Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2019

Χρόνος Αβέβαιος


Δεν είναι κλάμα, η βροχή είναι που πέφτει στον καθρέφτη και γεμίζει τα μάτια δάκρυα. Κενό δωμάτιο. Από την ανοιχτή πόρτα μπήκε η εγκατάλειψη.
Τίποτα δεν είναι γραμμένο προκαταβολικά στη ζωή. Ο χρόνος αβέβαιος. Κανένα νόημα δεν έχει για τις πράξεις και το πεπρωμένο.
Τα βιβλία άψυχα δόντια στα ράφια. Δεν ασχολούμαι μαζί τους. Ψίχουλα τους πετώ μήπως πεινάνε και με κοιτάζουν υποτιμητικά.
Τελικά, δεν ήταν βροχή, όπως νόμισα.

db... Οκτώβρης ήταν...
"Μέσα από Σένα"
 http://www.onradio.gr/player.php?id=411
Πατήστε επάνω στο Link να ακούσετε την εκπομπή.


Καλεσμένη μας στην εκπομπή ήταν η ποιήτρια ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ. Την εκπομπή παρουσιάζουν: ο συγγραφέας ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ & η ποιήτρια ΝΙΟΒΗ ΙΩΑΝΝΟΥ.



Υπεύθυνη προγραμμάτων ΕΛΕΝΑ ΜΑΤΣΟΥΚΑ.
Διευθυντής του σταθμού, ΆΓΓΕΛΟΣ ΜΑΤΣΟΥΚΑΣ


Η εκπομπή ακούγεται στα FM στην Αυστραλία και με WEB σε όλο τον κόσμο με μεγάλη ακροαματικότητα. Είχαμε μηνύματα από ΚΥΠΡΟ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ. ΕΛΛΑΔΑ. ΑΜΕΡΙΚΗ. ΑΛΒΑΝΙΑ. ΡΟΥΜΑΝΙΑ. ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ.

«Carpe diem – Amour fou» 
του Δημήτρη Βαρβαρήγου, 
Εκδόσεις Λυκόφως σελ. 160 Αθήνα 2019


Ο κ. Δημήτρης Βαρβαρήγος είναι λογοτέχνης και θεατρικός συγγραφέας. Τεχνίτης του λόγου και ακάματος εργάτης του πνεύματος, ευρηματικός με βαθιά γνώση του αρχαιοελληνικού ιδεώδους. Ασκεί κριτική στη λογοτεχνία, με διεισδυτική ευαισθησία μα πάνω απ’ όλα είναι Φιλόσοφος.
Γράφει λογοτεχνία, θέατρο και σήριαλ για την τηλεόραση. Είναι μελετητής της παγκόσμιας διανόησης και ακούραστος ερευνητής του πανανθρώπινου στοχασμού.
Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος είναι μια προσωπικότητα των γραμμάτων και της τέχνης την οποία υπηρετεί χρόνια, με ευρύτατη καλλιέργεια και καλλιτεχνική αίσθηση, έχοντας στις πνευματικές του αποσκευές 18 μυθιστορήματα, 7 βιβλία παιδικής λογοτεχνίας, 8 θεατρικά έργα και 1 ποιητική συλλογή. Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω απ’ την εργογραφία του ένα απ’ τα καλογραμμένα έργα τέχνης το «ΥΠΑΤΙΑ», λυρικό βιβλίο ιστορικού περιεχομένου βαρύνουσας αξίας για τα ελληνικά γράμματα και όχι μόνο.
Το τελευταίο του βιβλίο Carpe diem – Amour fou, είναι ένα χρηστικό, κομψό και επιμελημένο βιβλίο – οδηγός της ζωής και του έρωτα.
Το εξώφυλλο του κοσμεί ένας πίνακας ζωγραφικής από Brazilian naïf art.
Τα «ευ» του βιβλίου είναι πολλά και απαριθμούνται στη συνέχεια. Από τα συζητήσιμα μόνο σημεία του είναι ο συχνά έντονος διανοητισμός του που ενίοτε καταπονεί τον αναγνώστη με αναφορές που συγκλίνουν και γειτνιάζουν περισσότερο στο χώρο της φιλοσοφίας και της ψυχανάλυσης παρά της καθαρής λογοτεχνίας.
Στην ουσία πρόκειται για ένα corpus νουθεσιών όπου αναπτύσσονται ιδέες και γνώμες δημιουργών του πνεύματος καθώς κάθε κεφάλαιο ανοίγει και κλείνει μ’ ένα γνωμικό ή αποστροφή – ως απόσταγμα σοφίας και πείρας – μεγάλων της ανθρωπότητας.
Ως ψυχογνωστικό κυρίως έργο ή εγχειρίδιο αυτογνωσίας το έργο αυτό επιχειρεί καταδύσεις στις κρυφές και ανεξερεύνητες «περιοχές» της ψυχής. Αυτοί οι φιλοσοφικοί στοχασμοί του συγγραφέα που αφορούν κυρίως το Carpe diem, οδηγούν τον αναγνώστη να εντρυφήσει σε ακούσματα της φωνής της ψυχής του, που η καθημερινότητα του βίου, δεν του επιτρέπει να τα συνειδητοποιεί, όπως βρίσκονται καταγεγραμμένα στο υποσυνείδητό του.
Οι προτροπές αυτές του κ. Βαρβαρήγου μας παραπέμπουν κάποτε στο «Αν» του Rudyard Kipling καθώς βρισκόμαστε ενώπιοι ενωπίοις με απαράγραπτες αξίες και αιτούμενα της ζωής, όπως είναι η ευτυχία, η ελπίδα, η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη ο αλτρουισμός κ.λ.π.
Το ανά χείρας βιβλίο του είναι κείμενο με δύο όψεις. Πως μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι ως άνθρωποι, αλλά και πως εκφράζεται το μεγαλείο του έρωτα, όπως καταστάλαξαν στη στοχαστική σκέψη του συγγραφέα, μέσα από επίπονη δουλειά εαυτού.

Ας αφήσουμε όμως τον ίδιο να μας μιλήσει γι’ αυτό το εγχειρίδιο Αυτογνωσίας με τις κρυμμένες δυνάμεις της ψυχής που καταλήγει στην τρελή αγάπη μέσα από δύσβατες διαδρομές, απ’ το οπισθόφυλλο του βιβλίου του που το χωρίζει σε δύο ψυχογραφικές ενότητες.
«Carpe diem » ( Άδραξε τη μέρα ) «Ένα βιβλίο φιλοσοφικών στοχασμών που εξιδανικεύει τον αυθεντικό εαυτό, την ουσιαστική ζωή, την αγνή αγάπη και τις πηγαία ανιδιοτελείς συμπεριφορές ως αντικείμενα αυτοελέγχου που ωθούν τον αναγνώστη στο να ανακαλύψει στοιχεία του ίδιου του εαυτού του και θα τον βοηθήσουν να εντρυφήσει σε θέματα αυτογνωσίας» &
«Amour fou» (Τρελή αγάπη) «Ένα βιβλίο που εκφράζει το μεγαλείο του έρωτα μέσα απ’ τον έρωτα. Μέσα από μια δύσβατη διαδρομή αυτογνωσίας, αναδύεται η ιερότητα της ψυχής που βιώνει την αγάπη. Σαν ψίθυρος που απλώνεται γλυκά, το βιβλίο αφήνει την αίσθηση πως συμβαίνει σε δυο κόσμους παράλληλους, τον ονειρικό και τον πραγματικό ».
Μέσα από την ταύτιση ενός αόρατου puzzle το ένα πεζό κείμενο συμπληρώνει το άλλο. Και τα δύο μαζί αλληλοσυμπληρούμενα συνιστούν ένα σώμα μια ψυχή, ένα καλογέννητο έργο.
Το βιβλίο περιλαμβάνει 2 μέρη, είναι δηλαδή διφυές. Το πρώτο μέρος με τον τίτλο Carpe diem αφορά συμπεριφορές του ανθρώπου που ο συγγραφέας θέτει υπό ψυχαναλυτικό έλεγχο. Ο έλεγχος αυτός έχει ποικίλες εξακτινώσεις και παραμέτρους που εντάσσονται σαφώς στα πεδία της ψυχανάλυσης.
Το δεύτερο μέρος του βιβλίου με τον τίτλο Amour fou, που ο συγγραφέας αποκαλεί νουβέλα ασχολείται με το μεγαλείο του έρωτα στην πλατωνική του – και όχι μόνο – διάσταση όπου η ετερότητα των δύο φύλων καθώς ο ίδιος δηλώνει αποτελεί μια αδιόρατη ανάγκη να κατακτηθεί η ψυχή από το αθώο κόκκινο της αγάπης. Το δεύτερο αυτό μέρος του βιβλίου αναπτύσσεται σε 37 ανεπίδοτες επιστολές με αποδέκτη τον ανώνυμο αναγνώστη, κεφάλαιο που θυμίζει τους παλαιούς οδηγούς ερωτικής αλληλογραφίας.
Ωστόσο, οι επιστολές αυτές δεν αποτελούν μόνο προσωπικές προσεγγίσεις του συγγραφέα, αλλά χρησιμοποιούν – σε υπέρμετρο βαθμό μάλιστα – γνωμολογίες του Montanari, του Neruda, του Νίτσε, του Ουάιλντ, του Graham Green, του Picasso, του Disraeli, του Μαρκήσιου ντε Σαντ, του Μπέρτραντ Ράσελ, του Τολστόι, του Πούσκιν, του Ιονέσκο, του Μπαλζάκ, του Βολταίρου, του Θερβάντες του Φώκνερ της Ίντιρα Γκάντι και άλλων όπως και Ελλήνων του Διογένη, του Καβάφη, του Ρίτσου, του Καρυωτάκη, του Λειβαδίτη, της Δημουλά, του Σαχτούρη και του Χριστιανόπουλου.
Η ημερολογιακή καταγραφή των 37 επιστολών (ημέρα πρώτη, ημέρα δεύτερη, ημέρα Τρίτη) κ.λ.π. θυμίζει τις καταγραφές της δημιουργίας του κόσμου, όπως αναφέρονται στα βιβλία της Αγίας Γραφής, όπου είπεν ο θεός δημιουργώντας και τον άνθρωπο « ότι καλόν ». Και βέβαια η αρχή των επιστολών είναι πάντα στερεότυπη:
«Έλα τώρα να σου πω… κι’ έχω τόσα πολλά που δεν πρόλαβα. Άκου…».
Οι γνωμοδοτήσεις του κ. Βαρβαρήγου μας παραπέμπουν ακόμα στην Σιδηρά και Χρυσή Διαθήκη του Πολύβιου Δημητρακόπουλου, με γνώμες και σκέψεις που αποτελούν πλοηγούς της ζωής, μια ακτινογραφία του κοινωνικού κόσμου. Το τι θέλει να εκφράσει η γραφή του το δηλώνει ο ίδιος «η γραφή είναι τρόπος να ζω… τρόπος να υπάρχω, Είναι ψυχική υπόθεση. Στάση ζωής. Τόπος δύναμης και προσωπικής ελευθερίας».
Δημήτρης Βαρβαρήγος
Απ’ την πρώτη ανάγνωση ο αναγνώστης αισθάνεται ότι ο συγγραφέας του παραχώρησε το κλειδί κάτω απ’ το κόκκινο γεράνι, για να οδηγηθεί στα απόκρυφα του νου και της ψυχής του και να νιώσει ότι το βιβλίο αυτό είναι γραμμένο γι’ αυτόν, γιατί χωρίς αμφιβολία έχει αγγίξει κάποιες απ’ τις χορδές και της δικής του ψυχής.
Απ’ την μία όψη ο υψηλός φιλοσοφικός στοχασμός… Η σοφία μέσα από επίπονη βιωματική διαδρομή οδηγεί στο ουσιαστικό νόημα της ζωής. Η αυτογνωσία είναι η αρχή κάθε σοφίας. Για να φθάσεις στη σοφία όμως εκτός απ’ το βίωμα χρειάζεται και η ορθή κρίση. Η ακριβής γνώση δηλαδή των πραγμάτων της ζωής.
Για να αποκτηθούν αυτά και να γίνουν κτήμα της προσωπικότητας απαιτούνται μάχες αιμάσσουσες που δίνει ο εαυτός. Μάχες απ’ την στιγμή που γράφεται στο βιβλίο της ανθρωπότητας το πρώτο του κλάμα.


« Carpe diem » (Άδραξε τη ζωή)
Στο ψυχογράφημα αυτής της ενότητας, ο συγγραφέας ζωγραφίζει με την παλέτα του συναισθήματα, με ιδιαίτερη δεξιοτεχνία, μέσα από μια διαδρομή αυτογνωσίας, για να εισχωρήσει στην εσωτερική του γαλήνη. Αλήθεια πόσο ωραίο είναι ν’ αποσύρεσαι στα ενδότερα της ψυχής σου κι εκεί να συνδιαλέγεσαι με την πνευματική σου σιωπή…
Γράφει: «{…} Όπως κάθε σταγόνα της βροχής ακολουθεί τη δική της πορεία έτσι και η κάθε ψυχή ακολουθεί το δικό της μονοπάτι ψάχνοντας τον υψηλότερο βαθμό ευδαιμονίας στον προσωπικό της πνευματικό δρόμο.
Η πρώτη γνώση που μου χάρισε ο βαθύτερος εαυτός μου ήταν πως η ψυχή υπάρχει σαν μια σταγόνα. Μια σταγόνα και η δική μου ψυχή, ακολούθησε μέσα στις νύχτες το δικό της μονοπάτι. Μάζεψε κοντά της όλα τ’ αστέρια, κοίταξε τον κόσμο σκεπάζοντας κάθε του ατέλεια, σβήνοντας κάθε ίχνος συστολής…{…}»
Εδώ εμφανίζεται η γνώση κι έχει τη θέση της η ποίηση… Μια σταγόνα είναι ο ήχος της που τραγουδεί στις γρίλλιες του παραθυριού, ένα ερωτικό τραγούδι, που ή κλαίει με το αργό μουρμουρητό της το φυλλορόημα των πόθων σε θλιβερή νύχτα μοναξιάς… ή δυο στόματα ενωμένα με το αθώο κόκκινο μιας αγάπης κρατιούνται σφιχτά για να μην κυλήσει και εξαχνωθεί η στιγμή της ευδαιμονίας. Μια σταγόνα μόνη που στροβιλίζεται στον αέρα για να ενωθεί με άλλες, για να αισθανθεί δυνατή και να φέρει ουρανό στην ψυχή του ποιητή.
Αλήθεια τι αγώνας να παλεύει μια και μόνη σταγόνα μέσα στις μοναχικές νύχτες!… Είναι πάλη για επιβίωση. Κι όμως τα κατάφερε γιατί έδωσε μάχες στο δικό του μονοπάτι, κατάφερε μέσα από προσωπικούς αγώνες να ελπίζει για το καλύτερο.
Εδώ με το κλειδί που κρατάει ο αναγνώστης σ’ όλη τη διαδρομή, θα σταθεί στον τόπο της δύναμης και της προσωπικής του ελευθερίας, που είναι η γραφή του και εκεί τον συναντά μαχητή.
Μέσα απ’ τους στοχασμούς του λάμπει το ηθικό ανάστημα ενός αγωνιστή που είναι έτοιμος ν’ αναλωθεί στις πνευματικές του μάχες, ταγμένος για έναν καλύτερο κόσμο, καθώς κοιτάζει τον κόσμο κατάματα σκεπάζοντας κάθε του ατέλεια.
Γράφει: « {…} Άδραξε τη στιγμή, κάθε στιγμή, και ζήσε… Παράξενο και μεγαλειώδες πράγμα ο έρωτας. Είναι ένα φως που σβήνει σκιές απ’ το παρελθόν και φωτίζει το παρόν και το μέλλον. Είναι η ελπίδα του αύριο, πως δεν θα είσαι μόνος. Μα κι αν αυτό συμβεί, θα έχεις να θυμάσαι όσα σου πρόσφερε κι ένιωσες. Γεμίζει τη ζωή με τις μοναδικές αλήθειες της όταν συμβαίνει. Εξυψώνει κάθε συναίσθημα. Κάθε πράξη. Κάθε λόγο {…} ».
Τι φαντασμαγορική απόδραση να ταξιδεύει η ψυχή στα φεγγερά μονοπάτια κι εσύ ν’ αδράχνεις κάθε λεπτό, κάθε στιγμή και να τη ζεις στο έπακρο! Ν’ αφήνεις τα συναισθήματα του άλλου ν’ αναπνέουν δίπλα σου και οι θετικές σκέψεις να παίρνουν χρώμα, ακροβατώντας στο μυστήριο του έρωτα, ανοίγοντας πύλες, φτιάχνοντας αντικλείδια σκορπίζοντας τα συναισθήματα σε ανθισμένο κήπο… Ο έρωτας είναι σαν τον ήλιο πηγή ζωής και φωτός. Η αγάπη ήταν η πρώτη σκέψη του θεού καθώς πρόσταξε «Γεννηθήτω φως! ».
Στη φλόγα του φωτός γεννήθηκε η αγάπη κι είναι η μοναδική αλήθεια που μας συμβαίνει. Αν καταφέρεις να πλημμυρίσεις αγάπη εξυψώνεσαι… Κάπως έτσι σ’ επισκέπτεται κι η ποίηση…
Γλυκόπνοο αεράκι διαπερνά τις φλέβες και ανυψώνεται η ψυχή μέσα απ’ την δύναμη της αγάπης. Έρωτας είναι η ίδια η ζωή. Μια φορά μόνο μας χαρίζεται. Είναι η μοναδική ευκαιρία να τη ζήσεις μέσα απ’ τις στιγμές της.
Μέσα στο βιβλίο Carpe diem – Amour fou διακρίνουμε την ομορφιά του νου, που μπορεί να δημιουργεί και να κρατεί ξέχειλο ακόμη το κρυστάλλινο ποτήρι της ζωής του!!!
Έτσι πρέπει να το κρατάμε πάντα ξέχειλο. Να μην παραιτούμεθα ποτέ και από τίποτα… Ο εαυτός μας κρύβει μέσα του ασύλληπτες δυνάμεις, χρειάζεται αγώνας και πολύ δουλειά…Όλοι μπορούμε να κατακτήσουμε κορυφές, αρκεί να βρούμε το σωστό μονοπάτι.
Ο έρωτας και η αγάπη διαυγάζουν έντονα στον αμητό της έμπνευσης του. Αλήθεια ποιος άλλος απ’ τον ποιητή θα τραγουδήσει τον έρωτα, θα μιλήσει για το αιώνιο θαύμα;
Για τον έρωτα που είναι πάθος, πόθος, ηδονή και δόνηση; Οδύνη και άλγος; Σαγήνη και μέθη; Τον έρωτα που διέπει τη ζωή μας μόνο ένας ποιητής μπορεί να υμνήσει. Όλοι οι απόηχοι στον πλανήτη τον συγκλονίζουν. Πώς να μην τον συνταράξει ο έρωτας αφού κάνει καταδύσεις στα άδυτα της ψυχής του και ζει στον δικό του παγκόσμιο κόσμο;
Αυτή η «θεία τρέλα » όπως την αποκαλεί ο Πλάτωνας, είναι η επιθυμία της συμπόρευσης για την ανύψωση του πνεύματος και την εξάγνιση της ψυχής.
Το «Carpe diem» είναι ένας οδηγός της τέλειας συμπεριφοράς. Έχει την προσωπικότητά του. Επιβάλλεται μέσα απ’ το θρόισμα των σελίδων του. Σαγηνεύει τον αναγνώστη. Το χαρακτηριστικότερο στοιχείο μέσα του είναι η διαρκής αναζήτηση του ιδανικού μέσα απ’ τον αγώνα της ψυχής.
Ο λόγος του κ. Βαρβαρήγου είναι συγκροτημένος αλλά και ευφάνταστος. Η συγκίνηση της γραφής του προκύπτει απ’ τη σύνθετη ψυχική του διαστρωμάτωση.
Είναι προσγειωμένος, αισθαντικός και αποκαλυπτικός, εμπειρικός και αληθινός. Οι παλμοί της σκέψης και του συναισθήματος του μας παρασέρνουν σε φιλοσοφικές αναζητήσεις.
«Amour fou » (Τρελή αγάπη)
Απ’ την άλλη όψη το αισθαντικό ταξίδι… Ένα μπαλκόνι στο απέραντο γαλάζιο του έρωτα, που αξίζει να το ανακαλύψεις
και να το ζήσεις με πάθος εξερευνώντας το μέχρι την τελευταία του σπιθαμή.
Αν το τολμήσεις, είναι βέβαιο πως θ’ αποζημιωθείς. Ακόμα κι αν χρειαστεί να φτάσεις στο απόγειο της πλήρους διάλυσης για να συνθέσεις ξανά απ’ την αρχή τα κομμάτια του εαυτού σου. Γιατί τελικά αυτό που έχει αξία στη ζωή είναι ν’ αναγνωρίσεις ποιος σ’ αγάπησε απόλυτα και ποτέ μη ρωτήσεις το γιατί.
Στο Amour fou διαφαίνεται η ευρηματικότητα του συγγραφέα, όλες οι επιστολές αποστάζουν ουρανό στην ψυχή και προσφέρουν νοητικές απογειώσεις και υψηλούς βαθμούς ερωτικής παραφροσύνης…
Σύμφωνα μ’ όσα γράφει ο Αριστοτέλης τίποτα δεν μπορεί ν’ αποτυπωθεί στο χώρο της μνήμης, αν δεν υπάρξει το γεγονός. Ο ρόλος επομένως της μνήμης είναι να καταγράφει περιστατικά και ο ρόλος της ανάμνησης να τα φέρνει στο προσκήνιο. Μέσα απ’ τον αδαπάνητο θησαυρό των ιδεών και του πάθους του για τη ζωή διακρίνουμε μια λυρική φλόγα μιας ψυχής εμπύρετης από αισθήματα, που εξιδανικεύει τον έρωτα, τον τοποθετεί στις ιδανικές διαστάσεις του, με απροσποίητη ειλικρίνεια και ανόθευτη ευαισθησία. Εισφέρει το απόσταγμα της καρδιάς του στο αιώνιο θέμα, που είναι η πρωταρχική αλήθεια της ζωής: «Ο έρωτας».
Γράφει: {…} «Αυτός είναι ο έρωτας από αυτόν γεννήθηκες και του οφείλεις κάθε στιγμή στη ζωή σου».
(Carpe diem)
«Η σκέψη, η σκέψη. Όπου κι αν σταθεί, η σκέψη, σε όποια προηγούμενη στιγμή, τρυφερά χάνεται μέσα σου. Πάντα μέσα σου, πάλι μέσα σου. Ψάχνει να καλύψει κάθε σου σπλάχνο {…}
Σκορπίσου. Μη λυπηθείς ούτε στιγμή τον εαυτό σου. Αυτό το σκόρπισμα θα είναι το χάος των μαγεμένων αισθήσεων σου, το χάος θα είναι.».
Η τριακοστή έκτη ημέρα της επιστολής, με υπότιτλο στιγμές, κλείνει με το όμορφο τετράστιχο του ‘’ποιητή του έρωτα’’ Τάσου Λειβαδίτη.
« Αν μου χάριζαν όλη την αιωνιότητα χωρίς εσένα,
Θα προτιμούσα μια μικρή στιγμή πλάι σου.
Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερά και μεγάλα,
Σα δύο νύχτες έρωτα, μες στον εμφύλιο πόλεμο».
Και οι δυο όψεις έχουν στόχο ν’ ανοίξουν το θησαυροφυλάκιο της ψυχής όπου είναι κρυμμένες δυνάμεις γεμάτες ένταση και πάθος.
Τα φορτισμένα συναισθήματα σε μια αέναη πάλη κραυγάζουν για συντριβή και πνευματική ανύψωση απ’ την παραφροσύνη του έρωτα.
Έρωτας το πάθος του Εγώ για το Εσύ, για τον άλλον για ταύτιση ψυχής και σώματος.
Το Εσύ ο θεός του έρωτα, ξυπνάς τις αισθήσεις της ψυχής, που ταξιδεύουν το συναίσθημα σε παραδείσιες φλόγες. Χτίζουν θεμέλια για να προχωρήσει το Εγώ στο Εσύ την Αγάπη.
Αγαπώ σημαίνει παραχωρώ στον Άλλο, με τη θέλησή μου, κάθε συναισθηματική εξουσία επάνω μου. Υποτάσσομαι κάτω απ’ την κυριαρχία της ψυχής, που γεύεται τις ηδονές χωρίς να τις αναλύει και χαρίζομαι στη γοητεία της, γυμνός και ανυπεράσπιστος για τον εξαγνισμό της, μέσα από μια τρελή αγάπη θεϊκής υπόστασης που αναδύεται η ιερότητά της για να περάσει στην αιωνιότητα.
Ο συγγραφέας με μια αδιόρατη δύναμη ένωσε όλα τα κομμάτια του puzlee, δημιουργώντας ένα ισοζύγιο συναισθημάτων, φτάνοντας στον φιλοσοφικό σκεπτικισμό, να τέρψει τον αναγνώστη και να του αφήσει μια επίγευση… νίκης.
Σ’ αυτή την ευκολοδιάβαστη και κατανοητή νουβέλα το Amour fou επιστέγασε όλο τον έρωτα!!!
Ο κ. Δημήτρης Βαρβαρήγος σίγουρα κατέχει μια απ’ τις πλέον σημαίνουσες θέσεις στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Η λύρα του αρπίζει ήχους αρμονικούς μέσα από ένα ευγενικό ψυχικό κόσμο, που μέσα του έχει πραότητα κι ευαισθησία. Οι λέξεις του είναι αυτές που τον υπνωτίζουν και τον μεθούν… Είναι αυτές που χρωματίζουν τον έρωτα και ξεδιπλώνουν τη ψυχή του δημιουργού. Τούτη η εγκάρδια κατάθεση ας αγκυροβολήσει σε μικρά και μεγάλα λιμάνια.

Λίγα λόγια για το συγγραφέα
Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ έχει βαθιά καταγωγή από την Φλωρεντία. Μεγάλωσε κάτω από την Ακρόπολη – στο Θησείο-
Από πολύ νωρίς ένιωσε να τον τραβάει κοντά της η τέχνη του λόγου, ακολούθησε το μοναχικό δρόμο της συγγραφής γράφοντας μυθιστορήματα, θεατρικά έργα και ποιήματα.
Σπούδασε ηλεκτρονικά, σεναριογραφία, θέατρο και λογοτεχνία στο «awarded by writing school».
Είναι Πολιτιστικός εκπρόσωπος της Unesco Λόγου, Τεχνών και Επιστημών για την Πετρούπολη.
Δημοσιογράφος και παραγωγός στο Symban World Radio, Australia, σε ραδιοφωνική εκπομπή βιβλίου, «Μέσα από Σένα»
Μέλος των «Ιστορικών συγγραφέων»
Συντάκτης της εφημερίδας «Μορφωτικός της Πετρούπολης» Έχει συμμετάσχει ως εκπαιδευτής σε εργαστήρια δημιουργικής γραφής στους Δήμους, Πετρούπολης, Αμοργού, Πάρου, Αταλάντης, στον Μορφωτικό Όμιλο Πετρούπολης στους εκδοτικούς οίκους ‘Αγκυρα και ‘Εναστρον.
Από τις εκδόσεις Ν. Σ. Ματσιούλας, Άγκυρα, Εν τύποις, Χρήστου Ε. Δαρδανού, Χατζηλάκος, Ελληνική Πρωτοβουλία, Όμβρος κυκλοφορούν τα βιβλία του.
Στο Carpe diem- Amour fou όλη η εργογραφία του.


* Η Πέρθα Καλέμη γεννήθηκε στην Άντισσα της Λέσβου. Είναι απόφοιτη του Εμπορικού Κολλεγίου Αθηνών και Ξενοδοχειακών Επιχειρήσεων. Επίσης παρακολούθησε μαθήματα θεατρολογίας. Ασχολήθηκε από λιλιπούτεια με το Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού (Σ.Ε.Ο) και το Ερασιτεχνικό θέατρο. Έπαιξε με τον Ερασιτεχνικό Φιλοτεχνικό Όμιλο το «ΜΠΟΥΡΙΝΙ» στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. Σήμερα είναι Πρόεδρος του Κατασκηνωτικού Κέντρου Μυχούς Λέσβου του Σ.Ε.Ο και ταμίας της Επιστημονικής Ένωσης της « Εταιρείας Αιολικών Μελετών». Ασχολείται με Διεθνή Συνέδρια, Συμπόσια, όπου σε πολλά απ’ αυτά είναι στην Οργανωτική Επιτροπή. Εργάζεται στο Υπουργείο Οικονομικών. Είναι έγγαμη, με δύο παιδιά τον Γιάννη και την Κατερίνα. Πνεύμα ανήσυχο, κοινωνικό και δημιουργικό. Έτυχε πολλών τιμητικών διακρίσεων όπως Χρυσό πτυχίο ΟΛΥΜΠΙΑΣ το 2004,Τιμητικό Δίπλωμα από τη W.W.F και πολλά άλλα. Πρόσφατα ο όμιλος φίλων του Κλασσικού Αθλητισμού ‘’Η ΟΛΥΜΠΙΑΣ’’ την ανακήρυξε επίτιμο μέλος του Ομίλου για την κοινωνική και ανθρωπιστική δράση της και την υποστήριξή της στο έργο της πνευματικής ΟΛΥΜΠΙΑΔΑΣ. Ο εθελοντισμός είναι στάση ζωής της. Συνεργασίες της, βιβλιοκριτικές και ποιήματά της έχουν φιλοξενηθεί σε διάφορα περιοδικά, εφημερίδες, ηλεκτρονικό τύπο και διάφορα έντυπα του Οδηγισμού. Τα «Αταξίδευτα όνειρα» είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.


Λιπεσάνορες 
οι γυναίκες που λείπουν στους άντρες...

μυθιστόρημα, εκδόσεις ΝΣ. ΜΠΑΤΣΙΟΥΛΑΣ 


Οι δρόμοι αλλάζουν, οι καιροί αλλάζουν, οι τρόποι αλλάζουν, αλλά ο σκοπός είναι ίδιος… Αυτή είναι η μοίρα των θνητών, η μοίρα μας, να αγωνιζόμαστε και να αντιστεκόμαστε… να πολεμάμε και να πέφτουμε, να πέφτουμε και να νικάμε. Πάντα μπροστά μας, η αρχή μιας νίκης• κι ενός τέλους.

Οι γυναίκες, δεν έχουμε ζωή να μας ανήκει, χαμένες είμαστε στα χέρια των αντρών… το ξέρετε θαρρώ και μην καμώνεστε εσείς οι νέες πως σας λείπει η πείρα… γυναίκες είστε και δεν ξεγελιέται το είναι σας.

Πώς αλλιώς να μιλήσω για εκείνες τις σημαντικές μορφές που η ζωή τους έγινε θρύλος; Που ακόμη και κάτω απ’ τη σκιά των αντρών τους έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας.

Έγιναν δρόμοι ζεστοί που θα ακολουθούνται για πάντα από τις επόμενες γενιές.

Αυτή ήταν και η αφορμή να ασχοληθώ με ένα τόσο γνωστό θέμα, αλλά με μια διαφορετικότητα απ’ τη συνηθισμένη ιστορική καταγραφή της Ιλιάδας του Ομήρου.

Η ιδέα της σύλληψης να γράψω για 15 γυναίκες που ζήσανε τα δεινά ενός δεκαετούς πολέμου, ήταν για μένα ένα προσωπικό στοίχημα να καταφέρω αρχικά να τις γνωρίσω για να εισχωρήσω στον διαφορετικό προσωπικό και ψυχικό κόσμο τους, καθώς όσο κρατούσε το γράψιμο με έθετε ενώπιον της πάλης μεταξύ των δύο φύλλων όσο και στις ψυχικές και πνευματικές αντιθέσεις τους.


Όσο έμπαινα βαθύτερα στη ψυχολογία αυτών των ηρωίδων τόσο γινόταν η αναφορά μου ένας φόρος τιμής γι’ αυτές, που σιωπηρά ακολουθούσαν μια ειμαρμένη προδιαγεγραμμένη από τους άντρες.

Με ρομαντική διάθεση αναμείχθηκα συγγραφικά στην κλασική ελληνική ομορφιά ενός σπουδαίου έπους με αρχέγονες ρίζες, που αιώνες τώρα αναγεννιέται στην πατροπαράδοτη συνείδησή μας ως αναμνήσεις άλλων διαστάσεων, κουβαλώντας τη ψυχική υπόσταση των θρύλων του μακρινού, μα πάντα ζωντανού παρελθόντος μας.

lipesanores

Κατά την πενταετή διάρκεια συγγραφής αυτού του πλούσιου ιστορικά αλλά εξ’ ίσου φανταστικού ταξιδιού κατάφερα να βρεθώ πλάι στη ζωή γυναικών βιώνοντας μέσα απ’ τις αισθήσεις τους, την τραγικότητα του παράλογου πολέμου.

Οι αφηγήσεις εμφάνισαν γεγονότα που σχετίζονταν απόλυτα με τις ζωές τους και καθόρισαν τις πορείες τους, καθώς τα έζησαν κάτω απ’ τη σάρκα τους, και κύλησαν στο αίμα τους σαν ανάγκη να τα μεταδώσουν στις επόμενες γενιές.


Τις συνάντησα ως Άυλες Σκιές στην αιωνιότητα. Εμφανίστηκαν μέσα απ’ τις ρωγμές του τρισκότεινου Άδη, και μου αφηγήθηκαν τις περιπέτειες τους με διαφορετικό προσωπικό ύφος η κάθε μία φανερώνοντας τα δεινά και τις συμφορές τους, τις ψυχικές αντοχές τους, τις εσωτερικές συγκρούσεις τους, τα παθήματα και προσωπικά πάθη τους.

Πως ένιωσαν τη χαρά, τη λύπη, τον έρωτα, την αγάπη, τη συμβίωση, τη μητρότητα, την αντρική επιβουλή, τον πόλεμο, την προδοσία, τη σκλαβιά, το θάνατο.


Μου μίλησαν για τους άντρες, τούς ήρωες, τη τόλμη, τη φιλία, την αξία των ιδανικών, τη γενναιότητα ν’ αγωνίζεται κανείς για την πατρίδα του ως το τέλος.

Αφηγήθηκαν τον ηρωισμό της καθημερινής ζωής, την αξία της καρτερίας, τη νοσταλγία της ειρήνης, τις ευθύνες του ανθρώπου για τις πράξεις του, για τους υπερασπιστές του δικαίου.

Δεν ξέρω να πω, πόσο μύθος, πόσο αντίθετος με τη σημερινή πραγματικότητα μπορεί να είναι ετούτος ο πόλεμος που ο απόηχος του θα συνεχίσει πάντα να σαγηνεύει τις σκέψεις μας.

Όμως το σίγουρο είναι πως κρύβει τις ίδιες αλήθειες από αυτές που όλοι γνωρίζουμε και μας κυβερνάνε.

Μίσος, συμφορά, πόνο, οδύνη, κακουχίες, δυστυχία, αφανισμός και μέσα απ’ όλα αυτά τα δεινά να ζωντανεύουν ιστορίες αγάπης και αυτοθυσίας.


* Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος, γεννήθηκε στην Αθήνα. αποφοιτά από αγγλική σχολή λογοτεχνίας «awarded by the writing school» και γράφει σήριαλ για την τηλεόραση, θέατρο και λογοτεχνία. Το βιβλίο «Υπατία» παρουσιάστηκε στην κεντρική αίθουσα της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο το 2007, γυρίστηκε ταινία με τον τίτλο «Agora» και θεατρικό έργο από την θεατρική ομάδα «Ανάδρασις».

Έχει εκδώσει συνολικά 14 μυθιστορήματα ενηλίκων και 7 παιδικά βιβλία και οκτώ θεατρικά έργα. Το βιβλίο «Λιπεσάνορες, τα χρόνια του φιδιού», μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Μπατσιούλας – Momentum».

Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος, είναι: Πολιτιστικός εκπρόσωπος της Unesco λόγου, τεχνών κι επιστημών για την Πετρούπολη. Μέλος των «Ιστορικών συγγραφέων». Στη συντακτική επιτροπή του λογοτεχνικού περιοδικού «Ρωγμές». Συντάκτης της εφημερίδας «Μορφωτικός της Πετρούπολης». Μέλος στο Διεθνές Πολιτιστικό Φόρουμ «Ανάδρασις». Οργανωτής Λογοτεχνικών εκδηλώσεων. Έχει συμμετάσχει ως εκπαιδευτής σε εργαστήρια δημιουργικής γραφής στους Δήμους Πετρούπολης, Αμοργού, Πάρου, Αταλάντης, Στον Μορφωτικό Όμιλο Πετρούπολης, στους εκδοτικούς οίκους Άγκυρα και Έναστρον

"Μέσα από Σένα" http://www.onradio.gr/player.php?id=411 Πατήστε επάνω στο Link να μας ακούσετε.


Καλεσμένη μας η συγγραφέας, ΑΡΓΥΡΩ ΜΑΝΤΟΓΛΟΥ. Την εκπομπή παρουσιάζουν: ο συγγραφέας ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ & η ποιήτρια ΝΙΟΒΗ ΙΩΑΝΝΟΥ

Δημήτρης Βαρβαρήγος-Αργυρώ Μαντόγλου-Νιόβη Ιωάννου

Υπεύθυνη προγραμμάτων ΕΛΕΝΑ ΜΑΤΣΟΥΚΑ.
Διευθυντής του σταθμού, ΆΓΓΕΛΟΣ ΜΑΤΣΟΥΚΑΣ
Η εκπομπή ακούγεται στα FM στην Αυστραλία και με WEB σε όλο τον κόσμο με μεγάλη ακροαματικότητα. Λάβαμε μηνύματα από: ΚΥΠΡΟ. ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ. ΑΜΕΡΙΚΗ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ. ΤΟΥΡΚΙΑ. ΔΑΝΙΑ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ-ΑΙΓΥΠΤΟΣ. ΕΛΛΑΔΑ



Δημήτρης Βαρβαρήγος, Μαρίνα Τσβετάγιεβα, 
Τρεις Βάλτοι, θεατρικός μονόλογος

https://wp.me/p2VUjZ-5RQ
Ενύπνια Ψιχίων

Γράμμα στην Σοφία Παρνόκ

Αγαπημένη Μου,
Θυμάμαι έβρεχε εκείνο το βράδυ
περόνιαζαν υγρασία οι σκουριασμένες μνήμες
καυτές οι ανάσες ξεσπούσαν στο τζάμι
μια πνοή προσμένανε τα στήθη
έναν λόγο, μιαν αφή.
Μυστικά αποτυπωμένα σε λαιμούς σημάδια
σμιλεύτηκαν άλικα
ήταν οι εντολές του φεγγαριού
που εκτελούν τα σώματα στο αμυδρό του φέγγος.
Μα να τη, η στιγμή του απόλυτου ισορροπεί στα χείλια
κι έτσι, μες στην αμείλικτη σιωπή ζεστάθηκε ο χειμώνας
τα σώματα συρρίκνωσαν το είναι τους
στο κάθισμα δονήθηκαν μυστήρια μέθης μυστικής
ανομολόγητες σκέψεις θόλωσαν στα παγωμένα βράδια
στα σάρκινα πρόσωπα χαράχτηκαν κινήσεις των χρωστήρων.
Ξέμειναν τα σπλάχνα από τσιγάρα
αναρωτήθηκαν πού θα βρίσκανε φωτιά
με τον καπνό να σχηματίσουν μέσα στις μέρες των καιρών
ατελείωτες σιωπές.
Τώρα
μόνο ο αχός της θάλασσας απόμεινε.


Πίνακας Jean Metzinger

Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2019

"Μέσα από Σένα"


Πατήστε επάνω στο Link να ακούσετε την εκπομπή.


Καλεσμένη στην εκπομπή ήταν η συγγραφέας ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΣΙΑΦΑΚΑ. Την εκπομπή παρουσίασαν: ο συγγραφέας ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ & η ποιήτρια ΝΙΟΒΗ ΙΩΑΝΝΟΥ


Υπεύθυνη προγραμμάτων ΕΛΕΝΑ ΜΑΤΣΟΥΚΑ.
Διευθυντής του σταθμού, ΆΓΓΕΛΟΣ ΜΑΤΣΟΥΚΑΣ
Η εκπομπή ακούγεται στα FM στην Αυστραλία και με WEB σε όλο τον κόσμο με μεγάλη ακροαματικότητα. Σήμερα είχαμε μηνύματα από ΑΜΕΡΙΚΗ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ. ΔΑΝΙΑ. ΙΤΑΛΙΑ. ΑΙΓΥΠΤΟ. ΚΥΠΡΟ. ΚΑΝΑΔΑ. ΕΛΛΑΔΑ. ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ.



Ανέκδοτα Διηγήματα Σύγχρονων Ελλήνων Πεζογράφων.

Επιμέλεια: Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης

Δημήτρης Βαρβαρήγος.
Η αγάπη, μπάσταρδε, είναι ανώτερη κι απ’ το καθήκον

Τέσσερις μήνες πάνε που ο David Fletser, ιδιωτικός ντετέκτιβ, είχε αναλάβει την υπόθεση δολοφονίας του δημοσιογράφου των Times, Tomas Mour· και σχεδόν ο φάκελος είχε μπει στο συρτάρι.
Κανένα στοιχείο, κανένα λάθος ή ίχνος από τον ένοχο ή κάποιο άλλο σχετικό γεγονός με την υπόθεση δεν είχε μεσολαβήσει που να δώσει την ευκαιρία στον Fletser να συνεχίσει προς κάποια κατεύθυνση την εξιχνίαση της υπόθεσης.
Ούτε τα καρφιά της νύχτας, ούτε και ο χαφιές της αστυνομίας, ένα σκέτο ρεμάλι που του έδινε πληροφορίες επ’ αμοιβή, είχε μάθει κάτι.

Ο Fletser, αυτό το καλοκαίρι χτύπαγε κάτι αναδουλειές που δεν του είχε ξανασυμβεί τριάντα πέντε χρόνια που είχε το γραφείο, όπως επίσης και η μοναδική υπόθεση που δεν είχε καταφέρει να εξιχνιάσει.
Όμως, ούτε για μια στιγμή, δεν την είχε βγάλει απ’ το μυαλό του. Αντίθετα, είχε πεισμώσει με αυτή την κατάσταση κι όλο ψέλλιζε: «Δεν υπάρχει τέλειο έγκλημα… κάποιο λάθος θα έχει γίνει… που θα μου πάει…»
Ξημέρωνε Κυριακή όταν έφυγε τύφλα στο μεθύσι, από το black duck, το μπαρ που σύχναζαν κάθε λογής τελειωμένοι. Πήγαινε εκεί το τελευταίο διάστημα, κερνούσε κάθε απόβρασμα, κλεφτρόνι, μαστροπό, διακινητή, μήπως το ποτό έλυνε κάποια γλώσσα και μάθαινε κάτι. Εκείνο το βράδυ συνέβη ένα ευχάριστο· όσο κι απρόοπτο γεγονός. Τα ήπιαν για τα καλά κουβεντιάζοντας με τον κρυφό του πόθο, την Loren. Του εξιστόρησε την παιδική της ζωή. Για τους θετούς γονείς της, που η αυστηρότητα της ψεύτικης ηθικής τους έγινε η αιτία να την κάνει για την Αγγλία και να έχει ήσυχο το κεφάλι της.


Μίλησε για τη φιλία, τον έρωτα, την αληθινή αγάπη, την τιμή και την ντομπροσύνη.
Όσο μιλούσε προσπαθούσε διακριτικά με μια χαρτοπετσέτα να σβήσει από τον δείκτη του δεξιού χεριού της μια κηλίδα κόκκινη μπογιά. Τη σάλιωνε και την έτριβε.
-Θ’ αναρωτιέσαι τώρα, πως μια πουτάνα μιλάει για τιμιότητα; Ναι, γιατί εγώ μπορεί να εκδίδομαι, αλλά βγάζω στο φως όποια αλήθεια έχει κρυμμένη η καρδιά μου.
-Η τιμιότητα είναι άσχετη με το επάγγελμα, καλή μου… ξέρω κάτι κουμάσια μπάτσους και πολιτικάντηδες, που είναι χειρότεροι κι απ’ τα τρωκτικά, την διακόπτει και γνέφει στον Άμστερνταμ, να γεμίσει τα ποτήρια τους.
Η γλώσσα της είχε λυθεί. Την άκουγε με ενδιαφέρον δίχως να την διακόπτει, μήπως και κάτι της ξέφευγε για τη δολοφονία.
-Ερωτεύτηκα έναν αλήτη του καλού κόσμου… φτασμένος στην πιάτσα της τίμιας κοινωνίας σας. Ξεφτίλες. Με έκανε να τον αγαπήσω και να του χαρίζω, εκτός από την ψυχή μου, και τα βρώμικα κέρδη μου. Μου έταξε γάμο και τον πίστεψα. Μου έλεγε, θα κάνουμε πολλά παιδιά· και τον ερωτεύτηκα τρελά. Έκανα όνειρα· και ήταν ότι πιο όμορφο είχα ζήσει εκείνη την εποχή. Τρία χρόνια έπαιξε με την ψυχή μου. Με κορόιδευε. Μου έλεγε, πως το καθήκον είναι η αρχή και το τέλος του ανθρώπου· κι ότι είχε πολλά ακόμα καθήκοντα να διευθετήσει, καταλήγοντας, πως σύντομα θα έφτανε η στιγμή που θα με έκανε γυναίκα του. Ψέματα. Πρόστυχα ψέματα. Αλλά βλέπεις, είχα ανάγκη από ένα παραμύθι. Είχα ανάγκη, να με αγαπάει αληθινά, ένας άντρας.


Ο Fletser, ένιωσε να του κάθετε στον λαιμό ένας ογκόλιθος, πολύ θα ήθελε να της εκμυστηρευθεί, πως ήταν σφόδρα ερωτευμένος μαζί της· και θα έκανε τα πάντα γι’ αυτήν. Δεν τόλμησε, άναψε τσιγάρο κι έμεινε να την κοιτάζει και να την ακούει γοητευμένος όσο εκείνη συνέχιζε να μιλάει.
-Του φώναξα: Η αγάπη δεν έχει όρια, όπως και η αχαριστία σου που έχει μεγαλύτερα. Γελούσε ο αδιάντροπος, Εκνευρίστηκα και του χίμηξα, τον τράβηξα από τα μαλλιά φωνάζοντας: «Η αγάπη, μπάσταρδε, είναι ανώτερη κι απ’ το καθήκον.» Μετά από καιρό, ξημερώματα ήταν, τον είδα να βγαίνει απ’ το ξενοδοχείο με μια άλλη γυναίκα -και όπως καταλαβαίνεις, μού γύρισε το μυαλό. Στάθηκα μπροστά του και ούρλιαξα: «Ρε αλήτη, τι νόμιζες, πως με την κόλαση μου θα σου βρόμιζα τον παράδεισο. Fuck you, μπάσταρδε.»
Με δυσκολία ο David Fletser, έφτασε στο γραφείο του. Οι τριάντα έξι βαθμοί Κελσίου του έφερναν δύσπνοια. Άναψε τον ανεμιστήρα της οροφής, χαλάρωσε την πολυφορεμένη γραβάτα που είχε αλλάξει χρώμα από τη γλίτσα· κι έλυσε το παντελόνι να μη του σφίγγει την κοιλιά. Είχε παχύνει επτά κιλά, το τελευταίο διάστημα και δύσκολα του έμπαιναν τα ρούχα.

In Article Ad
Μετά από έναν αναστεναγμό ανακούφισης, άνοιξε το μικρό ψυγείο, πήρε μια παγωμένη μπύρα και στάθηκε μπροστά στο ράφι με τους φακέλους. Τους φυλλομέτρησε με το μυαλό του να τρέχει στην εικόνα της Loren. Τράβηξε έναν. Κάθισε στο γραφείο, τον άνοιξε και αράδιασε επάνω του όλες τις ένορκες καταθέσεις.
Η ζαλάδα της αιθυλικής αλκοόλης δυσχέραινε το διάβασμα κάθε εγγράφου, απ’ όλους όσοι είχαν κληθεί εκείνο το βράδυ, όσο και για διάφορους τυχαίους, πιθανούς υπόπτους, που μάζευε τις επόμενες μέρες η κλούβα από τους δρόμους της νύχτας.
Κατέβαλε προσπάθεια και διάβαζε αργά και με προσοχή. Ταυτόχρονα έπινε και ξεφυσούσε σαν τρένο από σκοτούρα, από φούσκωμα κι από τον ατυχή έρωτα του για τη Loren.
Για ακόμη μια φορά, κανένα στοιχείο δεν επέρριπτε σε κάποιον ενοχή· κι έτσι τίποτα δεν είχε στα χέρια του για να έπιανε μια άκρη που θα ξετύλιγε το κουβάρι του απόλυτου μυστηρίου.

Μετά από λίγο τα μάτια του θάμπωναν τα γράμματα. Το μυαλό του δεν είχε συνοχή, ήταν πλημμυρισμένο με τη φωνή της. Κουρασμένος, δίχως άλλο κουράγιο, έγειρε το κεφάλι του επάνω στην απλωμένη χαρτούρα κι αμέσως αποκοιμήθηκε. Ο βαρύς ύπνος τον βύθισε σε μια ονειρική κατάσταση.
Βρέθηκε στο ίδιο όνειρο που επαναλαμβανόταν κάθε φορά που έψαχνε τη δολοφονία του Tomas Mour.
«Βρισκόταν σε ένα στενό δωμάτιο στην κορυφή ενός βουνού. Η πυκνή ομίχλη αδιαπέραστη, δεν τον άφηνε να δει λεπτομέρειες του περιβάλλοντα χώρου. Ζαλιζόταν, ένιωθε πως το δωμάτιο επέπλεε· όπως μια βάρκα σε φουρτουνιασμένη θάλασσα. Κοίταξε έξω απ’ το παράθυρο, ένα μικρό φινιστρίνι καραβιού ήταν. Είδε να περνούν πολλοί άνθρωποι από μπροστά του, άντρες γυναίκες· σχεδόν πρόσωπο με πρόσωπο. Όλοι οι διάολοι μαζί σε μια επέλαση τρόμου. Είδε και πρόσωπα γνωστά. Τον Άμστερνταμ, έτσι φώναζαν τον Ολλανδό μπάρμαν του black duck. Την σπιτονοικοκυρά του, τη χοντρή εξηνταοκτάχρονη Τουρκάλα, που νοίκιαζε τρεις τρώγλες· κι όλο μαγείρευε τροφές που εσκόρπιζαν βαριές μυρουδιές. Είδε πρόσωπα που σύχναζαν στο μπαρ, εκείνο το συνονθύλευμα από τα μοναχικά άτομα που έψαχναν μέσα απ’ το ποτό να καλοπιάσουν την μοίρα τους. Είδε και τη Loren, την Αμερικάνα -τον ξανθό – μυστικό έρωτα του-, με τα μακριά πόδια, τα μεγάλα άγουρα στήθη και τον σφιχτό κώλο.

Από την πρώτη στιγμή που αντίκρισε αυτή τη γυναίκα τού άρεσε. Πολλά βράδια έφερνε την οπτασία της στον ύπνο του κι ερωτοτροπούσε μαζί της για ώρες. Στην πραγματικότητα όμως δεν τολμούσε να βρεθεί κοντά της ως εραστής. Πάντα ένιωθε ένα δυνατό σφίξιμο στο στομάχι όταν την πλησίαζε. Ντρεπόταν που ήταν κοντός και χοντρός· κι αυτή ψηλή με κορμί λαμπάδα. Σύχναζαν στο μπαρ κι έπιναν κάποια βράδια που τύχαινε σπάνια να συναντιόνται τυχαία και την κερνούσε δύο και τρία ποτά, Αλεξάντερ, που ήταν το αγαπημένο της.
Λίγο μιλούσαν. Μετρημένες κουβέντες. Ήταν κλειστός τύπος η Loren. Κάτι έδειχνε να την βασανίζει και δεν το εκμυστηρευόταν. Από τα λιγοστά λόγια που είχαν ανταλλάξει, κατάλαβε πως ήταν καλλιεργημένη. Είχε τις βασικές σπουδές της κλασικής παιδείας· κι ας ήταν μια απ’ τις γυναίκες της χαράς των σκοτεινών δρόμων.
Είδε και το ρεμάλι, τον μπάτσο που του πουλούσε πληροφορίες να του μιλάει, μα δεν τον άκουγε. Προσπάθησε να διαβάσει τα χείλια του. Τη μοναδική λέξη που ξεχώρισε ήταν: «Στο σπίτι.»

Ξαφνικά, η πυκνή ομίχλη άρχισε να διαλύεται, το κεφάλι του γέμισε με την μουσική του Μπόμπ Ντύλαν και του Τζιμ Μόρισον. Η δυνατή μουσική που έφτανε από το απέναντι κτίριο τον έκανε να ανοίξει τα μάτια του. Σαστισμένος κοίταξε το ρολόι στον τοίχο, ήταν ήδη 9:30. Είχε νυχτώσει για τα καλά. Κοιμόταν όλη μέρα και το κεφάλι του ήταν βαρύ σαν πέτρα. Πεινούσε σαν λύκος, όπως πάντα. Ετοιμάστηκε κι έφυγε βιαστικά απ’ το γραφείο. Δυο δρόμους πιο κάτω πήρε ένα βρώμικο -νόστιμο σάντουιτς, με λουκάνικο και μουστάρδα, από τον John the Greek, έναν πλανόδιο ψήστη, που μερικές φορές δεν αρνήθηκε να του δώσει κάποιες πληροφορίες, όταν ρωτήθηκε, προκειμένου να τον πιάσει πελάτη.
Κάθε δαγκωνιά συνοδευόταν κι από ένα ψέλλισμα: «Στο σπίτι. Στο σπίτι.»
Τα βήματα του τον οδήγησαν στο πενταόροφο κτίριο που ήταν το διαμέρισμα του Tomas Mour. Όχι μακριά από το μπαρ που σύχναζε από τότε, μήπως κι έβρισκε κάποιο στοιχείο.
Δεν είχε ξαναπάει άλλη φορά εκεί, εκτός από την ημέρα που ανακαλύφθηκε το πτώμα και η δίωξη είχε ψάξει σπιθαμή προς σπιθαμή όλο το σπίτι. Δεν βρέθηκε κάτι ύποπτο και, μετά την πάροδο μίας βδομάδας, σφραγίστηκε με κάτι κόκκινες πλαστικές κορδέλες.
Ανέβηκε στον τέταρτο όροφο. Έφτασε έξω από την είσοδο. Αφουγκράστηκε τίποτα δεν ακουγόταν, έβγαλε από την τσέπη του ένα σύρμα και με ευέλικτο τρόπο ξεκλείδωσε την κλειδαριά. Πέρασε ανάμεσα από τις κορδέλες με προσοχή, κι έκλεισε πίσω του την πόρτα απαλά. Δεν άναψε φως για να μην κινήσει υποψίες αν κάποιος μυστικός παρακολουθούσε το σπίτι. Με έναν μικρό φακό διάβηκε τα δωμάτια ψάχνοντας εξονυχιστικά κάθε σημείο κι έπιπλο με προσοχή.

Άφησε τελευταίο το δωμάτιο που βρέθηκε το πτώμα. Όταν μπήκε μέσα είδε στον τοίχο πάνω από το κρεβάτι μια φράση με κόκκινο σπρέι· που δεν υπήρχε την ημέρα του φόνου. Ήταν λόγια που γράφτηκαν εκ των υστέρων.
Η ΑΓΑΠΗ, ΜΠΑΣΤΑΡΔΕ, ΕΙΝΑΙ ΑΝΩΤΕΡΗ ΚΙ ΑΠ’ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ
Περίεργο πράγμα το κισμέτ. Εκεί που όλα δείχνουν δύσκολα κι έτοιμες είναι οι ψυχές να φάνε χώμα, έρχεται η μοίρα -που κανείς δεν γνωρίζει τι θα φέρει- και μ’ ένα μαγικό τρόπο απλώνει το χέρι της να φωτίζει δρόμους σκοτεινούς κι ανεξιχνίαστους.
Σοκαρισμένος από την απρόσμενη λύση του γρίφου, κάθισε στην πολυθρόνα. Άναψε τσιγάρο κι έμεινε σαν υπνωτισμένος γεμάτος έκπληξη, να κοιτάζει τον τοίχο.
Στιγμές αργότερα, ο απόηχος κάποιων ομιλιών τον επανέφεραν στην πραγματικότητα. Ανάβοντας δεύτερο τσιγάρο από το πρώτο, ψέλλισε:
«Loren, αγάπη μου, κανένας νόμος δεν απαγορεύει τα όνειρα… ούτε και είναι τσιφλίκι ορισμένων.»
Ο David Fletser, την επόμενη μέρα μετακόμισε σε άλλη πόλη.

Βιογραφικό
Η ιστορία του ξεκίνησε κάτω από την Ακρόπολη -στο Θησείο- με βαθιά καταγωγή τη Φλωρεντία. Μεγάλωσε κι ένιωσε να τον τραβάει κοντά της η τέχνη του λόγου.
Κι ως είθισται, τα όμορφα πράγματα να συμβαίνουν αθόρυβα, αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία, γράφοντας συνολικά 23 βιβλία & 8 θεατρικά έργα.
Η γραφή , για τον ίδιο, είναι στάση ζωής. Τόπος δύναμης και προσωπικής ελευθερίας. Τρόπος του να υπάρχει.
Επίσης είναι Πολιτιστικός εκπρόσωπος της Unesco λόγου, τεχνών κι επιστημών για την Πετρούπολη.
Παραγωγός στο Symban World Radio, Australia, με την εκπομπή, «Μέσα από Σένα»
Έχει συμμετάσχει ως εκπαιδευτής σε εργαστήρια δημιουργικής γραφής στους Δήμους Πετρούπολης, Αμοργού, Πάρου, Αταλάντης, στον Μορφωτικό Όμιλο Πετρούπολης, στους εκδοτικούς οίκους Άγκυρα και Έναστρον.


Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2019



Άκου
Είναι εκείνες οι στιγμές της ανάγκης που οι λέξεις δε φτάνουν τα νοήματα κι έρμαια αφήνονται στο σκοτάδι αδιαφορώντας αν η αυτοσυγκέντρωση περιορίζεται στην ανάκληση λίγης χαράς από εικόνες που γράφτηκαν στο παρελθόν.

Άκου
Είναι εκείνες οι στιγμές που τα κύτταρα προσπαθούν ν’ αχρηστεύσουν το χρόνο και να μαζέψουν στο αδιάφορο παρόν κομμάτια σώματα, ανέμελα μέλη, όπως οι μνήμες που φθίνουν υπερβαίνοντας τα σκοτεινά περάσματα του εαυτού τους και τις απόκρυφες πτυχές της ύπαρξής τους.

Άκου
Είναι εκείνες οι στιγμές που μέρα νύχτα τα λόγια λύτρωση γίνονται στις ελλείψεις. Λόγια που σηκώνουν πυρετό στον ατελείωτο πόθο των γήινων ασήμαντων πραγμάτων.

Άκου
Πώς αλλιώς να εκφραστεί η έμπνευση που σαν ξημέρωμα προβάλλει να φωτίσει τα τεράστια μάτια, το απίθανο βλέμμα, την κατάλευκη σάρκα, τα χείλια που η ντροπή και ο θυμός ανασηκώνουν με αναίδεια μιας, τάχα, αχνής αμηχανίας.

Άκου
Οι σκέψεις, μαγεμένες τρεμοπαίζουν στους τοίχους από τη φλόγα ενός φοβισμένου κεριού και οι σκιές ολοκληρώνουν τη νίκη απέναντι στην αρετή της ευφράδειας.

Άκου
Είναι η σιωπή που μεγαλώνει κάθε που βροχή νοτίζει τις εύθραυστες άμυνες κι αποδεσμεύει από το χρόνο την εκρηκτική απόγνωση της μοίρας που δεν μπορεί να χαρίσει τη νίκη αν δεν ψελλίσεις στ’ όνειρο.



SYMPAN WORLD RADIO
AUSTRALIA



"Μέσα από Σένα"


Καλεσμένη στην εκπομπή η συγγραφέας ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΣΙΑΦΑΚΑ. Την εκπομπή παρουσιάζουν: ο συγγραφέας ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ & η ποιήτρια ΝΙΟΒΗ ΙΩΑΝΝΟΥ


Υπεύθυνη προγραμμάτων ΕΛΕΝΑ ΜΑΤΣΟΥΚΑ.
Διευθυντής του σταθμού, ΆΓΓΕΛΟΣ ΜΑΤΣΟΥΚΑΣ

Η εκπομπή ακούγεται στα FM στην Αυστραλία και με WEB σε όλο τον κόσμο με μεγάλη ακροαματικότητα.

Σήμερα είχαμε μηνύματα από ΑΜΕΡΙΚΗ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ. ΔΑΝΙΑ. ΙΤΑΛΙΑ. ΑΙΓΥΠΤΟ. ΚΥΠΡΟ. ΚΑΝΑΔΑ. ΕΛΛΑΔΑ. ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ.