Δευτέρα, 19 Απριλίου 2021

Λιπεσάνορες 
Οι γυναίκες που εγκαταλείπουν τους άντρες... 
εκδόσεις Ν.Σ. Μπατσούλας

Η αγάπη είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση για να την διαχειριστεί κανείς… Μα αυτό που κατάφερα είναι που παραμέρισα το μίσος μου για σένα. Δεν σ’ αγαπάω, δεν σε ξέρω για να εκφράσω κάτι τόσο μεγάλο και ούτε μπορώ να σε ρωτήσω αν εσύ με αγαπάς; 
Η μάνα μου έλεγε, πως οι γυναίκες που ρωτούν αν τις αγαπάνε, είναι επειδή οι ίδιες δεν αγαπούν αληθινά… όσο ζητούν να τις αγαπούν, δεν υπάρχει αγάπη μέσα τους۠ κι όταν ένα άψυχο πράγμα ζητάει αγάπη εξακολουθεί να είναι άψυχο. Κι αφού δεν νιώθουν αγάπη, γιατί θα πρέπει να τις αγαπούν;


Δεν σ’ αγαπάω… δεν ήρθα να σου ζητήσω να με αγαπήσεις, ποτέ δεν θα άπλωνα το χέρι της ζητιανιάς για να μου το γεμίσει κάποιος άλλος. Αληθινά αυτό που νιώθω για σένα είναι μίσος, ένα παράξενο μίσος που με κάνει να θέλω να βρίσκομαι κοντά σου.



απόσπασμα από το βιβλίο....

Κυριακή, 11 Απριλίου 2021

Σκιές


Ε, λοιπόν,
να πιο είναι το μυστικό
αγόρασα για σένα ένα λουλούδι.
τα παιδιά στρίγκλισαν από ευτυχία
Εσύ… γύρισες από την άλλη
να παίξεις με λέξεις
φλεγόμενες που λικνίζονται
με πεθυμιές στο απρόσμενο κάτι
υποθηκευμένες.
Μυστικό χαμόγελο
στο πιο ακραίο ερώτημα…
Ποιες σκιές είμαστε και
ποιες σκιές κυνηγάμε…
Η κουβέρτα ζέστανε
τα πόδια
Δεν χιονίζει μα η παγωνιά
είναι πιο δυνατή…
Το μπαλκόνι γέμισε
κουτσουλιές περιστεριών
Κι αυτοί, οι αναρχικοί
Πάνε κι έρχονται


Παρασκευή, 9 Απριλίου 2021

Η σφαγή της Χίου 1822

με αφορμή την επέτειο παραθέτω ένα κείμενο στρατευμένης λογοτεχνίας 
που προβλήθηκε στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος σε επετειακό αφιέρωμα 


Η σφαγή της Χίου
Η αυλή του Δαμιανού Γεωργαντά έσφυζε από παιδικά γέλια. Όταν επέστρεφε από τον κάματο, στο μάζεμα της μαστίχας, καθότανε ξαποσταμένος να παρακολουθεί τα παιδιά του και χαιρόταν η ψυχή του. Τρία κορίτσια και δυο αγόρια είχε να προστατέψει. Σαράκι μαύρο έτρωγε τα σωθικά του· κι ας μην ήθελε να το δείξει. Πως θα τα μεγάλωνε, δίχως να τα αγγίξει τούρκικο χέρι.
Το Λενιώ, η μεγάλη του κόρη, ήταν μια καλλονή και την έντυναν με μαύρα ρούχα και τσεμπέρια να μοιάζει σαν γριά. Μα και οι άλλες τσούπρες που ακολουθούσαν ήταν πανέμορφες. Θα πιάνανε καλά λεφτά στο δουλεμπόριο αν τις ξετρύπωναν οι Τούρκοι. Έτρεμε στην ιδέα μην ξεπορτίσουν κάποια μέρα έξω από το σπίτι και τις δούνε. Αυτό θα ήταν το τέλος τους. Έτρωγε κι αυτά συλλογιζόταν. Κάθε μέρα ετούτα συζητούσε με την Χρυσάνθη, τη γυναίκα του.
-Γυναίκα, πρέπει να φύγουμε όσο είναι καιρός, τι θα τα κάνουμε τα παιδιά αν ξεσπάσει η εξέγερση; Τόνιζε τρομοκρατημένος και συνέχιζε. Έμαθα πως ετοιμάζουν επανάσταση, αποβιβάστηκε στη Σάμο ο αξιωματικός Αντώνης Μπουρνιάς με διακόσιους άνδρες.
-Μαύρο Μάρτη, θε να ‘χουμε. Θα τα κλείσω όλα στην κρύπτη μέχρι να βρούμε ευκαιρία να φύγουμε.
Οι καιροί ήταν δύσκολοι κι ας άκμαζε η ελληνική κοινότητα. Οι Έλληνες ήταν περισσότεροι στο νησί, είχαν φτάσει να το κατοικούν 100 χιλιάδες, αλλά αυτό δεν έλεγε τίποτα. Καμιά ασφάλεια δεν θα τους πρόσφερε η κοινότητα σε περίπτωση σοβαρών γεγονότων.
Η μαστίχα ήταν σημαντικό προϊόν, τούς παρείχε το προνόμιο να ζουν με τα στοιχειώδη και τίποτα περισσότερο. Όλα βρίσκονταν σε μια τεντωμένη κλωστή. Ο αέρας μύριζε αίμα κι όλοι έτρεμαν τον τούρκο.
Σχέδια για εξέγερση στη Χίο γίνονταν από τους πρώτους μήνες της Επανάστασης, το 1821, αλλά μετά την έναρξη της επανάστασης οι Οθωμανοί είχαν αγριέψει και δεν έδειχναν οίκτο για κανέναν Έλληνα, ακόμη και με αυτούς που είχαν χρόνια στην δούλεψη τους.
Ο πληθυσμός βίωνε την οθωμανική καταπίεση στην πιο ακραία της μορφή. Καθημερινό φαινόμενο ήταν οι αρπαγές και οι φόνοι στην χώρα και στα χωριά. Υπεύθυνος στο νησί είχε αναλάβει ο σκληροτράχηλος Βαχίτ πασάς. Ανήσυχος με τα τελευταία γεγονότα με τον ξεσηκωμό των Ελλήνων, γέμισε το νησί με έναν μαχαιροφόρο οθωμανικό όχλο που αλώνιζε και τρομοκρατούσε. Έκλεβε και σκότωνε σε κάθε αντίδραση. Λεηλατούσαν, βίαζαν και άρπαζαν παιδιά και γυναίκες, και τις πουλούσαν στα σκλαβοπάζαρα.
Ήταν Μάρτης του 1822 η Χίος μπήκε στην επανάσταση, όταν ο Αντώνης Μπαρνιάς που είχε υπάρξει αξιωματικός του Ναπολέοντα στην Αιγυπτιακή εκστρατεία, με διακόσιους άνδρες αποβιβάστηκαν στη Σάμο και κάλεσαν τον Λυκούργο Λογοθέτη να συμμετάσχει στην εξέγερση της Χίου.
Οι Έλληνες έδειξαν τα δόντια τους στην φρουρά του Βαχίτ πασά, αλλά όσο περνούσαν οι μέρες δεν είχαν τα εφόδια να συνεχίσουν με την ίδια αποφασιστικότητα και σθεναρότητα τον αγώνα τους. Περίμεναν ενισχύσεις από την κεντρική κυβέρνηση -δυο ολμοβόλα και ξένους στρατιωτικούς-, που όμως δεν έφτασαν ποτέ στο νησί. Μόνο οι Ψαριανοί προσέτρεξαν σε βοήθεια, αλλά ώσπου να ετοιμαστούν είχαν ήδη περάσει οκτώ μέρες. Κάθε μέρα που περνούσε αποδυναμωνόταν η εξέγερση και σαν να μην έφτανε αυτό, άρχισε διχόνοια μεταξύ των δύο ηγετών Μπουρνιά και Λογοθέτη. Δέκατη τρίτη μέρα έσπασε το μέτωπο και η ιαχή του Μπουρνιά, «Ο σώζων ευατόν σωθήτω», μάτωσε τις καρδιές των επαναστατών.
Στην υποχώρηση το αίμα έρρεε ποτάμι. Οι Τούρκοι αποκεφάλιζαν όποιον προλάβαιναν και στήβαζαν τα κεφάλια τους να τα πάνε πεσκέσι στον Σουλτάνο. Το κυνήγι απλώθηκε σε όλο το νησί. Ακόμη και σε εκείνους που δεν είχαν καμιά ανάμειξη με την επανάσταση.
Ο Δαμιανός πετάχτηκε έντρομος.
-Χρυσάνθη, πάρε τα κορίτσια και φύγετε για τη σπηλιά, τσίριξε ταραγμένα.
Δεν πρόλαβαν να μαζέψουν δυο μπογαλάκια με τα απαραίτητα και δυο καβαλάρηδες Οθωμανοί, έσπασαν το ξύλινο πορτόνι της αυλής και όρμισαν μέσα. Ξεπέζεψαν, έδεσαν τα άλογα τους. Ο ένας έβγαλε νερό απ’ το πηγάδι, πότισε τα άλογα. Ο άλλος έδωσε μια κλωτσιά στην πόρτα και μπήκε στο σπίτι κραδαίνοντας ένα χατζάρι στα χέρια.
Όλοι ήταν μαζεμένοι σε μια γωνία με τα μάτια γεμάτα τρόμο. Ο Δαμιανός και η Χρυσάνθη είχαν κρύψει με τα σώματα τους τα παιδιά, σαν ασπίδες να τα προστατέψουν.
-Δεν κάναμε τίποτα, εμείς, πρόλαβε να πει ο Δαμιανός.
Στη στιγμή μπήκε και ο άλλος Τούρκος, ένας χοντρός και ψηλός άντρας με πυκνή γενειάδα και βλέμμα γεμάτο μίσος.
-Πολλά γρόσια μου μυρίζονται εδώ μέσα.
-Όχι τα παιδιά, τσίριξε η Χρυσάνθη.
Δίχως κουβέντα με αστραπιαία κίνηση, το χατζάρι πήρε το κεφάλι του Δαμιανού που πήγε να κάνει ένα βήμα μπροστά να τους προστατέψει.
Αίμα και ουρλιαχτά. Ένας ακόμα βόγκος ακολούθησε και το κεφάλι της Χρυσάνθης κύλησε στα πόδια των παιδιών που έτρεμαν σύγκορμα κλαίγοντας με παροξυσμό.
Ο χοντρός άντρας με μια βίαιη κίνηση σκίζει την μαύρη ρόμπα της και την αφήνει μπροστά του γυμνή
Ο άλλος, κοιτάζει τα παιδιά και μουρμουράει: «Γρόσια είσαστε. Ο Εβραίος, θα τα σκάσει χοντρά.»
Το λιανό κορμάκι της Λενιώς, δεχόταν το βάρος του χοντρού Τούρκου, όσο ο άλλος κόβει τα κεφάλια των δύο αγοριών και δένει πισθάγκωνα τα δυο λιπόθυμα κορίτσια.
Ανοίγει ένα τσουβαλένιο σακί και ρίχνει μέσα τα απαγχονισμένα κεφάλια. Χορτασμένοι από έργο τους, φεύγοντας, βάζουν φωτιά στο σπίτι.
Εκείνο το βράδυ, οι Οθωμανοί έκαψαν όλα τα σπίτια των Ελλήνων. Σφάγιασαν όλα τα παιδιά κάτω των τριών ετών, όλους τους άνδρες από δώδεκα ετών και πάνω· και όλες τις γυναίκες από σαράντα ετών και πάνω. Περισσότεροι από σαράντα χιλιάδες κάτοικοι του νησιού σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν, ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού διέφυγε προς τα Ψαρά, τις Κυκλάδες και την Πελοπόννησο.

 
Όλες οι υπόλοιπες γυναίκες από τριών έως σαράντα χρόνων που αιχμαλωτίσθηκαν πουλήθηκαν από Εβραίους δουλεμπόρους σε παζάρια της Δύσης και της Ανατολής.
Ο Τούρκος πασάς της Χίου Βαχίτ πασάς, έστειλε στην Κωνσταντινούπολη αναφορά για την ανακατάληψη του νησιού. Απέστειλε μαζί και πέντε φορτία με κομμένα κεφάλια και δύο φορτία κομμένα αυτιά. Είκοσι πέντε χιλιάδες σκλαβωμένα αγόρια και κορίτσια.
Pablo Neruda


«Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να` ρθει»
Pablo Neruda
1821 ΕΛΛΗΝΑΣ - ΣΠΕΡΜΑ ΘΕΩΝ


Για σένα μάνα. Για σένα αδερφή. Για σε γυναίκα. Για σε παρθένα κόρη
Στέγνωσε ο τόπος… Στους χρόνους μαράθηκε
Στην κόψη τ’ ατσαλιού μάτωσαν οι αιώνες
Μαύρες ψυχές… πόρτες αμπαρωμένες
Άδικη μοίρα… Ακόμη ένα παλικάρι ζήλεψ’ ο χάρος
«Για ειδές καιρό που διάλεξε»
Ωωω καημέ… Πικρά μαντάτα για τον Διάκο.
Αλύχτησε η ζωή, στο μαύρο του θανάτου
Σκοτείνιασε ο ήλιος… Στο αίμα πνίγηκε η γης
Ωιμέ , μοίρα ανέντροπη του Άδου προσευχή
Για σένα μάνα. Για σένα αδερφή. Για σε γυναίκα. Για σε παρθένα κόρη.
Έρεβος είν’ η σκλαβιά και δεν τήνε αντέχω
Στα κορφοβούνια κρύφτηκε η μέρα
Στα μαύρα σκοτάδια ράγισε η πέτρα… Εσκίσθει το βουνό από οργή
Μα οξυγόνο εγένικε η λευτεριά… Γεμίσανε τα στήθια τόλμη
Το αίμα χόχλασε στις φλέβες… λάβα εχύθει
Άλυκα στεφάνωσε τον ήλιο με δάφνινο στεφάνι
Ιαχές αφύπνισαν τον τόπο των νεκρών
«Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη»
Οι καιροί, σθένος φουντώσανε με αντρεία και μία μόνο λογική
πως άλλη μοίρα δεν υπάρχει η λευτεριά να αποκτηθεί
Φωτά… Στάχτη… Θειάφι… Μαχαίρι… Τσεκούρι… Βόλι.
Ν’ αστράψει ο Αυγέρινος. Χορό να στήσει η πούλια
Κι Εγώ… Εγώ
Για σένα μάνα. Για σένα αδερφή. Για σε γυναίκα. Για σε παρθένα κόρη
Μαχαίρι στο μαχαίρι να χτυπήσω
Το ριζικό ν’ ακολουθήσω που ‘ναι από πριν γραμμένο
Αρχαίος Έλληνας ταγμένο πεπρωμένο
Στη φούχτα ν’ αδράξω το ατσάλι… ατρόμητα να ξεχυθώ στη μάχη
Στο θάνατο πως δεν τονε φοβάμαι να μηνύσω
Για μιαν αγάπη να χαθώ… Για μια πατρίδα Ελλάδα
Για σένα μάνα. Για σένα αδερφή. Για σέ γυναίκα. Για σέ παρθένα κόρη
Εγώ… εγώ… να είμαι αυτός που στις καρδιές σας ειρήνη να χαρίσει
Να ξαναγεννηθεί ο άγιος τόπος της Ελλάδας
Για σένα μάνα. Για σένα αδερφή. Για σε γυναίκα. Για σε παρθένα κόρη
Τουρκιάς μαστίγιο να μην αφήκω τις ψυχές σας άλλο να ματώσει. Μήτε κορμιά παρθένων να βιάσουν… Μήτε να σφάξουν με μαχαίρια. Στήθη, Λαιμούς, και Σωθικά
Τα μεδουλάρια τοιμάστε γεμάτα μπαρούτι άγιο να αρματωθώ
Και για θεό… το καριοφίλι ν’ ασπαστώ… να γονατίσω σαν νάναι ο τίμιος σταυρός
Στις φούχτες στιβαρά να σφίξω σπαθί αντρωμένο… Και να φωνάξω στην πύλη του Άδου… Δεν σε φοβάμαι Χάρε… Δεν σε φοβάμαι Τούρκε… Κι αν είν γραφτώ μου ν’ αποθάνω… μεσ’ την φωτιά και την αντάρα… Λύτρωση της φυλής μου θα ‘ναι τύραννε… Χάρε… πίστεψε με
Ειρήνη να φωνάξω και σε πατρίδα λεύτερη, να ζήσω. Για σένα πατρίδα.
«Ορκιζόμεθα δε προπάντων ότι, μεταξύ ημών και των τυράννων της πατρίδος μας, το πυρ και ο σίδηρος είναι τα μόνα μέσα της διαλλαγής και τίποτε άλλο»
Για σένα μάνα. Για σένα αδερφή. Για σε γυναίκα. Για σε παρθένα κόρη
Για σε μήτρα ζωής… Πατρίδα αγαπημένη.
Παρουσίαση του βιβλίου μου στην εκπομπή "Σε Πρώτο Πρόσωπο στο Δεύτερο Πρόγραμμα" με τον Δημήτρη Μειδάνη.









Πικρό το καλό φάρμακο
ξερό το χώμα...

Ο Ουώλτ Ουίτμαν 


'Hταν ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς συγγραφείς και ποιητές. Κυριότερο έργο του αποτελεί η ποιητική συλλογή Φύλλα Χλόης. Εκδόσεις Κέδρος

Αναζήτηση της αγάπης. Ικεσία στην αδιαφορία. Φωνή στη σιωπή

Αν με επιθυμήσεις… Αν…

Κληροδοτώ τον εαυτό μου στο χώμα

για να γεννηθεί μέσα από τη χλόη που αγαπώ,

Αν με επιθυμήσεις,

ψάξε με κάτω από τις σόλες των παπουτσιών σου.

Δεν θα ξέρεις ποιος είμαι ή τι σημαίνω,

Ωστόσο εγώ θα σε γεμίζω με υγεία.

Το αίμα σου θα κρατώ καθαρό και θα το δυναμώνω.

Κι αν με την πρώτη δεν με βρεις μη χάσεις το κουράγιο σου,

Άμα δεν είμαι σε ένα μέρος, ψάξε σε κάποιο άλλο,

Κάπου έχω σταθεί και σε περιμένω.

Πέμπτη, 18 Μαρτίου 2021

Ευχαριστώ το Culture Book και το Γραφείον Ποιήσεως για την φιλοξενεία των ποιημάτων μου

Στο πλαίσιο της παγκόσμιας ημέρας ποίησης το Γραφείον Ποιήσεως παρουσιάζει την ενότητα «Σύγχρονοι Έλληνες ποιητές και Ελληνίδες ποιήτριες αυτοανθολογούνται» σε μια προσπάθεια να παρουσιαστεί η σύγχρονη ελληνική ποίηση με ανέκδοτα ποιήματα.



Επιθέματα φθοράς 

Λόγια απλώθηκαν
σαν ψίχουλα ξεχασμένα σε αμάζευτο τραπέζι
ξύπνησαν τέλειους κορεσμούς
να ευπρεπιστούν τα ξέφτια
μιας ξεχασμένης νοσταλγίας
μνήμες παραιτημένες να προλάβουν
όσα ποτέ δεν έγιναν
όσα ποτέ δεν ειπώθηκαν
κι αναίτια ο χρόνος πέρασε
ήθελαν να προλάβουν την ματαίωση
όσοι πίσω στο χρόνο έρμαια αφέθηκαν
πόθοι ανεκπλήρωτοι
κι ήταν παράπονο ετούτο μεγάλο.
Στην πιο βαθιά ρωγμή αλυχτώντας έπεσε η νύχτα
βαρύ το σκοτάδι έσκαψε τα έγκατα
ντύνοντας πάλι απ' την αρχή
τις σάρκες με όνειρα
ανάσες γεμάτες και χαμόγελα
πόθους αιώνιους γέμισαν οι πόροι
η ανελέητη αφή κάθιδρη ένιωσε την όλβια νύχτα…
Η νύχτα άπνοα κρέμασε στο στερέωμα
επιθέματα φθοράς.
Ανάμεσα στα δάχτυλα φυτρώσανε
τριαντάφυλλα
αγκάθια μάτωσαν την ανάγκη
να κόψουν τα σκοινιά.

*

Άφεση

Μεσάνυχτα σε δρόμο άδειο
ξυπόλυτα βήματα
χνάρια αφήσαν ανεξίτηλα
το χρόνο να σπρώξουν σ' εγρήγορση
όσο η σιωπή προσπερνάει ανέπαφη ακόμη
βαριές ανάσες περιτριγυρίζουν τον επίλογο
ψάχνουν αποδέκτη στις δικαιολογίες
ο σκύλος άφεση δίνει στη νύχτα
έπαψε να δαγκώνει
μα η πληγή το φεγγάρι κατάματα κοιτάζει
κλαίει μέσα της η ομορφιά του κόσμου
μισαδάκι καπνίζει τη φρίκη
την ώρα που άνθρωποι λυσσάνε να βρουν
καβάτζα
μια ψυχή ν' απαγκιάσουν
η αθωότητα αμέτοχη πίνει κονιάκ
στη μαύρη μελωδία του Τάβορ
συνέπειες ξεχασμένες
σπάσανε τα πόδια της καρέκλας


Δημήτρης Βαρβαρήγος
Η ιστορία μου ξεκινάει κάτω από την Ακρόπολη -στο Θησείο- με βαθιά καταγωγή τη Φλωρεντία. Μεγάλωνα κι ένιωθα να με τραβάει κοντά της η τέχνη του λόγου. Έχω γράψει 24 βιβλία ενηλίκων, επτά παιδικά κι έχουν ανεβεί οκτώ θεατρικά έργα μου. Είμαι: Παραγωγός στο Symban World Radio, Australia, με την πολιτιστική εκπομπή, «Μέσα από Σένα». Πολιτιστικός εκπρόσωπος της Unesco λόγου, τεχνών κι επιστημών για την Πετρούπολη. Κριτικός Λογοτεχνίας και Εισηγητής σε εργαστήρια δημιουργικής γραφής στους Δήμους: Αμοργού, Πάρου, Αταλάντης, στον Μορφωτικό Όμιλο Πετρούπολης, στους εκδοτικούς οίκους Άγκυρα και


https://www.culturebook.gr/grafeion-poihsews/oi-poiites-aftoanthologoyntai/dimitris-varvarigos-epithemata-fthoras-afesi.html?fbclid=IwAR3Q7r4N35qjVbtNkVDjRqzmUAx7mVfZ7EHoA2_Q7W1GMRTr5StJyebBFEo

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2021




Δημήτρης Βαρβαρήγος, ΠΙΣΤΗ και ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ



"Ο πολυδιαβασμένος συγγραφέας ζωντανεύει την ανθρώπινη μοίρα στη μεσοπολεμική εποχή, στην Αθήνα. Θεματοποιεί τα γυρίσματα της ιστορίας με ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα γεμάτο περιπέτειες και ανατροπές, εμβαθύνοντας με ρεαλισμό στον ψυχικό κόσμο των ηρώων του.
Πρόσωπα εύθραυστα και δυνατά, ευαίσθητα και ανένταχτα που αναδεικνύουν με τη δράση τους τη δύναμη της ανθρώπινης φύσης, εξιδανικεύουν την αισιοδοξία της νιότης, τους δεσμούς αίματος, τη φιλία, τον έρωτα την αγάπη και νικούν κάθε εμπόδιο.

Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα γεμάτο ανατροπές, καλοδουλεμένους χαρακτήρες και ζωντανές εικόνες σαν ζωγραφικοί πίνακες".
Αλκυόνη Παπαδάκη, συγγραφέας

ΖΗΤΗΣΤΕ ΤΟ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ


καθώς και τηλεφωνικά στο 210 612 70 74 / αντικαταβολή

ΔΩΡΕΑΝ έξοδα αποστολής σε όλη την επικράτεια (ανεξάρτητα από το ποσό παραγγελίας)
Δείτε λιγότερα