλήθεια είναι συνυφασμένη με τη φαντασία. Όσο αληθινά κι αν είναι τα γεγονότα μιας ιστορίας δεν μπορεί να αποδοθεί λογοτεχνικά αν δεν παρεισφρήσει -σε μεγάλο βαθμό, αρκετές φορές- η φαντασία. Αυτό βέβαια είναι αναπόφευκτο να συμβεί καθώς πάντοτε, η συνάντηση μιας ιστορίας με το μύθο παίζει το δικό της ξεχωριστό, καταλυτικό ρόλο. Είναι μια σύμπτωση που υφίσταται πάντοτε στη λογοτεχνία, δηλαδή, η μυθιστορηματική επινόηση να συγχωνεύει το πραγματικό με το φανταστικό, να συνενώνει καταστάσεις, να ξεπερνάει όρια πέραν τoυ απτού και τελικά να εμφορούνται ως ο μύθος μιας απίστευτης αληθινής ιστορίας.

Κάνετε μια αφήγηση εκατό χρόνων γεμάτων από τα κοσμοϊστορικά γεγονότα της Ελλάδας. Για ποιο λόγο γίνεται αυτός ο συνδυασμός ιστορίας και πεζογραφίας;
Ξεκινώ με βάση την αφήγηση που μου δόθηκε. Ήταν φυσικό να υπάρχουν μέσα σε αυτή την πολύχρονη διαδρομή πολλά ιστορικά συμβάντα. Στη λαίλαπα των γεγονότων που ζουν οι άνθρωποι σε στιγμές ακραίες και απόκοσμες, όπως ένας πόλεμος ή ένας εμφύλιος, είναι εύλογο να υπάρχουν ιδιαίτερα περιστατικά, πολιτικά και κοινωνικά, που βίωσαν από πρώτο χέρι στην καθημερινότητα τους, και που σηματοδοτούν ιστορικές πτυχές που η γενικότητα της ιστορίας δεν δύναται να καταγράψει. Άλλωστε, οι αληθινές ιστορίες γράφονται από τους ανθρώπους και η πεζογραφία, σε ανάλογες περιπτώσεις, τούς βοηθάει να ακουστούν οι φωνές τους.

Γράφετε για την οικογένεια Μοντανάρι από το 1860 μέχρι σήμερα. Πόσο σημαντική μπορεί να είναι η διαδρομή μιας οικογένειας στην εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας;
Κάθε ανθρώπινη οντότητα είναι σημαντική κι έχει τη δική της πορεία στο χρόνο. Κάθε άνθρωπος έχει την προσωπική του ιστορία· και υπάρχουν οικογένειες -όπως του εν λόγω βιβλίου-, με πλούσια διαδρομή άξια για αφήγηση, καθώς τα παράλληλα ιστορικά γεγονότα που βιώσανε ήταν καίρια και σημαντικά ώστε να χαράξουν βαθιά τις ψυχές τους. Οι εμπειρίες της ζωής και το ανοιχτό πνεύμα ως έμφυτο συστατικό των ηρώων, είναι στοιχεία από μόνα τους εξελικτικά.

Η Ζωή Μοντανάρι είναι ένα κορίτσι προικισμένο. Ζει ευτυχισμένη μέχρι μια στιγμή… Μήπως το πεπρωμένο μερικές φορές είναι αδύνατο;
Η ηρωίδα, γεννήθηκε με ένα φιλί κι ένα τραγούδι. Μεγαλώνοντας, ξαφνικά μέσα σε μια νύχτα βγαίνει από το όνειρο και μπαίνει στη σκληρή πραγματικότητα της ανθρώπινης πρόθεσης κι επιθετικότητας. Κι όταν στην πορεία του βίου της αναγνωρίζει πόσο πολύ δέσμιες είναι οι ψυχές των ανθρώπων στην ιδιοτέλεια, παγιδευμένες στο ψέμα και τον εγωισμό, τότε της αρκούσε μια στιγμή για να βγει από τον αθώο κόσμο των παιδιών και να μπει στον δύσκολο κόσμο των μεγάλων.

Που βρίσκει τη δύναμη η Ζωή και αντιμετωπίζει τις δυσκολίες;
Πάντα υπάρχει ο ένας μέσα στους πολλούς που έχει την τύχη ή την ατυχία στη ζωή του να σηκώσει και το φορτίο των άλλων. Πράγματι, η Ζωή-Μαρία Μοντανάρι, -η αφηγήτρια- με Ναπολιτάνικες ρίζες, γεννήθηκε σε μια οικογένεια που είχε απαράβατες αρχές της: την πίστη στην ισότητα, κάτι που έμαθε και συνέχισε να υποστηρίζει σε όλο της τον βίο.
Έζησε σε μια εποχή γεμάτη ανατροπές και δοκιμασίες με τα ακραία περιστατικά του μεγάλου πολέμου της απελευθέρωσης και του εμφυλίου. Για να ξεπεράσει τα δύσκολα της ζωής -εκεί που δοκιμάζονται οι αντοχές και οι αισθήσεις-, έκλεισε βαθιά στην καρδιά της την μεγαλύτερη δύναμη που ξεπερνάει κάθε δοκιμασία και καταστέλλει κάθε εμπόδιο. Την αγάπη. Δύναμη που αντλήθηκε από τα βάθη της ελεύθερης ψυχής της και την πρόσφερε με ανιδιοτέλεια σε κάθε έναν που την είχε ανάγκη.

Μια ιδιαιτερότητα του βιβλίου είναι ότι οι χαρακτήρες δυναμικά προσπαθούν να επέμβουν στη μοίρα τους και να την αλλάξουν. Στην σημερινή κοινωνία μπορεί να συμβεί κάτι ανάλογο;
Ο άνθρωπος είναι το πιο άγριο θηρίο. Όταν συμβεί να βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα (όπως οι πρωταγωνιστές του βιβλίου) αναγκάζεται ενστικτωδώς από το αίσθημα της επιβίωσης να γεμίζει με αντοχές κι εγκαρτέρηση, τόσο μεγάλες που και ο ίδιος απορεί που ήταν κρυμμένη μέσα του τόση δύναμη. Ποτέ ο άνθρωπος δεν μπορεί να επέμβει στη μοίρα του παρά μόνο να την παλεύει.

Διάβασα στο βιογραφικό σας ότι διδάσκετε και δημιουργική γραφή. Μπορεί η γραφή να διδαχθεί ή είναι έμφυτο ταλέντο;
Σαφέστατα είναι έμφυτο ταλέντο, αλλά όπως σε κάθε τέχνη υπάρχει και η τεχνική της, έτσι και ένα λογοτεχνικό κείμενο κρύβει τους δικούς του κανόνες. Υπάρχει ένα οργανόγραμμα που διέπει το κείμενο από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα κι αν μη τι άλλο, παρέχει αρκετή βοήθεια σε αυτόν που θέλει να ασχοληθεί με το γράψιμο.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ.
Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος, γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοιτά από αγγλική σχολή λογοτεχνίας “awarded by the writing school” και γράφει σήριαλ για την τηλεόραση, θέατρο και λογοτεχνία. Έχουν ανέβει 5 θεατρικά έργα του. Έχει γράψει συνολικά 24 βιβλία. 16 μυθιστορήματα ενηλίκων και 8 παιδικά. Το βιβλίο «Υπατία», παρουσιάστηκε στην κεντρική αίθουσα της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο το 2007.. Τελευταίο του μυθιστόρημα είναι: «Πίστη και Περηφάνια» το 2020. Ραδιοφωνικός παραγωγός στην εκπομπή «Μέσα από Σένα» στο Symban World Radio, Australia.






Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2021

Θερμές ευχαριστίες στις ποιήτριες Άννα Αφεντουλίδου. Ελευθερία Θάνογλου και στο υπέροχο Culturbook για τη φιλοξενία στις σελίδες του τού διηγήματος μου "Κι όλο πηδούσε πιο ψηλά" στα 7+1 διηγήματα του μήνα. 




"Κι όλο πηδούσε πιο ψηλά"

Ο τρελός, ξάπλωσε επάνω στην άμμο, ένιωθε χαρούμενος γιατί κανείς δεν ήταν εκεί να τον περιγελάει. Μετρούσε το θρόισμα των κυμάτων και κοίταζε τον γαλάζιο ουρανό. Θυμήθηκε εκείνη, τη νέα κοπέλα· όταν κι εκείνος ήταν νέος. Περνούσε έξω από το παραθύρι της, την άκουγε να τραγουδάει και μαζί άκουγε το θρόισμα του φορέματος της όταν χόρευε. Κρυφά σήκωνε τα μάτια του στο μπαλκόνι κι έβλεπε τις όμορφες καμπύλες του στήθους της. Τα μάτια της που λάμπανε όπως τ’ αστέρια. Το χαμόγελό της που έμοιαζε με φλόγα. Τα κόκκινα μαλλιά της που κυμάτιζαν όμοια με θάλασσα.
Ένιωθε να του κόβεται η ανάσα. Τόση ομορφιά, ούτε ο ωκεανός δεν έκρυβε στα βάθη του. Γεμάτος όνειρα και φαντασία, άρχιζε να σιγοσφυρίζει και να χορεύει. 
Το κορίτσι τον έβλεπε και γελούσε με τρυφερή αναίδεια κι έγνεφε στη γάτα της να πηδήξει στην αγκαλιά της, να τον δουν μαζί και να γελούνε· και να τον περιγελούνε.
Κι ο τρελός, όλο και πηδούσε πιο ψηλά, όλο και πηδούσε πιο ψηλά, χαρούμενος και φώναζε: «Τι όμορφος που είναι ο ουρανός»… κι ένιωθε να ευπρεπίζονται οι σκιές του. Καμιά ακαταστασία της ψυχής του δεν έβγαινε στο φως όταν γελούσε. 
«Είσαι αυτό που ονειρεύομαι», της φώναζε κι εκείνη γελούσε κι αυτός όλο και πηδούσε πιο ψηλά, όλο και πηδούσε πιο ψηλά. 
Ήταν τόσο όμορφη, ταίριαζε στη σάρκα της το καλοκαίρι, μαύρο σαν σοκολάτα. 
Η κολακεία, εκείνος ο μικρός διάβολος που είχε μέσα της ξυπνούσε. Σήκωνε το φόρεμα της σαν αστραπή. Τα δυο της πόδια φάνταζαν στα μάτια του και τα ‘κλεινε αμέσως από θάμβος. 
Τον τύφλωνε η τόση ομορφιά της… 
«Είσαι έργο του κακού», της φώναζε κι όλο πηδούσε πιο ψηλά, όλο πηδούσε πιο ψηλά. 
«Ναι», του φώναζε εκείνη, «είμαι γυναίκα κι έχω μέσα μου έναν διάβολο… γι’ αυτό σου αρέσω τρελέ, γιατί είμαι γυναίκα», κι άφηνε ξάφνου ασάλευτο το σώμα της και σταματούσε το τραγούδι και δεν ακουγόταν άλλο το θρόισμα από το φόρεμα της. Τότε ξαφνιασμένος σταματούσε κι ο τρελός να πηδάει ψηλά… 
«Κι εγώ έχω ένα θεό», της φώναζε, «τη μοναξιά μου… Εκεί θα πάω να ξαπλώσω στην άμμο και να σκέφτομαι την ομορφιά σου διάβολε. Να ονειρευτώ πως ο θεός μου σε έπλασε γυναίκα μου!» 
Και χλόμιαζαν τα μάγουλα του σαν άκουγε την άγρια φωνή της. 
«Χάσου τρελέ, από μπροστά μου, δεν θέλω να παίξω άλλο μαζί σου». 

Παλμός
εφημερίδα


Συνέντευξη του Δημήτρη Βαρβαρήγου στην Μαρία Λωρεντζάκη Γκιώνη


Τι μας προσδίδει ο τόπος γέννησης μας η καταγωγή μας;

Πολλά. Η πρώτη παιδεία προέρχεται από την οικογένεια κι από τον τόπο που θα βρεθείς. Άλλες επιρροές δέχεται ένα παιδί της πόλης από ένα παιδί της επαρχίας. Άλλες μιας εύπορης οικογένειας κι άλλες μιας μεσαίας ή κατώτερης τάξης. Ο τόπος διαμορφώνει τις συνήθειες βάση των βιοποριστικών αναγκών.

Γεννιέται ο συγγραφέας η γίνεται;
Νομίζω το κάθε τι είναι χάρισμα. Ο καθένας γεννιέται με κάποια έφεση. Όλα στη ζωή μας είναι αξιόλογα και σοβαρές δημιουργίες ακόμα και το πιο απλό είναι σημαντικό. Πως θα έγραφε ένας συγγραφέας αν δεν του είχαν φτιάξει το στυλό, το κομπιούτερ. Που θα καθότανε για να γράψει αν δεν υπήρχε ο επιπλοποιός κλπ. Όλα λοιπόν που μας φαίνονται συνηθισμένα είναι σοβαρά κι έχουν την απαραίτητη χρηστικότητα τους. Έτσι και κάποιος που γράφει πρέπει να του έχει δοθεί η χάρις.

Ποιο το πρώτο ερέθισμα να γράψετε;
Τα πάντα μπορούν να εγείρουν την έμπνευση. Ο κόσμος γύρω μας είναι ένα πλούσιο περιβόλι κι αν βρεθείς μέσα να το περπατήσεις θα βρεις, θα ανακαλύψεις πολλά θέματα. Προσωπικά μου αρέσει να γράφω για γυναικείες προσωπικότητες, όπως: η Υπατία, οι Λιπεσάνορες-οι γυναίκες της Τροίας, η Μαρίνα Τσβετάγιεβα κλπ, που έδρασαν στο παρελθόν και είναι ακόμη επίκαιρα τα ονόματα τους.

Υπάρχουν βιωματικά στοιχεία στα βιβλία σας;
Όχι απαραίτητα, αλλά πάντα εμπεριέχονται στοιχεία από εμπειρίες και πληροφορίες που δέχεται ένας άνθρωπος στη ζωή και διαμορφώνουν την προσωπικότητα του. Κυρίαρχα στοιχεία για τον συγγραφέα είναι η γνώση και η φαντασία. Η φαντασία τον υποβοηθά να υποδαυλίσει τα όρια των απαγορεύσεων. Με τις κατάλληλες πληροφορίες που έχει συλλέξει για ένα θέμα και με τη φαντασία ως ικανότητα να σπάει τα όρια και να παραβιάζει τα ταμπού, οι αισθήσεις που αναπτύσσονται στο κείμενο είναι πετυχημένες και καθιστούν τους ήρωες αληθοφανείς και τον συγγραφέα όχι απλά έναν γραφιά, αλλά υποκείμενο της ικανότητας του να δημιουργεί άλλες προσωπικότητες με ακραίους χαρακτήρες ακόμη και με παραβατικές συμπεριφορές.

Πως δημιουργούνται οι ήρωες των βιβλίων η των θεατρικών έργων σας;
Ανάλογα με τις ανάγκες του θέματος και οι ήρωες. Προσπαθώ πάντα να τους κάνω όσο γίνεται πιο αληθινούς με τις επιδεξιότητες τους και τις αδυναμίες τους για να καταφέρουν να βάλουν τον αναγνώστη στις ζωές τους, να τον κάνουν κοινωνό των λαθών ή των επιτυχιών του και να πασχίζει μαζί τους για την λύτρωση. Όσο για τους θεατρικούς χαρακτήρες εκεί η υποκριτική παίζει κυρίαρχο ρόλο στην απόδοση κάποιου χαρακτήρα. Ο συγγραφέας αναφέρει τους χαρακτήρες ως ιδιότητα, οι ηθοποιοί καλούνται να τους ενσαρκώσουν.

Υπάρχουν συγγραφείς πρότυπα για εσάς;
Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Οι περισσότεροι λογικά απαντούν σε αυτή την ερώτηση με ονόματα κλασικών συγγραφέων· και δεν έχουν άδικο γιατί είναι πάντα επίκαιροι και διαχρονικοί. Οπότε αντιλαμβάνεστε τι εννοώ και θα ήταν μάταιο να αναφέρω κάποια ονόματα όπως: Τολστόϊ, Ντοστογιέφσκι, Ζολά, Καραγάτση, Καβάφη, Σταντάλ, Σαίξπηρ.

Είστε πολυδιαβασμένος αγαπητός συγγραφέας, ποια η σχέση σας με το αναγνωστικό κοινό που σας ακολουθεί;
Νιώθω ευγνώμων με τη ζωή που μου προσφέρει αυτή την απόλυτη ευτυχία, την απόλαυση θα έλεγα, να συνομιλώ με τους αναγνώστες μου. Αυτοί είναι η ψυχή της αυτοπεποίθησης μου ως συγγραφέας για να συνεχίζω με απρόσκοπτη αφοσίωση την τέχνη μου. Τους ευχαριστώ όλους.

Τι θεωρείτε σημαντικό;
Ευτυχώς η δυστυχώς δεν είναι κάτι μονοσήμαντο αλλά πολυεπίπεδο ζήτημα. Για τον άνθρωπο θεωρώ πιο σημαντικά την ευαισθησία, τη συνείδηση, την επίγνωση και το επιστέγασμα όλων την αγάπη. Όσο για το ευ της ζωής ακόμη κι ένα ποτήρι νερό είναι σημαντικό όταν το λαρύγγι έχει στεγνώσει.

Μετά την οικονομική κρίση των 10 χρόνων η πανδημία πως διαμορφώνεται ο χώρος του βιβλίου;
Είναι μια περίοδος δύσκολη για όλους γενικά τους τομείς, οπότε και το βιβλίο δεν θα μπορούσε να βρίσκεται στο απυρόβλητο.

Τι είναι για εσάς η γραφή;

Οξυγόνο. Στάση ζωής. Τρόπος να υπάρχω. Τόπος δύναμης και προσωπικής ελευθερίας. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια, αισθάνομαι την γραφή σαν ένα ταξίδι επιστροφής στην παιδικότητα. Γιατί η φαντασία φτιάχνει κόσμους μαγικούς. Κι όταν τελειώνω ένα έργο μου, αισθάνομαι την απόλυτη χαρά και ικανοποίηση.

Λέγεται ότι τα «ψηφιακά βιβλία» τα λεγόμενα e –book, κερδίζουν έδαφος τι μέλλον θα έχει το παραδοσιακό βιβλίο, θα είναι των λίγων ποια η γνώμη σας;
Αλλάζουν οι εποχές. Η τεχνολογική εξέλιξη τρέχει. Είμαστε σε μια εποχή που έχει τις δικές της παραμέτρους. Επηρεάζουν, διαμορφώνουν τα χαρακτηριστικά των συνηθειών μας και τις συμπεριφορές μας. Προσαρμοζόμαστε, εν μέρει, στη νέα εποχή, αλλά ένα έντυπο βιβλίο αξίζει όσο τίποτα άλλο. Μερικά πράγματα μένουν διαχρονικά και τίποτα δεν μπορεί να τα αλλάξει. Ζούμε τις αλλαγές που φέρνει ο νέος αιώνας στις ζωές μας. Τα σχολεία διαδικτυακά μαθήματα και τηλεργασία, οπότε και το βιβλίο θα ακολουθήσει αυτή την τάση περισσότερο στο μέλλον απ’ ότι υπάρχει μέχρι σήμερα. Αλλά το τυπωμένο βιβλίο δεν πρόκειται να χαθεί. Είναι αντικείμενο ερωτικό για τον σοβαρό αναγνώστη.

Μιλήστε μας για την δημιουργική γραφή και τ’ αποτελέσματά της;
Υπάρχει η άποψη πως η συγγραφή είναι έφεση και δεν διδάσκεται. Είναι σωστή αυτή η γνώμη αλλά δεν πρέπει να παραλείψουμε και την θεωρία που θέλει κάθε τέχνη να έχει τη τεχνική και τα μυστικά της. Έτσι και η λογοτεχνία είναι μια πολύ σπουδαία τέχνη όπου κι αυτή διέπεται από κανόνες και τεχνικές. Αυτά από μόνα τους δεν σε κάνουν συγγραφέα, αλλά στον επίδοξο συγγραφέα που καίει μέσα του η φλόγα, η δημιουργική γραφεί του λύνει τα χέρια και βρίσκει τρόπους λύσεις πολύ πιο εύκολα. Στα δικά μου τμήματα όλοι ανεξαιρέτως οι συμμετέχοντες μέσα από τις διαδραστικές ασκήσεις παρήγαγαν έργο και πολλά από αυτά βρίσκονται στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Και βέβαια για να γίνει κάποιος συγγραφέας δεν πρέπει να σταματήσει να διαβάζει.
Ο Willian Fkner είχε πει ότι για να γίνει κάποιος συγγραφέας χρειάζεται: 99% ταλέντο. 99% πειθαρχεία. 99% αφοσίωση.

Τα θεατρικά σας έργα τι απήχηση έχουν στο κοινό, ποιες οι δυσκολίες τους;
Μια άλλη μορφή γραφής. Μαγικό το θέατρο και το υπηρετώ πιστά με τα θεατρικά μου έργα. Το θέατρο είναι η τέχνη που έχει την μεγαλύτερη επικοινωνία μεταξύ θεατών και ηθοποιών. Περνά μηνύματα ζωντανά. Δημιουργεί ερωτήματα. Το θέατρο είναι η μαγεία της εκφρασμένης τέχνης. Τα έργα, Υπατία, Λιπεσάνορες και Μαρίνα Τσβετάγιεβα, ανέβηκαν και βρήκαν απόλυτη αποδοχή από το κοινό. Και στα τρία έργα ήταν sold out όλες οι παραστάσεις.

Το νέο σας βιβλίο «Πίστη και περηφάνια» από τις εκδόσεις 24 Γράμματα 500 σελίδων διαβάζεται απνευστί κι επίσης απέσπασε εξαιρετικές κριτικές που το αποδίδεται;

Είναι αληθινή ιστορία με ήρωες που υπήρξαν και οι αληθινές ιστορίες είναι το επιστέγασμα της λογοτεχνικής μυθοπλασίας. Προβάλλουν μια έντονη επίδραση στο πνεύμα των αναγνωστών καθώς η επίφαση της πραγματικότητας και η αλήθεια των χαρακτήρων γίνονται πιο εύκολα αντιληπτά.
Ίσως αυτό να δημιουργεί διαβάζοντας το μια συναισθηματική φόρτιση μεγαλύτερη από κάποιο τυχαίο θέμα. Είναι ίσως ο τίτλος με δυο σημαντικές λέξεις «Πίστη και Περηφάνια» που οι αρχαίοι τις ονόμαζαν αρετές.
Ίσως είναι η Ναπολιτάνικη καταγωγή και το ταμπεραμέντο της αφηγήτριας, της Μαρίας Ζωής Μοντανάρι. Ίσως η φωτογραφία -είναι του Ιταλού καλλιτέχνη Paolo Medici. Κάλλιστα θα μπορούσε να είναι, η ηρωίδα, το κορίτσι του εξωφύλλου. Η επιλογή έγινε για την ευγενική ομορφιά που κρύβει ένα νεανικό πρόσωπο και δεν χωρούσε αμφιβολία, να κοσμήσει το βιβλίο κάτι άλλο καθώς μια τέτοια ψυχή ήταν και η ηρωίδα μου.

Είναι ο κόσμος μας παράλογος;
Πάντα ήταν. Ανατρέξτε στην Ιστορία, επαναστάσεις, πόλεμοι, αδικίες, καταπιεστικά καθεστώτα αίμα, πόνος, συμφορές κλπ, αποδεικνύουν ότι το φθηνότερο είδος, είναι ο άνθρωπος.

Τι είναι εκείνο που δίνει νόημα στον άνθρωπο;
Η αξιοπρέπεια, ο σεβασμός, η ευγνωμοσύνη και βέβαια η μέτρια φρόνηση. Αρετές που οι αρχαίοι προπάτορες μας τις είχαν νομοθετημένες στη συνείδηση τους.

Πoια είναι η ωραιότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας;
Ελευθερία. Από την ελευθερία της ατομικότητας και ισότητας του ατόμου προέρχεται η ελευθερία του λόγου και των ιδεών.

Ποιος φταίει για το περιορισμένο λεξιλόγιο των νεοελλήνων: οι γονείς, το σχολείο, τα μέσα ενημέρωσης, η παγκοσμιοποίηση;
Όλα όσα αναφέρατε παίζουν το δικό τους ρόλο. Η πρώτη παιδεία μέσα στο σπίτι, πιστεύω πως είναι αυτή που μπορεί να εμφυσήσει την αγάπη του παιδιού προς τη γνώση. Πολλοί θέλουν τα παιδιά τους να γίνουν μορφωμένοι άνθρωποι, αλλά τα παιδιά τους δεν τους έχουν δει ποτέ να διαβάζουν ένα βιβλίο.

Πόσες ώρες εργάζεστε;
Ατελείωτες. Δεν μου φτάνει η μέρα, δεν μου φτουράει η νύχτα. Δεν μου φτάνει το μυαλό να το γεμίσω με τη γνώση που υπάρχει.

Τι είναι για σας η μοναξιά;
Αν κάθε φορά που σκοντάφτουμε στις δυσκολίες, στα προβλήματα, στις ερωτικές απογοητεύσεις και τα θεωρούμε ότι πρόκειται για αποτυχία ή απώλεια χρόνου, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι όλα όσα μας συμβαίνουν είναι εμπειρίες. Άρα η μοναξιά που θα προκύψει για κάποιο χρονικό διάστημα, είναι απαραίτητη για να διαλογιστούμε με τον εαυτό μας, να δουλέψουμε μαζί του και να τον δυναμώσουμε. Δεν γίνεται να σηκωθούμε και να πατήσουμε γερά στα πόδια μας αν δεν πέσουμε.

Τι διαβάζετε τώρα σας μένει χρόνος;
Για το διάβασμα πάντα υπάρχει χρόνος. Τα πάντα διαβάζω. Ότι βρεθεί μπροστά μου. Το διάβασμα είναι πλούτος του πνεύματος κι έχει όλο μου το χρόνο.

Τι γράφετε τώρα;
Μόλις τελείωσα ένα μυθιστόρημα με δύσκολο θέμα. Άγρια τρυφερό και παράτολμα πικρό.

Σας ευχαριστώ!
Εγώ, ευχαριστώ για την φιλοξενία

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2020

Συζητώντας με τον συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγο
Συνέντευξη στη Δήμητρα Κωλέτη





     Με ιδιαίτερη χαρά και τιμή, οι Βιβλιοαναφορές φιλοξενούν, μέσω της ακόλουθης συνέντευξης του αγαπημένου λογοτέχνη Δημήτρη Βαρβαρήγου! Η συζήτηση μας γίνεται επ’ αφορμή της κυκλοφορίας από τις εκδόσεις 24 γράμματα του νέου του μυθιστορήματος «Πίστη και Περηφάνια».

    Ευχαριστώ θερμά τον συγγραφέα που παρά τις υποχρεώσεις του διέθεσε τον απαιτούμενο χρόνο ώστε να απαντηθεί το ερωτηματολόγιο μου. Όπως προανέφερα είναι χαρά και τιμή η παραχώρηση αυτής της συνέντευξης καθώς θαυμάζω την πένα και το έργο  του συγγραφέα! Γι’ αυτό και λίγο πριν σας παροτρύνω να διαβάσετε τη συνέντευξη, θα σας παρακινήσω να αναζητήσετε και να διαβάσετε, όσοι δεν το έχετε ήδη κάνει, κάποια από τα βιβλία του!

     Διαβάστε όμως και τη συζήτησή μας! Θα έρθετε πιο κοντά στο έργο και την προσωπικότητα του Δημήτρη Βαρβαρήγου.


1. Στις αρχές του χρόνου το νέο σας πόνημα, το «Πίστη και Περηφάνια», απέκτησε μια θέση στις προθήκες των βιβλιοπωλείων! Αφού σας ευχηθώ να είναι καλοτάξιδο, θα σας ζητήσω να μας το παρουσιάσετε με τον δικό σας μοναδικό τρόπο.

Είναι ένα κοινωνικό-ιστορικό μυθιστόρημα έμπλεο συναισθημάτων. Αναφέρεται σε προσωπικά βιώματα των ηρώων, ότι έλεγαν ή έπρατταν ήταν μέσα από τη ζωή και τα γεγονότα που ζούσαν. Είναι ένα συναισθηματικό μυθιστόρημα με φαινομενικά ταπεινές σχέσεις που όμως κρύβουν μέσα τους την αληθινή έννοια της πίστης αγγίζοντας τα κορυφαία μεγέθη της αληθινής ζωής. Ένα έργο εποχής ανατρεπτικό όπως προβάλλεται από την ίδια τη ζωή.


 

2. Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που έπλασε στο μυαλό σας την υπόθεση του νέου σας βιβλίου;

Μα φυσικά οι άνθρωποι που ζήσανε εκείνη την συγκεκριμένη εποχή που αναφέρεται το βιβλίο. Η ιστορία είναι βασισμένη σε αληθινούς χαρακτήρες -κάποιους από αυτούς μάλιστα τους γνώρισα. Αλλά και τα γεγονότα ήταν πολλά και δύσκολα εκείνη την ταραγμένη εποχή του μεσοπολέμου ως τον εμφύλιο που αναφέρεται το βιβλίο, εξασφαλίζουν το ενδιαφέρον, τονώνουν την αγωνία για την τύχη των ηρώων, τις επιδιώξεις και τις προσδοκίες τους.

 

3. Η οικογενειακή σάγκα που φιλοξενείται στις σελίδες του βιβλίου σας  βασίζεται, όπως μας πληροφορείτε στην αρχή του κειμένου, σε πραγματικά γεγονότα. Αλήθεια η ζωή ξεπερνά τη φαντασία;

Η ζωή προηγείται των πάντων. Όλα έχουν προϋπάρξει στη ζωή για να τα γνωρίζουμε εμείς και να μπορούμε να τα σκεφτούμε και να τα αναπαράγουμε. Πως θα γνωρίζαμε λεπτομέρειες από γεγονότα, ποια συναισθήματα εγείρονται σε κάθε γλυκό ή άσχημο συμβάν; Η φαντασία είναι ένα καλό εργαλείο για τον δημιουργό, αλλά η γνώση, η εμπειρία που απορρέει από τη ζωή είναι ζωτικής σημασίας για την Τέχνη.

 

4. Διαβάζοντας ένα βιβλίο ψάχνω πάντα κάτω από τις λέξεις τα μηνύματα που ίσως θέλει ο συγγραφέας να μεταφέρει στους αναγνώστες του. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας ένα μήνυμα που οι ήρωές σας,  θέλουν οπωσδήποτε εμείς οι αναγνώστες να το ''παραλάβουμε'';

Ευγνωμοσύνη. Για εμένα η λέξη που αν την ενστερνίζονταν οι άνθρωποι, ο κόσμος μας θα ήτανε καλύτερος. Τίποτα στη ζωή μας δεν είναι δεδομένο. Τα πάντα αλλάζουν σε κάθε στιγμή. Αλλά η ζωή είναι όμορφη και γαλαντόμα, μάς χαρίζει απλόχερα τα καλά της παρ’ όλες τις δυσκολίες της. Γιατί δίχως αυτές -τις δοκιμασίες- δεν θα αποκτούσαμε εμπειρίες για να μεστώνουν οι χαρακτήρες μας και μέσα από τις αλήθειες της να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Οι ήρωες του βιβλίου πέρασαν από σαράντα κύματα -κι όμως κατάφεραν να κρατηθούν ζωντανοί, γιατί ο εσωτερικός τους κόσμος ήταν γεμάτος αγάπη και με αυτή την αγάπη, κρατήθηκαν νηφάλιοι, πιστοί και περήφανοι.

 

5. Κοιτώντας το υπέροχο εξώφυλλο του βιβλίου αναρωτήθηκα πολλές φορές αν η Ζωή-Μαρία, η κεντρική ηρωίδα, έμοιαζε με το κορίτσι του εξωφύλλου; Αν τα μάτια της με την αθωότητά τους αιχμαλώτιζαν και άγγιζαν την ψυχή όποιου τα συναντούσε, όπως και το κορίτσι του εξωφύλλου;  

Όταν είδα το εξώφυλλο ανάμεσα σε πολλά άλλα, κάτι με μαγνήτισε κι έμεινα να το κοιτάζω· σαν να είχε προϋπάρξει η φυσιογνωμία της κοπέλας στη ζωή μου. Το μυαλό μου έτρεξε στο παρελθόν, σε εκείνη την εποχή με τα σπουδαία μεγέθη της αλήθειας και την γεμάτη μυρωδιές περασμένων, όμορφων ημερών και τρυφερών ερώτων, ζωντανεύοντας εικόνες μιας ρομαντικής εποχής. Αυτή η σεπτή αθωότητα στο βλέμμα της με μαγνήτισε.


6. Έχοντας διαβάσει το βιβλίο σας, πολλές σκηνές έγιναν για εμένα βίωμα, κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης. Η ανέχεια της κατεχόμενης Αθήνας και όλα όσα οι ήρωες βίωσαν μεταφέρθηκαν από την πένα σας με ρεαλισμό και έγιναν κτήμα μου. Τι έχει προηγηθεί ώστε να αποτυπωθεί έντεχνα στο χαρτί, όχι απλώς το ιστορικό γεγονός, αλλά μια ολόκληρη εποχή γεμάτη ήθη, νοοτροπίες και ατμόσφαιρα; Πώς το κατορθώνετε;

Είναι καλό να μου λες εσύ, Δήμητρα, η έμπειρη αναγνώστρια, ότι κάποιες περιγραφές από την ιστορία σού έγιναν κτήμα. Ξέρεις… αφηγήσεις ακούμε και τις αφομοιώνουμε, αλλά την ώρα της γραφής, μπαίνω σε έναν άλλο άγνωστο και μαγικό κόσμο. Γράφονται πράγματα που οδηγούνται από μόνα τους, έξω από την δική μου νοητική υπόσταση. Σαν να είμαι το μέσον που θα τα βοηθήσει να καταγραφούν, με τον τρόπο που εκείνα θέλουν. Ακούγεται περίεργο, όμως αυτό είναι η απόλυτη μαγεία της συγγραφής και είμαι ευτυχής που μου δόθηκε η χάρις να ανταπεξέρχομαι.

 

7. Τι δίνει, κατά την γνώμη σας, Πίστη στον άνθρωπο; Και τι μπορεί να κλονίσει την Περηφάνια του;

Η Αγάπη, όπου κι αν είναι ανταποκρίσημη, σε άνθρωπο, σε ιδανικό ή σε ιδέα, συμβαίνει γιατί υπάρχει ως συστατικό της, το μεγαλείο της πίστης. Έτσι δύσκολα κλονίζεται η περηφάνια σε αυτόν που κατέχει μια πίστη.

 

8. Πότε ήρθε η συγγραφή στην ζωή του Δημήτρη Βαρβαρήγου; Και, αλήθεια, γιατί γράφει; 

Είναι νομίζω έμφυτο χάρισμα, όπως σε κάθε άνθρωπο κάτι χαρίζεται, εμένα έλαχε η ασχολία μου με τα γράμματα. Κι όπως επανειλημμένα έχω πει, μεγάλωνα κι ένιωθα να με τραβάει κοντά της η τέχνη του λόγου. Κι ως είθισται, τα όμορφα πράγματα να συμβαίνουν αθόρυβα, αφοσιώθηκα στη λογοτεχνία, γράφοντας μυθιστορήματα - θεατρικά έργα & ποιήματα. Η γραφή είναι τρόπος να ζω… τρόπος να υπάρχω. Είναι ψυχική υπόθεση. Στάση ζωής. Τόπος δύναμης και προσωπικής ελευθερίας.

 

9. Εσείς κατευθύνετε τους ήρωες ή οι ήρωες σας από ένα σημείο και μετά αυτομολούν και κατευθύνουν το χέρι σας κατά την διάρκεια της συγγραφής;

Εντυπωνόμαστε ένα έργο, όχι τόσο για το στόρυ του όσο για τους χαρακτήρες του που δρουν σε αυτό. Οι καλά δομημένοι ήρωες με κάθε επίφαση πραγματικότητας, -αυτό που λέμε άνθρωποι της διπλανής πόρτας- αποκτούν προσωπικότητα και συχνά με έχουν οδηγήσει στις δικές τους απόψεις και πράξεις. Είναι συγκλονιστικό να ζωντανεύει ένας χαρακτήρας μέσα στη σελίδα και να οδηγεί την ιστορία εκεί που θέλει. Και το ωραίο είναι που ακολουθώ γεμάτος περιέργεια για το τι θα κάνει μέχρι το τέλος, γιατί τελικά δική του είναι η ζωή και την κάνει ότι θέλει.

 

10. Αλήθεια, οι ήρωες όλων αυτών των μυθιστορημάτων σας, με τους χαρακτήρες και την ιστορία τους, πού πάνε μετά το τέλος της συγγραφής; Υπάρχουν σε ένα μέρος του μυαλού σας και ζουν ή ‘’εγκλωβίζονται’’ στο χαρτί αφήνοντάς τους εκεί και μόνο εκεί για πάντα;

Οι ήρωες είναι σαν τα παιδιά που έχει ένας πατέρας. Τα γεννάει, τα μεγαλώνει, τα σπουδάσει. Τους δίνει τα εφόδια να τραβήξουν το δικό τους δρόμο. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ήρωες δημιουργούνται από τον συγγραφέα, τους δίνει οντότητα μέχρι να δράσουν μόνοι τους και συχνά να οδηγήσουν εκείνοι τον μύθος τους. Κανείς δεν ανήκει σε κανέναν. Νόμος της ζωής. Η ευτυχία και η κατάρα του δημιουργού είναι να μην του ανήκει το έργο του, αλλά στους αναγνώστες του. Ωστόσο, όλους τους ήρωες και τις ηρωίδες μου, τους έχω βαθιά φυλαγμένους μέσα μου.

 

11. Για σας ποια στοιχεία σε ένα βιβλίο σας κάνουν να το χαρακτηρίσετε τελικά ως Λογοτεχνία;

Κάθε τέχνη έχει την τεχνική της. Έτσι και η λογοτεχνία έχει τους δικούς της κανόνες. Προσωπικά διαβάζω ένα πεζό κείμενο όταν έχει στρωτή ροή με αρχή μέση και τέλος. Όταν τα κεφάλαια συνδέονται χωροχρονικά με τα γεγονότα και τα πρόσωπα. Και φυσικά όταν οι χαρακτήρες είναι ζωντανοί, έτοιμοι να σε παρασύρουν στο ταξίδι τους. Διαφορετικά σε ένα έργο 300 ή 500 σελίδων αν δεν βασιστεί σε κανόνες και είναι η γραφή χύμα, θα χαθεί ο αναγνώστης. Γι’ αυτό αρκετά βιβλία κάνουν κοιλιά με περιττές αφηγήσεις.

12. Ο αγαπημένος σας σύγχρονος συγγραφέας; Και κλασσικός; 

Πολλοί είναι, κανέναν δεν ξεχωρίζω. Ο κάθε συγγραφέας κάτι έχει να πει, κάτι να μοιραστεί. Και στο πιο απλό βιβλίο θα βρεθεί μια ιδέα, μια διαφορετική σκέψη ή κάποιες λέξεις πιθανόν άγνωστες. Το διάβασμα πάντα είναι ωφέλιμο.

 

13. Προτείνετε μας ένα βιβλίο.

Κανένα συγκεκριμένο, γιατί υπάρχουν πολλά καλά βιβλία κλασικών και σύγχρονων συγγραφέων που γεμίζουν την ψυχή σου όταν τα διαβάζεις. Το θέμα δεν είναι τι θα προτείνω εγώ ή ο κάθε συγγραφέας, αλλά να καταλάβει ο κόσμος ότι το διάβασμα είναι τέρψη του νου και της ψυχής. Και μαζί με τα γλυκά σε μια γιορτή να προσφέρουν κι ένα βιβλίο.

 

14. Καταπιάνεστε αυτό το διάστημα με τη συγγραφή νέου βιβλίου; Θέλετε να μας μιλήσετε λίγο για αυτό;

Πάντα γράφω. Ποτέ δεν σταματάω. Η συγγραφή είναι ο τρόπος μου να ζω. Γι’ αυτό δεν μιλάω πολύ κι ότι έχω να πω τα λέω στα γραφτά μου. Αυτή την εποχή μόλις τελείωσα ένα θεατρικό για την σχέση της Κοτοπούλη με τον Ίωνα Δραγούμη και βρίσκομαι σε επαφές με τον ηθοποιό και δάσκαλο, Γιάννη Μόρτζο.

Επίσης γράφω το Carpe diem, ένα εγχειρίδιο αυτογνωσίας που βοηθά τον αναγνώστη μέσα από μια άλλη οπτική ν’ ανακαλύψει τις κρυμμένες δυνάμεις της ψυχής του που θα τον οδηγήσουν στο φως.

 

15. Κλείνοντας, και αφού σας ευχαριστήσω θερμά για τον χρόνο που διαθέσατε ώστε να απαντήσετε στο ερωτηματολόγιο μου, θα ήθελα να δώσετε ένα μήνυμα που να απευθύνεται σε όλους όσοι δεν διαβάζουν λογοτεχνία, προκειμένου αυτό το μήνυμα να συμβάλει στην προτροπή να έρθουν σε επαφή με τον κόσμο του βιβλίου! 

Με την ανάγνωση κάθε  βιβλίου ζεις μια δεύτερη ζωή. Το κάθε βιβλίο έχει έναν ξεχωριστό κόσμο να προτείνει. Προσωπικά χάνομαι σε αυτούς τους κόσμους. Ταξιδεύω με το νου κι αυτό είναι το πιο σπουδαίο ταξίδι. Στο κάτω - κάτω αν τα μικρά παιδιά -στην πρώτη παιδεία που παίρνουν από την οικογένεια τους-, βλέπουν τους γονείς τους να διαβάζουν, είναι σίγουρο ότι και τα ίδια θα αγαπήσουν τα γράμματα.

Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος, γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοιτά από αγγλική σχολή λογοτεχνίαςawarded by the writing school” και γράφει σήριαλ για την τηλεόραση, θέατρο και λογοτεχνία. Έχουν ανέβει 5 θεατρικά έργα του. Έχει γράψει συνολικά 24 βιβλία. 16 μυθιστορήματα ενηλίκων και 8 παιδικά. Το βιβλίο «Υπατία», παρουσιάστηκε στην κεντρική αίθουσα της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο το 2007. Ανέβηκε στο θέατρο από την θεατρική ομάδα Ανάδρασις 2013. Το ιστορικό βιβλίο «Λιπεσάνορες» ανέβηκε στο Θέατρο Βαφείο 2015-2016. Τελευταίο του μυθιστόρημα είναι: «Πίστη και Περηφάνια» το 2020. Ραδιοφωνικός παραγωγός στην εκπομπή «Μέσα από Σένα» στο Symban World Radio, Australia. Πολιτιστικός εκπρόσωπος της Unesco, τεχνών λόγου κι επιστημών Ελλάδος για την Πετρούπολη. Μέλος των “Ιστορικών συγγραφέων”. Στη συντακτική επιτροπή του λογοτεχνικού περιοδικού “Ρωγμές” Συντάκτης της εφημερίδας, “Μορφωτικός της Πετρούπολης”. Γράφει κριτικές βιβλίων. Έχει συμμετάσχει ως εκπαιδευτής σε εργαστήρια δημιουργικής γραφής στους Δήμους Πετρούπολης, Αμοργού, Πάρου, Αταλάντης, Στον Μορφωτικό Όμιλο Πετρούπολης, στους εκδοτικούς οίκους Άγκυρα και Έναστρον. 




Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2020

"Ευδόκιμοι Χρόνοι"



Εκείνος πάντα
Εκείνη πάντα
Δεμένοι γερά, πάντα
Εκείνος πάντα: Γιατί με κρατάς;
Εκείνη πάντα: Δεν ξέρω, θα σκεφτώ και θα σου πω
Λεηλασία μιας επαφής 
Στο στόμα του λύκου 

από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή
"Ευδόκιμοι Χρόνοι"

Πίστη και Περηφάνια

Είναι κι αυτή η αλήθεια που κάνει ότι θέλει χωρίς να χρειάζεται θεούς· για εκείνους που εξουσιάζουν τη ζωή και νικούν το θάνατο.


Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα γεμάτο ανατροπές, καλοδουλεμένους χαρακτήρες και ζωντανές εικόνες σαν ζωγραφικοί πίνακες.
Αλκυόνη Παπαδάκη, συγγραφέας

Λένε πως υπάρχει ο Θεός που σε μαθαίνουν στο σχολείο και υπάρχει κι ο Θεός που γνωρίζεις μέσα σου. Άπιστη δεν υπήρξα, αλλά για Θεό μου προτιμούσα την αλήθεια. Πάντα πίστευα ότι είναι καλύτερα να ξέρεις την αλήθεια, παρά να ζεις μέσα στην άγνοια. Το περίεργο είναι ότι αυτή η πίστη πρέπει να δοκιμαστεί για να δεις αν έχεις δίκιο, αλλά μέχρι να το μάθεις, έχει περάσει, ίσως, και μια ζωή μέσα απ’ τα χέρια σου. 
Βαθύς ο πόνος της επίγνωσης. Ένιωθα πως τα γεγονότα επενέβαιναν στη ζωή μου· σαν να απευθύνονταν μόνο σε μένα. Μπλέκονταν ανάμεσα στα όνειρά μου, που έτσι κι αλλιώς ήταν αξεδιάλυτα και, φυσικά έκαναν την κάθε στιγμή της μέρας έναν πραγματικό εφιάλτη. Τσακισμένη γενιά. Τσακισμένοι όλοι· κι εγώ μαζί τους! 
24 γράμματα εκδόσεις 
1821



Μέσα από τη ματιά σύγχρονων συγγραφέων
Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία!!
καθώς και τηλεφωνικά στο 210 612 70 74 / αντικαταβολή
ΔΩΡΕΑΝ έξοδα αποστολής και αντικαταβολής σε όλη την επικράτεια (ανεξάρτητα από το ποσό παραγγελίας)

Η παρούσα ανθολογία είναι μια προσπάθεια να μάθουν οι νεότεροι Έλληνες γεγονότα της Επανάστασης καθώς και άγνωστες πλευρές των ανθρώπων που πολέμησαν ηρωικά θυσιάζοντας τη ζωή τους και τις οικογένειές τους για την ελευθερία της πατρίδας. Να γνωρίσουν επίσης ένα πλήθος ανώνυμων ηρώων που πρωταγωνίστησαν σε σημαντικές στιγμές αυτού του Αγώνα και, με την καθοδήγηση των έμπειρων οπλαρχηγών Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη, Νικηταρά, Παπαφλέσσα, Ανδρούτσου και άλλων ακόμη, κατάφεραν να δώσουν απαράμιλλα μαθήματα ανδρείας για τις επόμενες γενιές.
Δείτε και άλλα βιβλία των εκδόσεων 24γραμματα για το 1821 https://24grammata.com/product-category/1821/

ΣΕΙΡΑ: ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ (αρ. σειράς 217)
Τίτλος: 1821. Μέσα από τη ματιά σύγχρονων συγγραφέων
Συγγραφείς: Έρικα Αθανασίου, Δημήτρης Βαρβαρήγος,
Δημήτρης Βλαχοπάνος, Γιώργος Ι. Βοϊκλής, Πέτρος Γκάτζιας, Παναγιώτης Γούτας, Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης, Νιόβη Ιωάννου, Νίκος Κατσαλίδας, Κατερίνα Καριζώνη, Κώστας Κρεμμύδας, Δημήτρης Κωστόπουλος, Πολύνα Μπανά, Στέφανος Μίλεσης, Θεόδωρος Μπενάκης, Κωνσταντίνος Μπούρας, Κατερίνα Παναγιωτοπούλου, Αντωνία Παυλάκου, Μίτση Πικραμένου, Γιώργος Πύργαρης, Δήμητρα Πυργελή, Λιάνα Σακελλίου, Απόστολος Σπυράκης, Γιώργος Σταφυλάς, Κώστας Στοφόρος, Φίλιππος Φιλίππου, Άγγελος Χαριάτης.
Επιμέλεια: Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης
Φιλολογική επιμέλεια: Αντωνία Παυλάκου
Τόπος και Χρονολογία Α’ έκδοσης: Αθήνα, Δεκέμβριος 2020

Σελίδες: 272
Διάσταση σελίδας: 14x21cm
Γραμματοσειρά: Minion pro
Χαρτί: γραφής 100gr
ISBN: 978-618-20109-52
Εκδόσεις: 24γράμματα / Γιώργος Δαμιανός
Διεύθυνση / Κεντρική Διάθεση:
Λεωφόρος Πεντέλης 77, Χαλάνδρι 152 34
Τηλ.: +30 210 612 70 74
Email: info@24grammata.com
Web site / e-shop: www. 24grammata.com
Copyright © 2020 24γράμματα
H γραφιστική επεξεργασία
έγινε στο ατελιέ γραφικών τεχνών
των εκδόσεων 24γράμματα
(Λεωφ. Πεντέλης 77, Χαλάνδρι, τηλ. 210 612.70.74)
Υπεύθυνη ψηφιακής σελιδοποίησης: Κλαίρη Μπαρόλα
Δημιουργία εξωφύλλου: Κλαίρη Μπαρόλα
Πολιτική Ανυπακοή



Διάβασα το βιβλίο Χένρι Ντέιβιντ Θόρω που εκδόθηκε το 1849. 
Τελικά κάποια πράγματα δεν τελειώνουν ποτέ, είναι διαχρονικά.
Η «Πολιτική Ανυπακοή» είναι µία κλασική πολιτική πραγµατεία, η οποία εξετάζει πώς οι άνθρωποι υπακούουν στους νόµους, ακόµα και αν ξέρουν ότι στην ουσία είναι άδικοι και αποσκοπούν στα συµφέροντα της άρχουσας τάξης. Η Αντιγόνη του Σοφοκλή θα έβρισκε ένα δεύτερο πατέρα στην ουσία της ανυπακοής του Θορώ (ο οποίος ήταν άριστος γνώστης της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας), όταν γράφει «σε ένα καθεστώς που φυλακίζει αδίκως, η θέση του δίκαιου ανθρώπου είναι επίσης στη φυλακή» αν και το αίτηµά της ήταν ηθικό και όχι πολιτικό. Στο κείµενο όµως του Θορώ, ηθική και πολιτική είναι ένα και το αυτό. Έτσι βλέπουµε την πράξη της µη-βίας να παίρνει σάρκα και οστά, καθώς ο άνθρωπος βάζει πρώτα την ηθική και τη συνείδησή του, ώστε να σταµατήσει να είναι συνένοχος είτε ενεργητικά, είτε µε απλή συναίνεση, σε µια κρατική εξουσία η οποία συνεχίζει µε σφοδρότητα να υπονοµεύει αξίες, όπως η ελευθερία και η δικαιοσύνη ανάµεσα στους λαούς, ανάµεσα στους πολίτες, ανάµεσα στους ανθρώπους. Ο Θορώ όµως πάνω απ’ όλα, είναι ένας πολίτης ο οποίος αρνείται συνειδητά να αποκοπεί από την κοινωνία, απλά δεν παρέχει καµία υποστήριξη στην εξουσία. Ζητά ταυτόχρονα από τους υπόλοιπους πολίτες να κάνουν κριτική και να αντιδράσουν στην εξουσία, να συνειδητοποιήσουν ότι µπορούν να αντισταθούν, και να σταµατήσουν να τροφοδοτούν µε το αίµα τους (είτε µεταφορικά είτε ρεαλιστικά, το αφήνω στην κρίση σας) τους µηχανισµούς της. 






Βιβλιοκριτική: Πίστη και Περηφάνεια (Δημήτρης Βαρβαρήγος)

Γράφει ο Αλέξης Πανσέληνος, συγγραφέας

Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος γεννήθηκε στην Αθήνα από οικογένεια που έλκει την καταγωγή της από τη Φλωρεντία. Έχει συγγράψει πολλά θεατρικά και παιδικά έργα και ούτε λίγο ούτε πολύ 23 – αν μέτρησα σωστά – μυθιστορήματα. Είναι μεταξύ πολλών άλλων και ο ραδιοφωνικός παραγωγός μιας διαδικτυακής εκπομπής στο αυστραλιανό Ράδιο Σύμπαν η οποία μέσω διαδικτύου φέρνει σε επαφή με την πνευματική κίνηση της Ελλάδας και με το ελληνικό βιβλίο τον απόδημο ελληνισμό σε όλη την υδρόγειο – Αυστραλία, Β. και Ν. Αμερική και Ευρώπη, πράγμα που δείχνει πως η εμπλοκή του με τη λογοτεχνία είναι σε όλα τα επίπεδα αποτελεσματική.

Το τελευταίο του, βιβλίο είναι το «Πίστη και Περηφάνια» κι αποτελεί το σήκουελ (ας το πούμε έτσι στην κινηματογραφική γλώσσα) ενός προηγούμενου, του «Anima mia» που εκδόθηκε το 2016. Σε εκείνο περιγράφεται η ζωή και ο έρωτας ενός νεαρού ζευγαριού από τη Φλωρεντία, του Σαλιβέριο και της Μαρία Ρόζα, που είναι μυθιστοριοποιημένοι οι χαρακτήρες των Ιταλών προγόνων του συγγραφέα. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα και αυτό, και διαδραματίζεται κατά κύριο λόγο στη Φλωρεντία, την εποχή του ιταλικού Risorgimento, ενώ καταλήγει, μαζί με τους ήρωές του στη Ζάκυνθο.

Το «Πίστη και Περηφάνια», γραμμένο τρία χρόνια αργότερα, πιάνει την ιστορία του ζευγαριού του Σαλιβέριο και της Μαρία Ρόζα και των απογόνων τους από τα τέλη του 19ου αιώνα ως τα μέσα περίπου του 20ου.

Το ζευγάρι των δυο Φλωρεντινών φυγάδων στο «Πίστη και περηφάνια» εγκαταλείπει τη Ζάκυνθο για μια καλύτερη τύχη στην πρωτεύουσα, την Αθήνα του τέλους του 19ου αιώνα, με μια σύντομη στάση στον Πειραιά της ίδιας εποχής.

Το μυθιστόρημα αποτελεί μια πραγματική saga της οικογένειας του Σαλιβέριου και της Μαρία Ρόζα και των απογόνων τους. Και το χρονικό εύρος του μυθιστορήματος εκτείνεται από τον καταστροφικό Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897, στους Βαλκανικούς, στην Μικρασιατική Καταστροφή, στην μεταξική δικτατορία, στον Δεύτερο Παγκόσμιο, στην Κατοχή, στην Απελευθέρωση και στον αιματηρό Εμφύλιο.

Και μόνο οι ιστορικές αυτές συγκυρίες τις οποίες ζουν τα μέλη και οι απόγονοι αυτής της οικογένειας, φτάνουν για να κάνουν ένα μυθιστόρημα συναρπαστικό, αφού τα πρόσωπα, οι ήρωές του, περνούν από χίλια μύρια πάθη και δοκιμασίες – άλλοτε υποκύπτοντας στη σκληρή τους μοίρα και άλλοτε θριαμβεύοντας με τη δύναμη της αγάπης και την ισχύ του χαρακτήρα που κάποιοι από αυτούς διαθέτουν.

Ένα πλήθος πρόσωπα, παιδιά και εγγόνια, συγγενείς και φίλοι, εχθροί και σύμμαχοι, μια πλατιά τοιχογραφία της ταραγμένης αυτής περιόδου, διαδραματίζεται μέσα στις πυκνοϋφασμένες αφηγήσεις των σελίδων του μυθιστορήματος αυτού, με ένα ύφος γλαφυρό όπως απαιτεί το εύρος της εικόνας αλλά συχνά και με μια πρωτοπρόσωπη αφηγηματική ζεστασιά που κάνει τον αναγνώστη να πιστέψει πως ακούει την συναισθηματικά χρωματισμένη αφήγηση παραμυθιού, καθώς η αφηγήτρια εμπλέκεται στην ιστορία μέσα από τις αναμνήσεις των προγόνων και τις προσωπικές, δικές της εμπειρίες μέσα από ένα πλήθος εξομολογητικών στιγμών των ηρώων και των ηρωίδων, γνωρίζοντάς μας όλα τα γεγονότα και τις ψυχολογικές μεταπτώσεις των προσώπων και τις μοιραίες καταστροφές που διαδέχονται η μία την άλλη σε όλη τη μακρά διάρκεια αυτής της saga.

Ιδιαίτερα συγκινητικές οι σκηνές που διαδραματίζονται επί Κατοχής, με την τρομερή και φοβερή Πείνα που αποδεκάτισε τον πληθυσμό των μεγάλων πόλεων, αλλά και οι σκηνές κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, μέσα στην πόλη της Αθήνας, ίσως επειδή αυτές προέρχομαι από τις πιο άμεσες οικογενειακές αφηγήσεις του συγγραφέα και από τα ιστορικά ντοκουμέντα που διαθέτουμε πιο πρόσφατα.

Ο Βαρβαρήγος ανήκει ασφαλώς στον κανόνα της παραδοσιακής αφήγησης (αν και το ιδιαίτερο προσωπικό του ύφος δίνει μια διάσταση πιο μοντέρνας και πιο ιδιότυπης αφήγησης απ’ όσο η στενά παραδοσιακή), τον ενδιαφέρει η ιστορία που έχει να μας πει και όχι να δείξει τον εαυτό του αυτοβιογραφούμενος. Η Ιστορία ως Ιστορία έχει την πρωτοκαθεδρία στα συγγραφικά του ενδιαφέροντα και τα πρόσωπα – ακόμα και αν τον αφορούν τον ίδιο, αφού καταλαβαίνει εύκολα κανείς ότι και στο Anima mia και στο Πίστη και Περηφάνια μιλάει για τα μέλη της οικογένειάς του και τις ζωές τους – δεν είναι παρά οι αφορμές για τη μεγάλη ιστορική αφήγηση με την οποία καταπιάνεται και την οποία με μεγάλη επιτυχία φέρει εις πέρας.

Ο Βαρβαρήγος έχει γράψει πολλά ιστορικά μυθιστορήματα, όπως το “Θεοδώρα, μια αληθινή αυτοκράτειρα”, “Διγενής Ακρίτας, ο ήρωας που έγινε θρύλος”, “Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο τελευταίος αυτοκράτορας”, “Η Στάση του Νίκα, η μεγάλη εξέγερση” – και βρίσκεται στο στοιχείο του όταν μιλά για περασμένες εποχές και γιατί αυτές τον ελκύουν ως θεματολογία και γιατί σαν προσεκτικός μελετητής της Ιστορίας που είναι έχει την δυνατότητα να εμπλουτίζει τα κείμενά του με τις απαραίτητες πληροφορίες που κάνουν τις αφηγήσεις του και πιστευτές και συναρπαστικές.

Όσο για το βιβλίο, Πίστη και Περηφάνια, πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται με πολύ ενδιαφέρον.

ΖΗΤΗΣΤΕ ΤΟ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ


καθώς και τηλεφωνικά στο 210 612 70 74 / αντικαταβολή

ΔΩΡΕΑΝ έξοδα αποστολής σε όλη την επικράτεια (ανεξάρτητα από το ποσό παραγγελίας)