Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019

Symban World radio


Μια όμορφη και πλούσια σε απόψεις εκπομπή με την ποιήτρια ΛΙΛΥ ΕΞΑΡΧΟΠΟΥΛΟΥ... 


Την εκπομπή παρουσίασαν: ο συγγραφέας ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ & η ποιήτρια ΝΙΟΒΗ ΙΩΑΝΝΟΥ

Υπεύθυνη προγραμμάτων, ΕΛΕΝΑ ΜΑΤΣΟΥΚΑ. Διευθυντής του σταθμού, ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΤΣΟΥΚΑΣ.


Η εκπομπή ακούγεται στα FM στην Αυστραλία και με WEB σε όλο τον κόσμο με μεγάλη ακροαματικότητα. Σήμερα επικοινώνησαν μαζί μας από ΡΩΣΙΑ. ΑΜΕΡΙΚΗ. ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ. ΙΤΑΛΙΑ. ΔΑΝΙΑ. ΚΥΠΡΟ. ΟΛΛΑΝΔΙΑ. ΧΙΛΗ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ. ΕΛΛΑΔΑ κλπ. Σας ευχαριστούμε πολύ, αδέλφια μας, Έλληνες.



Τρίτη, 28 Μαΐου 2019


Νέο ἄρθρο στὸ Πλανόδιον - Ιστορίες Μπονζάι

Δημήτρης Βαρβαρήγος: Ἡ άπόλυτη ἔκσταση ἀπὸ τὸν/τὴν planodion

https://mail.yahoo.com/d/folders/1/messages/10001?.intl=gr&.lang=el-GR&.partner=none&.src=fp

Δη­μή­τρης Βαρ­βα­ρή­γο­ς
Ἡ ἀ­πό­λυ­τη ἔκ­στα­ση



ΑΘΙΣΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ τῶν ἀ­έ­ρη­δων χα­ζεύ­ει τὶς θεῖ­ες ψυ­χὲς τῶν ἀ­θα­νά­των.
Πρώ­τη συγ­κί­νη­ση ποὺ δέ­χε­ται εἶ­ναι ἡ ἀ­πό­λυ­τη ἐ­λευ­θε­ρί­α. Δεύ­τε­ρη, ἡ ἀ­πό­λυ­τη ἔκ­στα­ση, ἡ με­τά­βα­σή της στὸ ἀρ­χαῖ­ο πα­ρελ­θόν. Τρί­τη, ἡ ἕ­νω­ση καὶ ἡ ἀ­φο­μοί­ω­σή της στὸ σή­με­ρα μὲ τὴν καρ­διὰ τοῦ χθές. Καὶ νὰ ἡ με­τα­μόρ­φω­ση εἶ­ναι ἀ­πα­ραί­τη­τη γιὰ νὰ νι­ώ­σει τὶς αἰ­σθή­σεις σὰν Ἀ­ρε­τές.

Εἶ­χε δι­α­βά­σει τὴν Ἀν­τι­γό­νη στὸ σχο­λεῖ­ο, εἶ­χε δώ­σει ἐ­ξε­τά­σεις γι’ αὐ­τήν, τὴν εἶ­χε δι­α­λέ­ξει, τὴν εἶ­χε ἀ­γα­πή­σει σὰν ἀ­δελ­φή της, ὅ­πως ἡ Ἰ­σμή­νη. Ἀ­πὸ τό­τε εἶ­χε ἐ­πι­λέ­ξει τὸ ρό­λο της, τὸ ρό­λο ποὺ θὰ ἔ­παι­ζε ἡ Ἀν­τι­γό­νη μέ­σα της. Τώ­ρα ἐ­δῶ με­τα­μορ­φώ­θη­κε ἐν­τε­λῶς, ἦ­ταν πλέ­ον ἡ Ἀν­τι­γό­νη, για­τί αἰ­σθάν­θη­κε ξαφ­νι­κὰ νὰ πλημ­μυ­ρί­ζει ἀ­πὸ ἀ­γά­πη. Ξε­χεί­λι­σε σὰν πη­γὴ δο­ξα­σμέ­νη τῆς Περ­σε­φό­νης νὰ πο­τί­σει τὰ καρ­πε­ρὰ λι­βά­δια. Ἀ­γα­ποῦ­σε τὰ πάν­τα, ἀ­κό­μα καὶ τὸν Κρέ­ον­τα τὸν μι­ση­τὸ πε­θε­ρό της. Ἀ­γα­ποῦ­σε ἀ­κό­μη καὶ τὸ θά­να­το, για­τί κα­νεὶς δὲν θὰ βρι­σκό­ταν νὰ τῆς πεῖ πὼς ἔ­κα­νε πο­τὲ ἀ­νο­μί­α, ἀ­φοῦ ὅ­λα ἀ­πὸ ἀ­γά­πη ἤ­σαν κα­μω­μέ­να. Σὰν τὰ βλέ­φα­ρά της τρε­μό­παι­ξαν στὸ φῶς χα­μο­γέ­λα­σε μὲ τὸ ὄ­νει­ρο ποὺ ἔ­βλε­πε ξύ­πνια, μὰ μί­α ἁ­πα­λὴ σκιὰ ἀν­θρώ­πι­νη τὴν χά­ι­δε­ψε καὶ σὰν μέ­σα ἀ­π’ τὴ σάρ­κα της νὰ χού­για­ξε στὸ αἷ­μα. Ἕ­να ἀ­πά­νε­μο φτε­ρού­γι­σμα ἁ­πλώ­θη­κε ἀ­λάρ­γα στὸν οὐ­ρα­νὸ ἀ­φή­νον­τάς της μί­α γλύ­κα τό­ση ποὺ ἀν­τά­μω­νε τὸν ἔ­ρω­τα. Τῆς ἔπι­α­σε ἁ­πα­λά τὸ χέ­ρι ὡς ἄλ­λος Ἰ­ά­σο­νας καὶ τὴν τα­ξί­δε­ψε στῆς καρ­διᾶς του τὴ γῆ. Καὶ τῆς ἄ­ρε­σε καὶ τοῦ ἀ­φέ­θη­κε μέ­σα ἀ­πὸ ἀ­να­στε­ναγ­μοὺς ἀ­τό­φια, νὰ τὴν ρου­φή­ξει, ὅ­πως οἱ μέ­λισ­σες τὴ γύ­ρη. Καὶ σὰν νύμ­φη γλυ­κό­λα­λη φώ­να­ξε στὴν ἕ­νω­ση γιὰ τὴν καρ­διὰ τῶν ἀν­θρώ­πων, γιὰ τὰ βά­θη τῆς γῆς τοῦ Πλού­τω­να, γιὰ τὰ θη­ρί­α τῆς ἀ­βύσ­σου καὶ γλύ­κα­νε ἡ καρ­διὰ ἀ­π’ τὸ θεῖ­ο βύ­θι­σμα κι ἔ­μοια­ζε εὐ­τυ­χι­σμέ­νη μέ­σα στὰ ἄν­θι­να πέ­πλα νὰ χύ­νον­ται στὰ κομ­ψὰ στή­θη της. Κι ἀ­να­στέ­να­ξε. Κι ἀ­να­φώ­νη­σε ὡς ἄλ­λη ἱ­έ­ρεια, ὡς ἄλ­λη Περ­σε­φό­νη, ὡς ἄλ­λη Ἀν­τι­γό­νη.

«Ἑλ­λά­δα μου, πό­σο εἶ­σαι ὄ­μορ­φη!».

Πηγή: Πρώτη δημοσίευση.
Δη­μή­τρης Βαρ­βα­ρή­γο­ς (Ἀ­θή­να, 1951) Σπούδασε ἠλεκτρονικά, σεναριογραφία, θέατρο καὶ λο­γο­τε­χνί­α στὸ «awarded by the writing school». Γρά­φει σή­ριαλ γιὰ τὴν τη­λε­ό­ρα­ση, θέ­α­τρο καὶ λο­γο­τε­χνί­α. Ἔ­χει ἐκ­δώ­σει συ­νο­λι­κὰ 18 μυ­θι­στο­ρή­μα­τα ἐ­νη­λί­κων, 7 παι­δι­κὰ βι­βλί­α καὶ ὀ­κτὼ θε­α­τρι­κὰ ἔρ­γα. Ἔ­χει συμ­με­τά­σχει ὡς ἐκ­παι­δευ­τῆς σὲ ἐρ­γα­στή­ρια δη­μι­ουρ­γι­κῆς γρα­φῆς. Τελευταῖο του βιβλίο Carpe diem (2019, Λυκόφως).

Σάββατο, 25 Μαΐου 2019

γράφει ο Δημήτρης Βαρβαρήγος


ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΙΔΗΡΑ
SILVER ALERT

Η τέρψη της ανάγνωσης δεν απορρέει μόνο από την εν γένει ελαφρότητα ενός θέματος, αλλά από τον ουσιαστικό προβληματισμό που προσφέρει. ΔΒ. 


Από την περίληψη του βιβλίου 

«Κοριτσάκι γύρω στα τέσσερα ντυμένο με την τριανταφυλλί του αθωότητα με την ατίθαση αλογοουρά και μάτια μεγαλωμένα για να χωρέσει όλο το μέλλον που απλωνότανε μπροστά του εξαφανίστηκε. Αυτή λοιπόν ήμουν εγώ, χαμένη οριστικά, κρυμμένη κάπου στα εβδομήντα τόσα χρόνια που μεσολάβησαν. Άφαντη. Λησμονημένη εκεί στην ξεγνοιασιά, στην προσδοκία, στο γέλιο το ανέμελο, σχεδόν στην άγνοια. Ψάξτε για μένα, σας εκλιπαρώ! Η άγνωστη που είμαι τώρα στο κάτοπτρο συναπαντά μια παρωδία της, είδωλο εξαθλιωμένο που αγνοεί πως είναι αυτή το κοριτσάκι που γυρεύετε και που γι’ αυτό ποτέ δεν θα το βρείτε». 



Αγγελική Σιδηρά, μια στιβαρή φωνή στα ελληνικά γράμματα… φωνή που δεν κάμφθηκε στο χρόνο, αλλά αντίθετα απόκτησε δυναμική υπόσταση κι έγινε αστείρευτη κραυγή συναισθημάτων στο πέρασμα του χρόνου, δείχνοντας μας ότι καταθέτει στο βωμό της λογοτεχνίας ένα από τα πλέον σοβαρά έργα.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην τελευταία της συλλογή, Silver Alert, που βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά και κάθε ποίημα μοιάζει να έχει μια χρονική ακολουθία στα γεγονότα που διαδραματίζονται.

Με αυτό το βιβλίο, θεωρώ ότι η ποιήτρια εκπροσωπεί επάξια τη συναισθηματική ποίηση δίχως λυρικούς βερμπαλισμούς και λοιπά στοιχεία τεχνηέντως δοσμένα, αλλά με στρωτό κατανοητό λόγο, τα ποιήματα της εκχέουν όλα εκείνα τα τραγικά αισθήματα που νιώθουμε όλοι μας στις κρίσιμες στιγμές της ζωής μας, που ωστόσο, μέσα από αυτά γινόμαστε πιο ανθρώπινοι, περισσότερο υπομονετικοί και αυθεντικοί. Έτσι και ο δικός της εαυτός φωτίζεται αληθινά, με όλα τα συναισθηματικά φορτία του.
Πόνος. Λύπη. Θλίψη. Συγκίνηση. Στοιχεία δύσκολα που όμως εκπορεύονται από το μέγεθος της απαράμιλλης αγάπης για τον Άλλον, τον πάσχοντα Άνθρωπο. Κι αυτή η αγάπη ως κυρίαρχο στοιχείο προβάλλει τον έσω συναισθηματικό εαυτό της ποιήτριας. 

Η ποίηση της Αγγελικής, από τη μία πλευρά είναι, η διαλεκτική αντιπαράθεση της πραγματικότητας και του ονείρου. Είναι, δηλαδή, η συνειδητοποίηση της οδυνηρής πραγματικότητας και από την άλλη, το ουτοπικό μεγαλείο του πνεύματος που δεν εφησυχάζει απέναντι στα δύσβατα μονοπάτια και ως αληθινή ανάγκη τροφής, καταγράφει -δίχως δημιουργική ψευδαίσθηση, αλλά με ενσυνείδητη υπαρξιακή δυναμική το υπέρ της ζωής, το real που συμβαίνει και υφίσταται σε τρικυμισμένο χωροχρόνο, παραμένοντας ζωντανό στη μνήμη, δίνοντας έκταση στις επιθυμίες, τα όνειρα, το λυγμό, τη χαρά, το φόβο, και φυσικά την ουτοπία.

Με πλούσιο λεξιλόγιο, στέρεο ύφος, κατανοητό, ξεκάθαρο -και με όσα μέσα διαθέτει η θεματική της έμπνευση καταφέρνει- να ενεργοποιεί το πνευματικό της δυναμισμό προβάλλοντας την ουσία του εκάστοτε θέματος με σαφήνεια και άκρατο συναισθηματισμό.

Ζητήματα που απασχολούν συνολικά το έργο της, οι δυο αληθινοί σταθμοί η γέννηση και ο θάνατος. Οι πιο σπουδαίες πηγές για την ποίηση εμπεριέχοντας όλα όσα ενυπάρχουν στη ζωή: ο Άλλος, ο έρωτας, η απόγνωση, ο χωρισμός, η έλλειψη, η μοναξιά, ο θάνατος.

Αυτά τα δύο στοιχεία της ζωής και του θανάτου, είναι τα κυρίαρχα στοιχεία που υπερισχύουν στα έργα της Αγγελικής Σιδηρά.

Εξιλαστήριο θύμα πάντα ο Άνθρωπος… που ζει σε κάθε του βήμα, αντάμα με τον πόνο της απώλειας, και την επερχόμενη μοναξιά του.

Silver Alert, ποίηση γεμάτη μνήμες από το μεγαλείο της λατρείας για τον Άλλον και την απόγνωση της έλλειψης του. Ένα θεματικό περίγραμμα της αφοσίωσης μέσα από την ευαισθησία που συντελεύτηκε όσο εκείνη, η μικρή ηρωίδα, βρισκόταν σε συναισθηματική έξαρση.

Οι ποιήτρια διαλογίζεται με τα ζητήματα που προκύπτουν στη ζωή της κι αποσαφηνίζει εύλογα ερωτήματα ψάχνοντας άλλοτε να βρει ή δίνοντας κάποιες απαντήσεις τους, συνδιαλεγόμενη με τον εαυτό της, με αποτέλεσμα, τα ποιήματα της να αποκτούν μια εξαιρετική δραματικότητα.

Σε εναλλασσόμενους ρυθμούς πτώσεων ανορθώσεων και ανατροπών, ο λόγος της, καθιστά αμεσότερη τη φορτισμένη συναισθηματικά αφήγηση των ποιημάτων.

Με ύφος καθαρά προσωπικό, υπαρξιακά απογυμνωμένο, καταγράφεται ως η προσωπική της βιωματική εμπειρία μέσα από την τέχνη που περικλείει τις αλήθειες της ποιήτριας και ως τέτοια -ως μια αλήθεια- θα μείνει αναλλοίωτη για πάντα και τούτο, δεν θα πάψει να προσδίδει στο χρόνο ακόμη περισσότερη δυναμική και διαχρονικότητα στο έργο της.
Τώρα ξέρω τα παραμύθια πόσο λίγο κρατούνε. 
Και πως το τέλος τους είναι χειρότερο από την πραγματικότητα. 
Τι κι αν λένε: “και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα”.


Carpe diem… 


Οι πράξεις μετράνε, όχι τα λόγια. Συνήθως όσοι αγαπούν δεν το διατυμπανίζουν, αρκούνται στο να το δείχνουν με μικρές ή μεγάλες κινήσεις μέσα στην καθημερινότητα. Μην παρασύρεσαι από τα μεγάλα λόγια, άφησε τις συμπεριφορές να μιλήσουν για την αλήθεια. Σε στιγμές κρίσης, οι αποφάσεις που παίρνεις, προσπάθησε να μην απαξιώνουν τις μνήμες εκείνες που όταν ήσουν σε δύσκολη θέση κι ένιωθες την ανάγκη για υποστήριξη, ποιος παρέμεινε δίπλα σου; Ποιος παραμέρισε τη δική του ζωή, την δική του πορεία, κι αφιέρωνε χρόνο και ενέργεια για σένα; Ο άνθρωπος αυτός είναι ο αληθινός φίλος σου, γιατί μοιράστηκε μαζί σου, στα εύκολα και στα δύσκολα, τη χαρά και τη λύπη. Αυτόν να υπολογίζεις και να αποδέχεσαι αληθινά δικό σου, δίχως εγωκεντρισμό.
Μία στιγμή ενός μεγάλου κι αδιάκριτου έρωτα… 


-Αθωπάκο μου, μαύρο… Ποτέ ένας άντρας δεν έχει αληθινά δική του μια γυναίκα. Το ξέρεις καλά εσύ… 

-Ίων κορμί μου…. Αυτό κατάλαβες; 

-Γι’ αυτό παίρνεις πάντα τις οριστικές αποφάσεις. Πότε θα αφήσεις τον εαυτό σου να κατακτηθεί, πότε θα θελήσεις να παντρευτείς για να νιώσεις τη μητρότητα, και πότε απροκάλυπτα -η μοναδική σιγουριά του χαρακτήρα σου- θα ακολουθήσεις την αρχή του τέλους. Το κορμί σου είναι αιχμάλωτο, μακριά από εκεί που χτυπάει η καρδιά σου… όλα τα σημάδια της μοίρας, τέσσερα χρόνια τώρα, αυτό έδειχναν… γι’ αυτό υπάρχουν στιγμές που παραφέρεσαι, κι αναγκάζομαι ν’ απομακρυνθώ για να γλιτώσω τον εαυτό μου. 

-Μα, η μοίρα είμαστε εμείς, είχες πει κάποτε, Λατρεμένε μου! 

-Πιστεύεις λόγια τυχαία, Μαρίκα… λόγια δίχως συναίσθημα που σε πάνε αλλού… και βέβαια δεν φταίνε οι άλλοι που τα εκφράζουν… κι έτσι εύκολα αλλάζεις και γίνεσαι μοχθηρή μαζί μου… γιατί ποτέ, αληθινά, δεν αγάπησες κανέναν άλλον στη ζωή σου, παρά μόνο τον βαθύ εαυτό σου. 

-Είμαστε κολασμένοι, Ίων, και οι κολασμένοι έρωτες δεν έχουν κανόνες… τίποτα κοινό δεν έχουμε εμείς με τους άλλους… 

-Είναι πολύ φυσικό να ήθελα ν’ ανήκω στον πρώτο που θα πίστευες, να έδειχνες εμπιστοσύνη, να έβγαινε απ’ το στόμα σου μια καλή κουβέντα, απ’ το χέρι σου ένα χάδι… και να μ’ αγαπούσες… να μ’ αγαπούσες βαθιά… όπως εγώ που άντεξα κάθε εγωιστική και παράλογη διάθεση σου… Όταν αγαπάς, κανένας δεν μπορεί να μπει ανάμεσα… μα εσύ μου μιλούσες πάντα για τον άλλον… έχεις την ικανότητα να μεταμορφώνεις τα γεγονότα, φοράς τη μάσκα του υποκριτή και παίζεις ρόλους δίχως να τους πιστεύεις… κι όμως καταφέρνεις να πείθεις τους θεατές σου… αλλά οι θεατές έχουν τη δική τους ζωή… η δική σου, που είναι;… με ποιον τη μοιράζεσαι… ποιος θα σε νοιαστεί όταν σβήσουν τα φώτα στη σκηνή; με τους τυχαίους εραστές θα πονάς περισσότερο… ο καθένας του θα σου αφήνει και μία ανοιχτή πληγή… κάθε φορά που θα επιστρέφεις θα λείπει κι ένα κομμάτι από την ψυχή σου… 

-Είμαι θεατρίνα, Δραγούμη, μην το ξεχνάς αυτό… εγώ, δεν είμαι τα γυναικάκια που ίδρωσαν τα σεντόνια σου… είμαι η Κοτοπούλη… όλοι πρέπει να χαμηλώνουν το κεφάλι τους… κι όλα είναι στα πόδια μου… όλα! 

-Σ’ αγάπησα, κι άντεχα… γι’ αυτό πήρα στα σοβαρά κάτι που ήταν δύσκολο να κερδηθεί, ο εγωισμός σου… 

-Άντρας, τι ανόητες σκέψεις… πάψε, καρδούλα μου, μόνο εσένα έχω στην καρδιά μου…


www.dvarvarigos.gr

Μέσα από Σένα"


http://www.onradio.gr/player.php?id=411

Καλεσμένος μας ο ΑΛΕΞΗΣ ΖΗΡΑΣ, Κριτικός Λογοτεχνίας- Μεταφραστής... Την εκπομπή παρουσιάζουν: ο συγγραφέας ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ & η ποιήτρια ΝΙΟΒΗ ΙΩΑΝΝΟΥ


Υπεύθυνη προγραμμάτων ΕΛΕΝΑ ΜΑΤΣΟΥΚΑ
Η εκπομπή ακούγεται στα FM στην Αυστραλία και με WEB σε όλο τον κόσμο με μεγάλη ακροαματικότητα. Είχαμε μηνύματα από ΓΑΛΛΙΑ. ΤΟΥΡΚΙΑ. ΡΩΣΙΑ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ. ΙΣΠΑΝΙΑ. ΗΝΩΜΈΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΊΕΣ. ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ. ΕΛΛΑΔΑ. ΚΥΠΡΟ. κλπ 

Δημήτρης Βαρβαρήγος - Αλέξης Ζήρας

Νιόβη Ιωάννου - Αλέξης Ζήρας

www.mixcloud.com/δημητρησ-βαρβαρηγοσ/
http://www.onradio.gr/player.php?id=411
http://www.ellinikifoni.gr/
www.dvarvarigos.gr
https://plus.google.com/u/0/104845821882179796438/posts
http://dimitrisbarbarigos.blogspot.gr/
Carpe diem - Amour fou
εκδόσεις Λυκόφως


Ένα χρήσιμο και καλαίσθητο βιβλίο - οδηγός ζωής και έρωτα. 
Στο πρώτο μέρος, φιλοσοφικές σκέψεις πολύτιμες για όλους, όσο δυνατοί και να είμαστε απέναντι σε όσα μας συμβαίνουν. Στο δεύτερο, αφιέρωμα στον έρωτα, πολύτιμο στοιχείο της ζωής.


Δημήτρης Βαρβαρήγος

Ευχαριστώ θερμά, όλες και όλους, φίλες και φίλους που βρεθήκατε στην παρουσίαση του βιβλίου μου "Carpe diem", στον ζεστό και φιλόξενο χώρο του βιβλιοπωλείου "Σπόρος" στην Κηφισιά, με τη θετική αύρα των δύο ευγενικών οικοδεσποινών, Κορίνα Αλιβιζάτου και Μαρώ Ξενάκη .



Carpe diem
Άδραξε τη στιγμή, την κάθε στιγμή και ζήσε... 
Στη ζωή ο καθένας ζει και μια νέα προσωπική εμπειρία. Από κάθε εμπειρία, σκληρή ή ευφρόσυνη, αντλείται κάποιο καλό. Ο θυμός με αυτό που κάποτε βίωσες και αγάπησες είναι ανώφελος, σε χαμηλώνει, σε κρατάει δεμένο. 
Δεν υπάρχει μάταιο γεγονός. 
Δεν υπάρχει ανώφελη μέρα. 
Δεν υπάρχει ανώφελη δοκιμασία. 
Δεν υπάρχει ανώφελη σχέση. 
Δεν υπάρχει ανώφελη πράξη. 
Όλα συμβαίνουν για κάποιον σκοπό. Διώξε από μέσα σου το θυμό, δείξε ευγνωμοσύνη για όσα ένιωσες, δέχθηκες, εισέπραξες, ό, τι κι αν ήταν αυτά και για όσο διήρκησαν. Όσο κι αν κάτι σε πλήγωσε· δεν ήταν αναίτιο... κάτι σου άφησε, κάτι κέρδισες.


Ένα βιβλίο με δύο όψεις: Πώς μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι ως άνθρωποι αλλά και πώς εκφράζεται το μεγαλείο του έρωτα μέσα από τον έρωτα. Αυτό είναι το νέο βιβλίο του ΔΗΜΗΤΡΗ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΥ που θα παρουσιάσει η φιλόλογος και ηθοποιός Μάρθα Παπαδοπούλου, στον φιλόξενο χώρο του βιβλιοπωλείου Σπόρος Sporos, Γ. Δροσίνη 7 στην Κηφισιά, την Παρασκευή 17 Μαΐου, στις 19.00.



Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο ενότητες… ουσιαστικά είναι δύο σε ένα. Το Carpe diem είναι ένα βιβλίο φιλοσοφικών στοχασμών που εξιδανικεύει τον αυθεντικό εαυτό, την ουσιαστική ζωή, την αγνή αγάπη και τις πηγαία ανιδιοτελείς συμπεριφορές ως αντικείμενα αυτοελέγχου που ωθούν τον αναγνώστη να ανακαλύψει στοιχεία του ίδιου του εαυτού του και θα τον βοηθήσουν να εντρυφήσει σε θέματα αυτογνωσίας.





Το δεύτερο βιβλίο, Amour fou, εκφράζει το μεγαλείο του έρωτα μέσα από τον έρωτα. μέσα από την δύσβατη διαδρομή αυτογνωσίας, αναδύεται η ιερότητα της ψυχής που βιώνει η αγάπη. Σαν ψίθυρος που απλώνεται γλυκά, το βιβλίο αφήνει την αίσθηση πως συμβαίνει σε δύο κόσμους παράλληλους, τον ονειρικό και τον πραγματικό
"Μέσα από Σένα"


Καλεσμένη μας η ποιήτρια & εικαστικός ΗΡΩ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ... Την εκπομπή παρουσιάζουν: ο συγγραφέας ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ & η ποιήτρια ΝΙΟΒΗ ΙΩΑΝΝΟΥ


Υπεύθυνη προγραμμάτων ΕΛΕΝΑ ΜΑΤΣΟΥΚΑ
Η εκπομπή ακούγεται στα FM στην Αυστραλία και με WEB σε όλο τον κόσμο με μεγάλη ακροαματικότητα. Σήμερα ειχαμε ανταπόκριση με ακροατές από ΚΑΝΑΔΑ. ΡΩΣΙΑ. ΚΥΠΡΟ. ΑΜΕΡΙΚΗ. ΟΥΚΡΑΝΙΑ. ΙΤΑΛΙΑ. ΔΑΝΙΑ. ΕΛΛΑΔΑ. ΑΙΓΥΠΤΟ. ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ. ΜΑΛΤΑ. κλπ



Η Ηρώ Νικοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα όπου κατοικεί και εργάζεται. Σπούδασε ζωγραφική και σκηνογραφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Έχει κάνει πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει δημοσιεύσει τρείς ποιητικές συλλογές, ένα μυθιστόρημα και τρεις συλλογές διηγημάτων. Τελευταίο βιβλίο της: "Ασφαλής πόλη" (διηγήματα, εκδ. Γαβριηλίδης, 2015).

Έχει συμμετάσχει ως προσκεκλημένη σε τέσσερα διεθνή φεστιβάλ ποίησης: Τουρκία (2012), Θεσσαλονίκη (2013), Αθήνα (2013), Κροατία (2015).
Από το 2010 συνδιευθύνει με τον Γιάννη Πατίλη την ιστοσελίδα για το μικρό διήγημα Πλανόδιον-Ιστορίες Μπονζάι και επιμελήθηκε μαζί του την ανθολογία μικρού διηγήματος "Ιστορίες Μπονζάι '14 " (εκδ. Γαβριηλίδης, 2014).
Ποιήματα, διηγήματα και άρθρα της έχουν δημοσιευθεί στον περιοδικό και ημερήσιο Τύπο και έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Ρωσικά, Τουρκικά και Κροατικά. Είναι μέλος του Εικαστικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, της Εταιρείας Συγγραφέων και του Κύκλου Ποιητών.
Διατηρεί την ιστοσελίδα: www.ironikopoulou.gr

Τρίτη, 21 Μαΐου 2019

γράφει ο Δημήτρης Βαρβαρήγος

Μαρία Στασινοπούλου 


Χαμηλή Βλάστηση 
Θάμνοι, Πόες και Μπονσάι 

Εκδόσεις Κίχλη 


«Χαμηλή βλάστηση», το δεύτερο βιβλίο της φιλολόγου, δοκιμιογράφου, κριτικό λογοτεχνίας και πεζογράφου, Μαρίας Στασινοπούλου. Στο βιβλίο αυτό υπάρχουν ιστορίες από την καθημερινότητα. Ιστορίες γνωστές και απλές φαινομενικά, αλλά πολύ ουσιαστικές με τον τρόπο που τις απέδωσε η συγγραφέας. Ιδιαιτερότητα τους είναι η μικρή φόρμα η οποία κρύβει μια μεγάλη δυσκολία, μέσα σε λίγες αράδες να πει όσα πιθανόν να λέγονται σε περισσότερες σελίδες.

Η Μαρία Στασινοπούλου, τόλμησε να αντιμετωπίσει αυτή τη δύσκολη εκφορά γραφής αποτυπώνοντας στο χαρτί τα συναισθήματα, τις πράξεις κι εκείνες τις πρακτικές που εμπλέκονται με ήθη και συνθήκες όπως ενυπάρχουν και βιώνονται στις ζωές των ανθρώπων μαζί με τις μύχιες σκέψεις τους, με μια χρηστική γλώσσα απολύτως σαφή και κατανοητή. 


Αυτή η στρωτή θεματική διατύπωση, είναι και η επιτυχία του βιβλίου να μεταδίδει τις έννοιες -σε κάθε μία ξεχωριστή αφήγηση- με το σημερινό ύφος απόδοσης και σκέψης, όπως όλοι μας άλλωστε, με όσα ζούμε τα αντιμετωπίζουμε -πιθανώς, με τον ίδιο τρόπο.

Από την πρώτη σελίδα είναι εμφανής η έντονη διάθεση της συγγραφέως στην εξιστόρηση να μην ξεφύγει από την καθαρή μεστή, συνοπτική και αρκετές φορές, ρεαλιστική απόδοση της, αλλά και με την αναγκαία πνοή για την αναζήτηση του ευ να υποφώσκει έντονα σε όλα τα περιστατικά των κειμένων.

Γραφή που δημιουργεί ένα ιδιαίτερο ύφος μέσα στην έτσι κι αλλιώς πλούσια ελληνική γλώσσα.

Το βιβλίο χωρίζεται σε τρεις ενότητες «Θάμνοι», «Πόες», «Μπονσάι», ανάλογα με το μινιμαλιστικό εύρος της κάθε μίας, δηλαδή, με την απόρριψη περιττών στοιχείων, ως χρήστης και δημιουργός μιας γλωσσικής γεωμετρίας που κερδίζει τον αναγνώστη από το πρώτο κιόλας κείμενο. 


Μικρές ιστορίες που διαβάζοντας τες ανακαλύπτεις πράγματα πίσω από το φαινομενικό γεγονός. Ανακαλύπτεις πως μέσα σε λίγες αράδες υπάρχει ένας κόσμος γεμάτος στιγμιότυπα και πράξεις από την καθημερινή ζωή, που περιμένει με ξεχωριστό ενδιαφέρον να τον ανακαλύψεις.

Η Στασινοπούλου γράφει για περιστατικά π της έκαναν εντύπωση. Απλά καθημερινά συμβάντα που όμως στο καθένα υπάρχει μια προέκταση μέχρι να φτάσεις στον πυρήνα τους.

Η συνοπτική αναφορά δεν μειώνει σε καμία περίπτωση το ύφος απόδοσης των ιστοριών. Αντίθετα επικεντρώνεται στην ουσία του θέματος, ίσως στην κορύφωση του, στο σημείο, δηλαδή, που βρίσκεται όλη η ένταση και η ορμή του μύθου.

Γράφει στης σελίδα 88 από την ενότητα μπονσάι με τίτλο:

Κάνε ότι θέλεις.
Πάντα ήθελα να ξέρω τι κάνεις, τι σκέφτεσαι, που πας. Στην αρχή από έρωτα, έπειτα από ενδιαφέρον, ύστερα από συνήθεια, κάποτε από ζήλια. Μπορεί να ευθυνόταν γι’ αυτό η ανασφάλεια μου. Κάνε, επιτέλους, ότι θέλεις. Βαρέθηκα μια ζωή να παρακολουθώ δυο ζωές.

Πόσο μεστός λόγος, μέσα σε αυτές τις λιγοστές λέξεις να αναλύεται το ψυχικό υπόβαθρο μιας ολόκληρης και μεγάλης χρονολογικά πορείας ενός ανθρώπου σε σχέση. Και γίνεται άμεσα κατανοητή από τον αναγνώστη γιατί άγγιξε τον πυρήνα του ζητήματος. Ένας πυρήνας που υπάρχει σε όλους μας και μας ταυτίζει. 



Καθόλου εύκολη η περιεκτική φόρμα που ακολούθησε στη χαμηλή βλάστηση, έρχεται όμως η στέρεη γραφή να προσδώσει εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες που χτίζουν τη γενική εντύπωση με περισσότερο συναίσθημα σαν να δροσίζει τις ρίζες τους, να τις κάνει να ανθίζουν κι από χαμηλή, αλληγορικά, βλάστηση, να ψηλώνουν, μέσα απ’ το πλούσιο πνεύμα και τη δυναμική της γραφής καθώς μιλάει για αλήθειες της ζωής συντεριασμένες με φαντασία, υπαινικτικό χιούμορ διάχυτο συναίσθημα, και τρυφερή ειρωνεία απέναντι στην ουτοπία της ίδιας της πραγματικότητας.

Ο έρωτας, η αγάπη, ο χρόνος, η φθορά, ο θάνατος καταθέτονται με ευχέρεια γνώσεως ως να πρόκειται βιωματικός τρόπος κι όχι ως αυτοβιογραφικός. Είναι λαθεμένη η εντύπωση που υπάρχει για τους συγγραφείς να τους ταυτίζουν με το εκάστοτε ιστορούμενο έργο τους. Ωστόσο, η συγγραφέας με την αψεγάδιαστη γραφή της, έχει καταφέρει να οδηγήσει τον αναγνώστη σε μια τέτοια οδό· κι αυτή είναι η επιτυχία του βιβλίου.

Κι αυτό γιατί οι ιστορίες είναι γραμμένες με συνέπεια, όπου κάθε ενεργούμενος λόγος απορρέει από το κύριο ψυχικό γνώρισμα και τις μοναδικές ανθρώπινες συμπεριφορές και αποκλίσεις γεμάτες από γεγονότα που αναζητούν και υφαρπάζουν το άμεσο ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Και στις τρεις ενότητες, οι ιστορίες καταλήγουν σε έκπληξη. Πολύ διαδεδομένη αυτή η κατάληξη ειδικά στο διήγημα. Το στοιχείο της έκπληξης επιτυγχάνεται με την αποσιώπηση ή την απόκρυψη κάποιας ζωτικής πληροφορίας, η οποία συνήθως παρουσιάζεται στην τελευταία πρόταση. Η πληροφορία αυτή μπορεί να αναφέρεται στη χαρακτηριστική ανταπόκριση του κεντρικού ήρωα ή να εξηγεί το πώς προέκυψε κάποια συγκρουσιακή δοκιμασία.

Γράφει στο

Γενέθλιον ήμαρ
Σήμερα έχει γενέθλια ο Νικήτας Παρίσης, βοηθήστε τον να γιορτάσει τα γενέθλια του. Σκεφτήκαμε ότι δεν θα θέλατε να χάσετε την ευκαιρία να του ευχηθείτε Χρόνια Πολλά, με πληροφορούσε το facebook πρωί πρωί την ημέρα της κηδείας του.

Δεν έχει σημασία ποιο συστατικό πλοκής θα τραβήξει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ίσως το θέμα ή ο ήρωας ή μια κατάσταση. Σημασία έχει ότι όλες οι ιστορίες θα σας μαγέψουν γιατί είναι αληθινές, όμοιες με αυτές που ζούμε όλοι μας.