Ευχαριστώ το Culture Book και το Γραφείον Ποιήσεως για την φιλοξενεία των ποιημάτων μου

Στο πλαίσιο της παγκόσμιας ημέρας ποίησης το Γραφείον Ποιήσεως παρουσιάζει την ενότητα «Σύγχρονοι Έλληνες ποιητές και Ελληνίδες ποιήτριες αυτοανθολογούνται» σε μια προσπάθεια να παρουσιαστεί η σύγχρονη ελληνική ποίηση με ανέκδοτα ποιήματα.

https://www.culturebook.gr/.../dimitris-varvarigos...

Επιθέματα φθοράς 

Λόγια απλώθηκαν

σαν ψίχουλα ξεχασμένα σε αμάζευτο τραπέζι

ξύπνησαν τέλειους κορεσμούς

να ευπρεπιστούν τα ξέφτια

μιας ξεχασμένης νοσταλγίας

μνήμες παραιτημένες να προλάβουν

όσα ποτέ δεν έγιναν

όσα ποτέ δεν ειπώθηκαν

κι αναίτια ο χρόνος πέρασε

ήθελαν να προλάβουν την ματαίωση

όσοι πίσω στο χρόνο έρμαια αφέθηκαν

πόθοι ανεκπλήρωτοι

κι ήταν παράπονο ετούτο μεγάλο.

Στην πιο βαθιά ρωγμή αλυχτώντας έπεσε η νύχτα

βαρύ το σκοτάδι έσκαψε τα έγκατα

ντύνοντας πάλι απ' την αρχή

τις σάρκες με όνειρα

ανάσες γεμάτες και χαμόγελα

πόθους αιώνιους γέμισαν οι πόροι

η ανελέητη αφή κάθιδρη ένιωσε την όλβια νύχτα…

Η νύχτα άπνοα κρέμασε στο στερέωμα

επιθέματα φθοράς.

Ανάμεσα στα δάχτυλα φυτρώσανε

τριαντάφυλλα

αγκάθια μάτωσαν την ανάγκη

να κόψουν τα σκοινιά.

*

Άφεση

Μεσάνυχτα σε δρόμο άδειο

ξυπόλυτα βήματα

χνάρια αφήσαν ανεξίτηλα

το χρόνο να σπρώξουν σ' εγρήγορση

όσο η σιωπή προσπερνάει ανέπαφη ακόμη

βαριές ανάσες περιτριγυρίζουν τον επίλογο

ψάχνουν αποδέκτη στις δικαιολογίες

ο σκύλος άφεση δίνει στη νύχτα

έπαψε να δαγκώνει

μα η πληγή το φεγγάρι κατάματα κοιτάζει

κλαίει μέσα της η ομορφιά του κόσμου

μισαδάκι καπνίζει τη φρίκη

την ώρα που άνθρωποι λυσσάνε να βρουν

καβάτζα

μια ψυχή ν' απαγκιάσουν

η αθωότητα αμέτοχη πίνει κονιάκ

στη μαύρη μελωδία του Τάβορ

συνέπειες ξεχασμένες

σπάσανε τα πόδια της καρέκλας

Δημήτρης Βαρβαρήγος

Η ιστορία μου ξεκινάει κάτω από την Ακρόπολη -στο Θησείο- με βαθιά καταγωγή τη Φλωρεντία. Μεγάλωνα κι ένιωθα να με τραβάει κοντά της η τέχνη του λόγου. Έχω γράψει 24 βιβλία ενηλίκων, επτά παιδικά κι έχουν ανεβεί οκτώ θεατρικά έργα μου. Είμαι: Παραγωγός στο Symban World Radio, Australia, με την πολιτιστική εκπομπή, «Μέσα από Σένα». Πολιτιστικός εκπρόσωπος της Unesco λόγου, τεχνών κι επιστημών για την Πετρούπολη. Κριτικός Λογοτεχνίας και Εισηγητής σε εργαστήρια δημιουργικής γραφής στους Δήμους: Αμοργού, Πάρου, Αταλάντης, στον Μορφωτικό Όμιλο Πετρούπολης, στους εκδοτικούς οίκους Άγκυρα και

https://www.culturebook.gr/grafeion-poihsews/oi-poiites-aftoanthologoyntai/dimitris-varvarigos-epithemata-fthoras-afesi.html?fbclid=IwAR3Q7r4N35qjVbtNkVDjRqzmUAx7mVfZ7EHoA2_Q7W1GMRTr5StJyebBFEo

24γράμματα / Εκδoτικός Οίκος

26 Ιούλιος 2020 ·

Δημήτρης Βαρβαρήγος, ΠΙΣΤΗ και ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ

https://www.facebook.com/watch/?v=731572000970497 

"Ο πολυδιαβασμένος συγγραφέας ζωντανεύει την ανθρώπινη μοίρα στη μεσοπολεμική εποχή, στην Αθήνα. Θεματοποιεί τα γυρίσματα της ιστορίας με ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα γεμάτο περιπέτειες και ανατροπές, εμβαθύνοντας με ρεαλισμό στον ψυχικό κόσμο των ηρώων του.

Πρόσωπα εύθραυστα και δυνατά, ευαίσθητα και ανένταχτα που αναδεικνύουν με τη δράση τους τη δύναμη της ανθρώπινης φύσης, εξιδανικεύουν την αισιοδοξία της νιότης, τους δεσμούς αίματος, τη φιλία, τον έρωτα την αγάπη και νικούν κάθε εμπόδιο.

Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα γεμάτο ανατροπές, καλοδουλεμένους χαρακτήρες και ζωντανές εικόνες σαν ζωγραφικοί πίνακες".

Αλκυόνη Παπαδάκη, συγγραφέας

ΖΗΤΗΣΤΕ ΤΟ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ

και ON LINE https://24grammata.com/product/2225/ 

καθώς και τηλεφωνικά στο 210 612 70 74 / αντικαταβολή

ΔΩΡΕΑΝ έξοδα αποστολής σε όλη την επικράτεια (ανεξάρτητα από το ποσό παραγγελίας)

Δείτε λιγότερα

https://www.facebook.com/watch/?v=731572000970497

1821

«Δεν ξεχνάμε την ιστορία μας, γιατί αγαπάμε την ειρήνη»

Γράφει ο Δημήτρης Βαρβαρήγος

Η επέτειος των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821 ήταν το έναυσμα ή αν θέλετε η πρόκληση για είκοσι επτά σύγχρονους συγγραφείς να ζωντανέψουν το ιστορικό παρελθόν μας. Θέλοντας να τιμήσουν και να ρίξουν φως σε διάφορα γεγονότα και σε ήρωες της επανάστασης δημιουργήθηκε το ομότιτλο βιβλίο: 1821.

Πρόθεση των συμμετεχόντων συγγραφέων δεν ήταν να αναμετρηθούνε με το ιστορικό ένδοξο παρελθόν μας, αλλά ακολουθώντας τον κανόνα της ιστορίας, να καταθέσουν μέσα από την λογοτεχνία έναν φόρο τιμής στη μνήμη εκείνων των ηρώων που έταξαν -με όποιο κόστος- τη ζωή τους στον αγώνα για την ελευθερία.

Η χώρα μας στην πορεία των αιώνων από την, αρχαιότητα μέχρι σήμερα, έχει να επιδείξει ένα πλούσιο παρελθόν. Δύο όμως σημαντικά έπη προέχουν ως οι σημαντικότεροι σταθμοί στην πορεία του έθνους και του ιστορικού της υπόβαθρου που δεν θα ξεχαστούν ποτέ.

Πρώτο έπος: Ο τρωικός πόλεμος που υμνήθηκε και θα υμνείται όσο υπάρχει άνθρωπος στη γη.

Δεύτερο έπος: Η Επανάσταση του 1821. Ο ξεσηκωμός των Ελλήνων με ένοπλη εξέγερση εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με σκοπό την αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού.

Τα ξένα συμφέροντα κράτησαν την Ελλάδα σκλαβωμένη επί 400 χρόνια. Δεν ήθελαν την Ελλάδα αυτόνομο κράτος και οι Εγγλέζοι εφάρμοσαν το σύστημα διαίρει και βασίλευε μόλις είδαν την αντίδραση των Ελλήνων με τις απανωτές νίκες τον πρώτο χρόνο της εξέγερσης. Αμέσως δημιούργησαν το κόμμα των αρχόντων αποτελούμενο από τους κοτζαμπάσηδες και τους Κουντουριώτηδες, εναντίον των οπλαρχηγών που σήκωσαν στους ώμους τους την επανάσταση. Μπότσαρης. Νικηταράς. Κανάρης. Καραϊσκάκης, Κολοκοτρώνης, Ανδρούτσος και πολλοί άλλοι.

Η μοίρα βαριά για τους οπλαρχηγούς. Φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη. Δολοφόνησαν τον Ανδρούτσο και τον Καραϊσκάκη.

Είκοσι επτά συγγραφείς, με σεβασμό στην ιστορία απέδωσαν -ξεχωριστά ο καθένας με τη δική του ματιά- ένα σημαντικό γεγονός αναδεικνύοντας παράλληλα τη δράση γνωστών ή αφανών, σπουδαίων ηρώων από την παλιγγενεσία.

Η παρούσα ανθολογία είναι μια προσπάθεια να αναθερμανθεί η μνήμη και να κατατεθεί αυτό το συλλογικό βιβλίο ως φόρος τιμής στους άξιους αγωνιστές του 1821.

Μέσα από τα διηγήματα θα φανούν κάποιες άγνωστες πλευρές των ανθρώπων που πολέμησαν ηρωικά θυσιάζοντας τη ζωή τους και τις οικογένειές τους για την ελευθερία της πατρίδας.

Θα φανεί ένα πλήθος ανώνυμων ηρώων που πρωταγωνίστησαν σε σημαντικές στιγμές αυτού του Αγώνα και, με την καθοδήγηση των έμπειρων οπλαρχηγών Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη, Νικηταρά, Παπαφλέσσα, Ανδρούτσου και άλλων ακόμη, που κατάφεραν να δώσουν απαράμιλλα μαθήματα ανδρείας για τις επόμενες γενιές. Ένα βιβλίο που επαναφέρει το συναισθηματικό και ηρωικό στοιχείο του αγώνα για την ελευθερία.

27 διηγήματα από σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς με θεματική από την ιστορία της Ελλάδας που σέρνει πίσω της μια σκλαβιά 400 χρόνων.

Δεν υπάρχουν λόγια άξια να εκφραστεί κάποιος για το θαύμα του 1821, από έναν λαό αποδυναμωμένο, ρακένδυτο, εξαθλιωμένο, καταδικασμένο επί 400 χρόνια, που δέχτηκε την σκλαβιά, να καταφέρει με παθιασμένους οπλαρχηγούς για λευτεριά και ομάδες ψυχωμένες· κι όχι με συγκροτημένο στρατό, να αποτινάξει τον τούρκικο ζυγό και να αποδείξει στην ανθρωπότητα, πως πέρα από κάθε λογική, πέρα από κάθε ρεαλιστική αποτίμηση, ότι την ψυχή του Έλληνα, κανένας στρατός, όσο καλά οργανωμένος κι αν είναι, δεν μπορεί να την νικήσει.

Η συγγραφή αυτών των διηγημάτων, εκτός από φόρος τιμής στη μνήμη γνωστών και αφανών ηρώων που έδωσαν το αίμα τους για την λευτεριά, θα μπορούσε να είναι ένα σωτήριο μήνυμα:

«Ο λαός που ξεχνά την Ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει»

Τίτλος: 1821. Μέσα από τη ματιά σύγχρονων συγγραφέων

Συγγραφείς: Έρικα Αθανασίου, Δημήτρης Βαρβαρήγος, Δημήτρης Βλαχοπάνος, Γιώργος Ι. Βοϊκλής, Πέτρος Γκάτζιας, Παναγιώτης Γούτας, Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης, Νιόβη Ιωάννου, Νίκος Κατσαλίδας, Κατερίνα Καριζώνη, Κώστας Κρεμμύδας, Δημήτρης Κωστόπουλος, Πολύνα Μπανά, Στέφανος Μίλεσης, Θεόδωρος Μπενάκης, Κωνσταντίνος Μπούρας, Κατερίνα Παναγιωτοπούλου, Αντωνία Παυλάκου, Μίτση Πικραμένου, Γιώργος Πύργαρης, Δήμητρα Πυργελή, Λιάνα Σακελλίου, Απόστολος Σπυράκης, Γιώργος Σταφυλάς, Κώστας Στοφόρος, Φίλιππος Φιλίππου, Άγγελος Χαριάτης.

Επιμέλεια: Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης Φιλολογική επιμέλεια: Αντωνία Παυλάκου

1821

Μέσα από τη ματιά σύγχρονων συγγραφέων

Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία!!

και ON LINE : https://24grammata.com/product/2905/

καθώς και τηλεφωνικά στο 210 612 70 74 / αντικαταβολή

ΔΩΡΕΑΝ έξοδα αποστολής και αντικαταβολής σε όλη την επικράτεια (ανεξάρτητα από το ποσό παραγγελίας)

8 Μαρτίου

Στην μνήμη γυναικών που έχασαν τη ζωή του από τη βία.

.........................................................................................................................................

Οι γυναίκες, δεν έχουμε ζωή να μας ανήκει, χαμένες είμαστε στα χέρια των αντρών… το ξέρετε θαρρώ και μην καμώνεστε εσείς οι νέες πως σας λείπει η πείρα… γυναίκες είστε και δεν ξεγελιέται το είναι σας.

Από το βιβλίο «Λιπεσάνορες», μικρό απόσπασμα

Πίστη και Περηφάνια

παρουσίαση στην ΕΡΤ 2 

Ευχαριστώ τον Δημήτρη Μειδάνη για την παρουσίαση του βιβλίου μου στην εκπομπή "Σε Πρώτο Πρόσωπο στο Δεύτερο Πρόγραμμα".

https://webradio.ert.gr/.../se-proto-prosopo-sto.../...

Το βιβλίο πίστη και περηφάνια ξεκινάει με τη φράση:

«...Έρωτας. Τι μεγαλείο. Εξαιτίας του γίνανε όλα. Μαρία-Ρόζα τη λέγανε…»

Κάπως έτσι, σαν παραμύθι, αρχίζει η αφήγηση της ιστορίας δημιουργώντας την εντύπωση πως πρόκειται για αισθηματικό μυθιστόρημα. Στην πραγματικότητα είναι ένα πολύ καλά δομημένο ιστορικό βιβλίο, στελεχωμένο με πραγματικά κοινωνικά και ιστορικά στοιχεία, γεμάτο περιπέτειες, απρόοπτα και ανατροπές.

Το μυθιστόρημα πίστη και περηφάνια αποτελεί μια πραγματική saga της οικογένειας του Σαλιβέριου της Μαρία Ρόζα και της Ζωής-Μαρίας Μοντανάρι, της αφηγήτριας. Μια αφήγηση εκατό και πλέον χρόνων - γεμάτων από κοσμοϊστορικά γεγονότα της Ελλάδας - ξεδιπλώνεται στις σελίδες ταυτόχρονα με την ιστορία τριών γενεών της οικογένειας Μοντανάρι, από το 1860 μέχρι και τον εμφύλιο. Οι ήρωες του μυθιστορήματος, ενάντια σε κάθε τείχος που ορθώνεται μπροστά τους, βάζουν την Πίστη και την Περηφάνια πάνω από όλες τις άλλες αρετές και χτίζουν τη ζωή και τα όνειρά τους, όχι σύμφωνα με τις επιταγές της κάθε εποχής, αλλά με μοναδική αφετηρία την αγάπη. Η ιστορία είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, από στιγμές πραγματικής ζωής, φαντασίας και πάθους στα όμορφα χρόνια της αθωότητας. Μια ιστορία τρυφερή όμοια με όλες αυτές που χαρίστηκαν στο όνομα της πίστης στον άνθρωπο και στην αγάπη.

Ένα ταξίδι μέσα στο χρόνο γεμάτο μυρωδιές περασμένων, όμορφων ημερών και παράφορων ερώτων. Γραφή, γεμάτη συναισθηματικές περιγραφές, γοητευτικούς ήρωες που αγγίζουν τις ψυχές με τα σπουδαία μεγέθη της αλήθειας τους, ζωντανεύοντας εικόνες μιας ρομαντικής εποχής. Κι όπως μου έγραψε η συγγραφέας Αλκυόνη Παπαδάκη, το βιβλίο Πίστη και περηφάνια είναι: Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα γεμάτο ανατροπές, καλοδουλεμένους χαρακτήρες και ζωντανές εικόνες σαν ζωγραφικοί πίνακες.

https://webradio.ert.gr/.../se-proto-prosopo-sto.../...

CULTURENOW 

συνέντευξη 

Είναι ο πρώτος Έλληνας συγγραφέας που έκανε την αλεξανδρινή φιλόσοφο «Υπατία» μυθιστόρημα.
Το έργο του παρουσιάστηκε στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο από Έλληνες και ξένους λόγιους, ενώ το βιβλίο του κατέγραψε πωλήσεις μπεστ σέλερ.
Σήμερα είναι έτοιμος να καταθέσει στο αναγνωστικό κοινό, ένα νέο του έργο, με θέμα την πορεία των γυναικών μέσα από τον πόλεμο, τη στέρηση και τα κοινωνικά ταμπού.
Τον συναντήσαμε στον Ιανό και συνομιλήσαμε για όλα όσα τον ενδιαφέρουν και τον απασχολούν 

Συνέντευξη: Γρηγόρης Χαλιακόπουλος

CultureNow.gr: Έχετε γράψει δεκατέσσερα βιβλία. Λύτρωση, εκτόνωση ή συνήθεια το γράψιμο για σας;
Δημήτρης Βαρβαρήγος: Η ερώτησή σας, σα να θέλει να ανοίξει τις σκέψεις μου. Το γράψιμο για μένα είναι τρόπος ζωής, καθώς δεν θα υπάρχω αν το σταματήσω… «ζω για να γράφω», και ατυχώς δεν «γράφω για να ζω». Το γράψιμο, εξιτάρει τον ψυχικό και συναισθηματικό κόσμο μου. Καταλαγιάζει τις δύσκολες-δύστροπες ψυχικές πλευρές του οργανισμού μου. Με κάνει καλύτερο άνθρωπο και χαίρομαι όταν βρίσκω κάποιον να έχει ταυτιστεί με τις απόψεις μου – πάντα μέσα από τα βιβλία…

Cul.N.: Πάντα επιδιώκετε την ταύτιση με τους αναγνώστες σας;
Δ.Β.: Αλίμονο, όχι! Άλλη είναι η «αισθητή λογική» μου ως ανθρώπου και άλλη η «υπεραισθητή» στους δρόμους που ακολουθούν οι ήρωες των βιβλίων μου. Έχουν δικούς τους χαρακτήρες, αυτοί οδηγούν τις ζωές τους, εκείνη την ώρα που αποκαλύπτονται οι πράξεις και οι πρακτικές τους. Ο ρόλος μου εμένα είναι του απλού γραφιά. Μιλάω για την υπεραισθητή ταύτιση, για όσα γράφω στα βιβλία μου. Αυτή η σιωπηλή επικοινωνία με τους αναγνώστες, που χαρίζουν οι λέξεις και οι έννοιες τους, είναι το κέρδος για το συγγραφέα.

Cul.N.: Η συνήθης αφορμή για να αρχίσετε ένα βιβλίο;
Δ.Β.: Από πολλά πράγματα! Ακόμα και μια λέξη φτάνει να κινήσει τη διαδικασία της έμπνευσης. Η έμπνευση είναι στιγμιαία, έρχεται σαν αστραπή, κατόπιν για να υλοποιηθεί θέλει κόπο και πολύ δουλειά μέχρι να ολοκληρωθεί ένα βιβλίο. Δεν είναι υπερβολή αν χρησιμοποιήσω τη φράση πως, ο συγγραφέας «φτύνει αίμα» μέχρι να το φέρει βόλτα.
Ωστόσο, προσπαθώ να επιλέγω όχι πολύ ειπωμένα θέματα, αλλά δύσκολα. Δεν είναι βίτσιο, αλλά μεγάλη πρόκληση. Στοιχηματίζω με τον εαυτό μου για το αποτέλεσμα και μάλλον τα καταφέρνω, όπως έχει αποδειχτεί με την αποδοχή των αναγνωστών μου.

Cul.N.: Ένα δύσκολο θέμα που έχετε πραγματευτεί;
Δ.Β.: Θα έλεγα πως «Το υστερόγραφο μιας συγγνώμης», είναι ιστορία σκληρή κι απρόβλεπτη, γιατί αγγίζει μια από τις ισχυρότερες σχέσεις στη ζωή του ανθρώπου, καθώς πραγματεύεται τη σχέση μάνας και γιου. Είναι ένα θέμα μέσα από το οποίο ο αναγνώστης θα παρακολουθήσει την ψυχική πάλη και υπέρβαση των ηρώων του βιβλίου. Κατά τη γνώμη μου το κείμενο ασκεί άμεση επίδραση στους αναγνώστες και τους υποβάλει σε θετική ή αρνητική κριτική. Μια αιχμηρή ιστορία όπου το ασυνείδητο και ο ρεαλισμός, συνθέτουν έναν ψυχικά απρόβλεπτο εφιάλτη. Και παρ’ όλο το φόβο μου για το δύσκολο εγχείρημα να εισχωρήσω και να ασχοληθώ με έναν άγραφο νόμο, βρήκα τρομερή ανταπόκριση και συμπόρευση στα λεγόμενα μου από γυναίκες μανάδες. Είναι κάτι που μου δίνει κουράγιο και αυτοπεποίθηση για τη συνέχεια.

Cul.N.: Η Υπατία όμως ήταν η μεγάλη επιτυχία σας…
Δ.Β.: Είμαι ευτυχής που μου έλαχε να είμαι ο πρώτος Έλληνας που έφερα στο φως μια ιστορία επιμελώς αποσιωπημένη. Όσο κι αν προσπαθούμε να δείχνουμε πως είμεθα άτομα ελεύθερα, στην πραγματικότητα η κοινωνία μας είναι πολύ συντηρητική και φοβισμένη έχοντας αξεπέραστα ταμπού σε ορισμένα θέματα γύρω από την ηθική αντίληψη και τη θρησκεία.
Η Υπατία ήταν μια σπουδαία γυναίκα, επιστήμονας η οποία προηγήθηκε της εποχής της και γι αυτό – όπως συμβαίνει στους χαρισματικούς ανθρώπους να τους απορρίπτουν στην εποχή τους – την κατακρεούργησαν.  

Cul.N.: Το συναίσθημα μετά από κάθε βιβλίο σας που κυκλοφορεί;

Δ.Β.: Ευτυχία και ταυτόχρονα λύπη. Ευτυχία που τα κατάφερα και ο πνευματικός κόπος δεν πήγε στράφι, αλλά βρήκε ανταπόκριση απ’ το κοινό. Και λύπη, γιατί ενώ είναι κάτι απόλυτα δικό μου, το μοιράζομαι με άλλους. Αλλά αυτό είναι και το ζητούμενο των δημιουργών, η τέχνη τους να ανήκει στους άλλους.

Cul.N.: Κάπου διάβασα να λέτε πως τίποτα δεν είναι βρώμικο, αν είναι ομολογημένο;
Δ.Β.: Μέσα από τα κείμενα βγαίνουν πολλές αλήθειες, αντιθέσεις παράλογες ή λογικές αποτιμήσεις. Κι αν για κάποιον είναι βρώμικο ένα θέμα για κάποιον άλλον είναι απλώς ένα θέμα…
«Παν μέτρο άριστο» θα έλεγα!
Όσον αφορά εμένα ως συγγραφέα, κανένα κείμενο δεν με τρομάζει ή με βάζει σε σκέψεις για ηθικούς φραγμούς. Η ζωή προηγείται της τέχνης, όλα τα σενάρια που πλέκονται σε ένα μυαλό έχουν προηγηθεί από την ίδια τη ζωή, οπότε τίποτα δεν με ξαφνιάζει. Τα βλέπω αυτά τα κείμενα ως ιδιαίτερο ή διαφορετικό αφηγηματικό λόγο.

Cul.N.: Παρατηρώ μια ιδιαίτερη ροπή σας να ασχολείσθε αποκλειστικά με το παρελθόν. Το παρόν δεν σας δημιουργεί ενδιαφέρον ανάλογο;
Δ.Β.: Προς το παρόν όχι. Τα ερεθίσματα της έμπνευσής μου δεν με οδηγούν στο σήμερα. Με εξιτάρει η αποκάλυψη ξεχασμένων γεγονότων. Σαν να βγάζεις από την τέφρα της ιστορίας αλήθειες που δεν έχουν ειπωθεί. Αυτό για μένα είναι ένα σημαντικό και γοητευτικό παιχνίδι που δεν έχει ταίρι.

Cul.N.: Περιγράψτε μου το χώρο του βιβλίου…
Δ.Β.: Λαβύρινθος! Φαντασία, ιδέες και υλισμός, πώς να συμπράξουν ιδανικά; Η τέχνη στηρίζεται από το χρήμα, είναι σαν τον έρωτα που περνάει από το στομάχι. Σε παράλληλους δρόμους με διαφορετικό ύφος και αποτέλεσμα. Οι συγγραφείς έχουν να αντιμετωπίσουν την σκληρή πραγματικότητα των εκδοτών, που λογικά κι αυτοί, έχουν διαφορετική αντίληψη απ ότι ο εσώτερος κόσμος των δημιουργών. Με τη σειρά τους ποντάρουν χρήματα σε ένα αβέβαιο αποτέλεσμα. Φαύλος κύκλος. Αλλά όλα, είναι μεσ΄ το παιχνίδι.

Cul.N.: Ερμηνεύστε μου τη λέξη «Αγάπη»…
Δ.Β.: Πικρό το καλό φάρμακο… έτσι είναι η αλήθεια. Γεννιόμαστε και γερνάμε μόνοι, αν και κάποτε παντρευόμαστε επιδιώκοντας να τη βρούμε μέσα από δυσκολίες και αγώνες. Τι άλλο σημαντικό υπάρχει στη ζωή εκτός από την Αγάπη. Και είναι τόσο σπουδαίο όταν την προσφέρεις στον άλλον δίχως αντάλλαγμα. Αλλά βλέπεις, έχει κι αυτή μπει στο τρυπάκι της ανταγωνιστικής και καταναλωτικής πρακτικής. Ζητούμενο όλων είναι, αλλά όλοι μαζί της είμαστε φειδωλοί. Φοβούμαστε να αφήσουμε τον εαυτό μας να σκορπιστεί κι ας την έχουμε μέσα μας έμφυτη. Η ανασφάλεια στις δυτικές κοινωνίες και ο εγωκεντρισμός ότι «εγώ είμαι καλύτερος», «εγώ τα ξέρω όλα», δημιουργεί την ανάγκη της όλο και μεγαλύτερης επιβεβαίωσης. Από τη στιγμή όμως που η επιβεβαίωση είναι δεδομένη και σίγουρη από μια πηγή, τότε εξανεμίζεται το ενδιαφέρον της. Έρχεται η ώρα που το «Εγώ» επιθυμεί την επιβεβαίωση από άλλη πηγή και συνεχίζεται αενάως το παιχνίδι αυτό. Η Αγάπη αφυπνίζει τα συναισθήματα, ομαλοποιεί τις αντιδράσεις μας και οι πράξεις μας γίνονται όλο και καλύτερες.

Cul.N.: Θάνατος;
Δ.Β.: Το αναπόφευκτο, το μοναδικό αληθινό γεγονός στη ζωή μας.

Cul.N.: Κλείνοντας να σας ρωτήσω τι καινούργιο ετοιμάζεται;
Δ.Β.: Ένα χιλιοειπωμένο θέμα πολέμου, που όμως εγώ το καταθέτω μέσα από τις γυναίκες που έζησαν τα γεγονότα του πολέμου, του πόνου, της δουλείας, του θανάτου. Επιτρέψτε όμως να μην αποκαλύψω περισσότερα στοιχεία του αυτή τη στιγμή, πριν κυκλοφορήσει. Ίσως στο μέλλον αν με ξαναθυμηθείτε να μιλήσουμε…



https://www.culturenow.gr/dimitris-barbarigos-zw-gia-na-grafw-kai-atuxws-den-grafw-gia-na-zw/?fbclid=IwAR3Vdw543Qab1hgMtr5pR7ZzoiD1PKWKjk_iDnsY2VRv9hD95xbmIgs5wQs

Εντεκάδα...

συλλογικό βιβλίο

Ιανός Μουντιάλ – Ιούνιος 2010 στιγμές παρελθούσες...

Με την ευκαιρία του Μουντιάλ, δημιουργήθηκε ένα βιβλίο με τίτλο «Εντεκάδα» από έντεκα άξιους συγγραφείς που παίζουν το δικό τους ποδόσφαιρο στο δικό τους τερέν του λόγου.

Η σχέση λογοτεχνίας και ποδοσφαίρου για πολλά χρόνια πριν βρίσκονταν στα δύο άκρα αντίθετα. Για πολλούς συγγραφείς ήταν εστέτ. Ένα λαϊκό άθλημα που απείχε από την πνευματικότητα.

Αυτό στις μέρες μας έχει αλλάξει και το αποδεικνύουν οι δυο προπονητές της Εντεκάδας, τον διευθυντή των εκδόσεων Παρουσία κο Βασίλη Χατζηιακώβου και τον κο Ηλία Μπαρτζουλιάνο με τον ομώνυμο εκδοτικό οίκο, που με αγάπη συγκέντρωσαν τους συγγραφείς και δούλεψαν επίπονα μέχρι να εκδοθεί το βιβλίο με τίτλο Εντεκάδα, που σήμερα παρουσιάζουμε το δικό μου διήγημα: Το μπαστούνι του Γκόμεζ ντα Σίλβα Μινέιρο.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ από μένα που μου εμπιστεύθηκαν μια θέση στην ομάδα και βέβαια τους εύχομαι ολόθερμα να συνεχίσουν αυτές τις ομαδικές εκδόσεις, είναι πολύ σπουδαίες για δύο σοβαρούς λόγους.

Παρουσιάζουν ταυτόχρονα τη δυναμική της γραφής πολλών μαζί συγγραφέων, αλλά κι έναν ακόμη που παρουσιάζονται στους φιλαναγνώστες διηγήματα που τυχαίνει στις μέρες μας να υποσκελίζονται από το μυθιστόρημα.

Το βιβλίο είναι φιλοτεχνημένο από τον αρχιτέκτονα, ζωγράφο Δήμο Φλέσσα.

www.dvarvarigos.gr

https://plus.google.com/u/0/104845821882179796438/posts

http://dimitrisbarbarigos.blogspot.gr/

Συνέντευξη του Δημήτρη Βαρβαρήγου 

στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Για την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος

Πώς ξεκίνησε η ιδέα της συγγραφής του μυθιστορήματος «Πίστη και περηφάνια», εκδόσεις 24 Γράμματα;
Το εγχείρημα ξεκίνησε όταν τυχαία βρέθηκε στα χέρια μου ένα άτυπο χαρτί γενεαλογικού δέντρου της αφηγήτριας με των ανθρώπων που αναφέρονται μέσα στον μύθο. Έτσι δημιουργήθηκε το βιβλίο «Πίστη και Περηφάνια» καταγράφοντας μια τρυφερά αληθινή πέρα ως πέρα ιστορία που πέρασε από πολέμους και κακουχίες, έρωτες - αγάπες και θανάτους φέρνοντας στο φως περιστατικά που ούτε ο πιο ευφάνταστος ή ακόμη και νοσηρός νους μπορεί να σκαρφιστεί. Τι περισσότερο ζητάει ένας συγγραφέας από ένα πλήρες θέμα;

Σε ένα μυθιστόρημα από πού αρχίζει η πραγματικότητα και που συνεχίσει η φαντασία;
Οι ίδιες οι λέξεις, μύθος και ιστορία, χαρακτηρίζουν το νόημα μυθιστόρημα, πως η αλήθεια είναι συνυφασμένη με τη φαντασία. Όσο αληθινά κι αν είναι τα γεγονότα μιας ιστορίας δεν μπορεί να αποδοθεί λογοτεχνικά αν δεν παρεισφρήσει -σε μεγάλο βαθμό, αρκετές φορές- η φαντασία. Αυτό βέβαια είναι αναπόφευκτο να συμβεί καθώς πάντοτε, η συνάντηση μιας ιστορίας με το μύθο παίζει το δικό της ξεχωριστό, καταλυτικό ρόλο. Είναι μια σύμπτωση που υφίσταται πάντοτε στη λογοτεχνία, δηλαδή, η μυθιστορηματική επινόηση να συγχωνεύει το πραγματικό με το φανταστικό, να συνενώνει καταστάσεις, να ξεπερνάει όρια πέραν τoυ απτού και τελικά να εμφορούνται ως ο μύθος μιας απίστευτης αληθινής ιστορίας.

Κάνετε μια αφήγηση εκατό χρόνων γεμάτων από τα κοσμοϊστορικά γεγονότα της Ελλάδας. Για ποιο λόγο γίνεται αυτός ο συνδυασμός ιστορίας και πεζογραφίας;
Ξεκινώ με βάση την αφήγηση που μου δόθηκε. Ήταν φυσικό να υπάρχουν μέσα σε αυτή την πολύχρονη διαδρομή πολλά ιστορικά συμβάντα. Στη λαίλαπα των γεγονότων που ζουν οι άνθρωποι σε στιγμές ακραίες και απόκοσμες, όπως ένας πόλεμος ή ένας εμφύλιος, είναι εύλογο να υπάρχουν ιδιαίτερα περιστατικά, πολιτικά και κοινωνικά, που βίωσαν από πρώτο χέρι στην καθημερινότητα τους, και που σηματοδοτούν ιστορικές πτυχές που η γενικότητα της ιστορίας δεν δύναται να καταγράψει. Άλλωστε, οι αληθινές ιστορίες γράφονται από τους ανθρώπους και η πεζογραφία, σε ανάλογες περιπτώσεις, τούς βοηθάει να ακουστούν οι φωνές τους.

Γράφετε για την οικογένεια Μοντανάρι από το 1860 μέχρι σήμερα. Πόσο σημαντική μπορεί να είναι η διαδρομή μιας οικογένειας στην εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας;
Κάθε ανθρώπινη οντότητα είναι σημαντική κι έχει τη δική της πορεία στο χρόνο. Κάθε άνθρωπος έχει την προσωπική του ιστορία· και υπάρχουν οικογένειες -όπως του εν λόγω βιβλίου-, με πλούσια διαδρομή άξια για αφήγηση, καθώς τα παράλληλα ιστορικά γεγονότα που βιώσανε ήταν καίρια και σημαντικά ώστε να χαράξουν βαθιά τις ψυχές τους. Οι εμπειρίες της ζωής και το ανοιχτό πνεύμα ως έμφυτο συστατικό των ηρώων, είναι στοιχεία από μόνα τους εξελικτικά.

Η Ζωή Μοντανάρι είναι ένα κορίτσι προικισμένο. Ζει ευτυχισμένη μέχρι μια στιγμή… Μήπως το πεπρωμένο μερικές φορές είναι αδύνατο;
Η ηρωίδα, γεννήθηκε με ένα φιλί κι ένα τραγούδι. Μεγαλώνοντας, ξαφνικά μέσα σε μια νύχτα βγαίνει από το όνειρο και μπαίνει στη σκληρή πραγματικότητα της ανθρώπινης πρόθεσης κι επιθετικότητας. Κι όταν στην πορεία του βίου της αναγνωρίζει πόσο πολύ δέσμιες είναι οι ψυχές των ανθρώπων στην ιδιοτέλεια, παγιδευμένες στο ψέμα και τον εγωισμό, τότε της αρκούσε μια στιγμή για να βγει από τον αθώο κόσμο των παιδιών και να μπει στον δύσκολο κόσμο των μεγάλων.

Που βρίσκει τη δύναμη η Ζωή και αντιμετωπίζει τις δυσκολίες;
Πάντα υπάρχει ο ένας μέσα στους πολλούς που έχει την τύχη ή την ατυχία στη ζωή του να σηκώσει και το φορτίο των άλλων. Πράγματι, η Ζωή-Μαρία Μοντανάρι, -η αφηγήτρια- με Ναπολιτάνικες ρίζες, γεννήθηκε σε μια οικογένεια που είχε απαράβατες αρχές της: την πίστη στην ισότητα, κάτι που έμαθε και συνέχισε να υποστηρίζει σε όλο της τον βίο.
Έζησε σε μια εποχή γεμάτη ανατροπές και δοκιμασίες με τα ακραία περιστατικά του μεγάλου πολέμου της απελευθέρωσης και του εμφυλίου. Για να ξεπεράσει τα δύσκολα της ζωής -εκεί που δοκιμάζονται οι αντοχές και οι αισθήσεις-, έκλεισε βαθιά στην καρδιά της την μεγαλύτερη δύναμη που ξεπερνάει κάθε δοκιμασία και καταστέλλει κάθε εμπόδιο. Την αγάπη. Δύναμη που αντλήθηκε από τα βάθη της ελεύθερης ψυχής της και την πρόσφερε με ανιδιοτέλεια σε κάθε έναν που την είχε ανάγκη.

Μια ιδιαιτερότητα του βιβλίου είναι ότι οι χαρακτήρες δυναμικά προσπαθούν να επέμβουν στη μοίρα τους και να την αλλάξουν. Στην σημερινή κοινωνία μπορεί να συμβεί κάτι ανάλογο;
Ο άνθρωπος είναι το πιο άγριο θηρίο. Όταν συμβεί να βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα (όπως οι πρωταγωνιστές του βιβλίου) αναγκάζεται ενστικτωδώς από το αίσθημα της επιβίωσης να γεμίζει με αντοχές κι εγκαρτέρηση, τόσο μεγάλες που και ο ίδιος απορεί που ήταν κρυμμένη μέσα του τόση δύναμη. Ποτέ ο άνθρωπος δεν μπορεί να επέμβει στη μοίρα του παρά μόνο να την παλεύει.

Διάβασα στο βιογραφικό σας ότι διδάσκετε και δημιουργική γραφή. Μπορεί η γραφή να διδαχθεί ή είναι έμφυτο ταλέντο;
Σαφέστατα είναι έμφυτο ταλέντο, αλλά όπως σε κάθε τέχνη υπάρχει και η τεχνική της, έτσι και ένα λογοτεχνικό κείμενο κρύβει τους δικούς του κανόνες. Υπάρχει ένα οργανόγραμμα που διέπει το κείμενο από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα κι αν μη τι άλλο, παρέχει αρκετή βοήθεια σε αυτόν που θέλει να ασχοληθεί με το γράψιμο.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ.
Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος, γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοιτά από αγγλική σχολή λογοτεχνίας “awarded by the writing school” και γράφει σήριαλ για την τηλεόραση, θέατρο και λογοτεχνία. Έχουν ανέβει 5 θεατρικά έργα του. Έχει γράψει συνολικά 24 βιβλία. 16 μυθιστορήματα ενηλίκων και 8 παιδικά. Το βιβλίο «Υπατία», παρουσιάστηκε στην κεντρική αίθουσα της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο το 2007.. Τελευταίο του μυθιστόρημα είναι: «Πίστη και Περηφάνια» το 2020. Ραδιοφωνικός παραγωγός στην εκπομπή «Μέσα από Σένα» στο Symban World Radio, Australia.

http://www.dvarvarigos.gr/

http://dimitrisbarbarigos.blogspot.gr/

ddimitris51@yahoo.com

Θερμές ευχαριστίες στις ποιήτριες Άννα Αφεντουλίδου. Ελευθερία Θάνογλου και στο υπέροχο Culturbook για τη φιλοξενία στις σελίδες του τού διηγήματος μου "Κι όλο πηδούσε πιο ψηλά" στα 7+1 διηγήματα του μήνα. 

https://www.culturebook.gr/.../7-1-2021-culture-book...

"Κι όλο πηδούσε πιο ψηλά"

Ο τρελός, ξάπλωσε επάνω στην άμμο, ένιωθε χαρούμενος γιατί κανείς δεν ήταν εκεί να τον περιγελάει. Μετρούσε το θρόισμα των κυμάτων και κοίταζε τον γαλάζιο ουρανό. Θυμήθηκε εκείνη, τη νέα κοπέλα· όταν κι εκείνος ήταν νέος. Περνούσε έξω από το παραθύρι της, την άκουγε να τραγουδάει και μαζί άκουγε το θρόισμα του φορέματος της όταν χόρευε. Κρυφά σήκωνε τα μάτια του στο μπαλκόνι κι έβλεπε τις όμορφες καμπύλες του στήθους της. Τα μάτια της που λάμπανε όπως τ’ αστέρια. Το χαμόγελό της που έμοιαζε με φλόγα. Τα κόκκινα μαλλιά της που κυμάτιζαν όμοια με θάλασσα.

Ένιωθε να του κόβεται η ανάσα. Τόση ομορφιά, ούτε ο ωκεανός δεν έκρυβε στα βάθη του. Γεμάτος όνειρα και φαντασία, άρχιζε να σιγοσφυρίζει και να χορεύει. 

Το κορίτσι τον έβλεπε και γελούσε με τρυφερή αναίδεια κι έγνεφε στη γάτα της να πηδήξει στην αγκαλιά της, να τον δουν μαζί και να γελούνε· και να τον περιγελούνε.

Κι ο τρελός, όλο και πηδούσε πιο ψηλά, όλο και πηδούσε πιο ψηλά, χαρούμενος και φώναζε: «Τι όμορφος που είναι ο ουρανός»… κι ένιωθε να ευπρεπίζονται οι σκιές του. Καμιά ακαταστασία της ψυχής του δεν έβγαινε στο φως όταν γελούσε. 

«Είσαι αυτό που ονειρεύομαι», της φώναζε κι εκείνη γελούσε κι αυτός όλο και πηδούσε πιο ψηλά, όλο και πηδούσε πιο ψηλά. 

Ήταν τόσο όμορφη, ταίριαζε στη σάρκα της το καλοκαίρι, μαύρο σαν σοκολάτα. 

Η κολακεία, εκείνος ο μικρός διάβολος που είχε μέσα της ξυπνούσε. Σήκωνε το φόρεμα της σαν αστραπή. Τα δυο της πόδια φάνταζαν στα μάτια του και τα ‘κλεινε αμέσως από θάμβος. 

Τον τύφλωνε η τόση ομορφιά της… 

«Είσαι έργο του κακού», της φώναζε κι όλο πηδούσε πιο ψηλά, όλο πηδούσε πιο ψηλά. 

«Ναι», του φώναζε εκείνη, «είμαι γυναίκα κι έχω μέσα μου έναν διάβολο… γι’ αυτό σου αρέσω τρελέ, γιατί είμαι γυναίκα», κι άφηνε ξάφνου ασάλευτο το σώμα της και σταματούσε το τραγούδι και δεν ακουγόταν άλλο το θρόισμα από το φόρεμα της. Τότε ξαφνιασμένος σταματούσε κι ο τρελός να πηδάει ψηλά… 

«Κι εγώ έχω ένα θεό», της φώναζε, «τη μοναξιά μου… Εκεί θα πάω να ξαπλώσω στην άμμο και να σκέφτομαι την ομορφιά σου διάβολε. Να ονειρευτώ πως ο θεός μου σε έπλασε γυναίκα μου!» 

Και χλόμιαζαν τα μάγουλα του σαν άκουγε την άγρια φωνή της. 

«Χάσου τρελέ, από μπροστά μου, δεν θέλω να παίξω άλλο μαζί σου». 

dimitrisbarbarigos.blogspot.com

https://www.culturebook.gr/.../7-1-2021-culture-book...

Παλμός

εφημερίδα

Συνέντευξη του Δημήτρη Βαρβαρήγου στην Μαρία Λωρεντζάκη Γκιώνη

Τι μας προσδίδει ο τόπος γέννησης μας η καταγωγή μας;
Πολλά. Η πρώτη παιδεία προέρχεται από την οικογένεια κι από τον τόπο που θα βρεθείς. Άλλες επιρροές δέχεται ένα παιδί της πόλης από ένα παιδί της επαρχίας. Άλλες μιας εύπορης οικογένειας κι άλλες μιας μεσαίας ή κατώτερης τάξης. Ο τόπος διαμορφώνει τις συνήθειες βάση των βιοποριστικών αναγκών.

Γεννιέται ο συγγραφέας η γίνεται;
Νομίζω το κάθε τι είναι χάρισμα. Ο καθένας γεννιέται με κάποια έφεση. Όλα στη ζωή μας είναι αξιόλογα και σοβαρές δημιουργίες ακόμα και το πιο απλό είναι σημαντικό. Πως θα έγραφε ένας συγγραφέας αν δεν του είχαν φτιάξει το στυλό, το κομπιούτερ. Που θα καθότανε για να γράψει αν δεν υπήρχε ο επιπλοποιός κλπ. Όλα λοιπόν που μας φαίνονται συνηθισμένα είναι σοβαρά κι έχουν την απαραίτητη χρηστικότητα τους. Έτσι και κάποιος που γράφει πρέπει να του έχει δοθεί η χάρις.

Ποιο το πρώτο ερέθισμα να γράψετε;
Τα πάντα μπορούν να εγείρουν την έμπνευση. Ο κόσμος γύρω μας είναι ένα πλούσιο περιβόλι κι αν βρεθείς μέσα να το περπατήσεις θα βρεις, θα ανακαλύψεις πολλά θέματα. Προσωπικά μου αρέσει να γράφω για γυναικείες προσωπικότητες, όπως: η Υπατία, οι Λιπεσάνορες-οι γυναίκες της Τροίας, η Μαρίνα Τσβετάγιεβα κλπ, που έδρασαν στο παρελθόν και είναι ακόμη επίκαιρα τα ονόματα τους.

Υπάρχουν βιωματικά στοιχεία στα βιβλία σας;
Όχι απαραίτητα, αλλά πάντα εμπεριέχονται στοιχεία από εμπειρίες και πληροφορίες που δέχεται ένας άνθρωπος στη ζωή και διαμορφώνουν την προσωπικότητα του. Κυρίαρχα στοιχεία για τον συγγραφέα είναι η γνώση και η φαντασία. Η φαντασία τον υποβοηθά να υποδαυλίσει τα όρια των απαγορεύσεων. Με τις κατάλληλες πληροφορίες που έχει συλλέξει για ένα θέμα και με τη φαντασία ως ικανότητα να σπάει τα όρια και να παραβιάζει τα ταμπού, οι αισθήσεις που αναπτύσσονται στο κείμενο είναι πετυχημένες και καθιστούν τους ήρωες αληθοφανείς και τον συγγραφέα όχι απλά έναν γραφιά, αλλά υποκείμενο της ικανότητας του να δημιουργεί άλλες προσωπικότητες με ακραίους χαρακτήρες ακόμη και με παραβατικές συμπεριφορές.

Πως δημιουργούνται οι ήρωες των βιβλίων η των θεατρικών έργων σας;
Ανάλογα με τις ανάγκες του θέματος και οι ήρωες. Προσπαθώ πάντα να τους κάνω όσο γίνεται πιο αληθινούς με τις επιδεξιότητες τους και τις αδυναμίες τους για να καταφέρουν να βάλουν τον αναγνώστη στις ζωές τους, να τον κάνουν κοινωνό των λαθών ή των επιτυχιών του και να πασχίζει μαζί τους για την λύτρωση. Όσο για τους θεατρικούς χαρακτήρες εκεί η υποκριτική παίζει κυρίαρχο ρόλο στην απόδοση κάποιου χαρακτήρα. Ο συγγραφέας αναφέρει τους χαρακτήρες ως ιδιότητα, οι ηθοποιοί καλούνται να τους ενσαρκώσουν.

Υπάρχουν συγγραφείς πρότυπα για εσάς;
Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Οι περισσότεροι λογικά απαντούν σε αυτή την ερώτηση με ονόματα κλασικών συγγραφέων· και δεν έχουν άδικο γιατί είναι πάντα επίκαιροι και διαχρονικοί. Οπότε αντιλαμβάνεστε τι εννοώ και θα ήταν μάταιο να αναφέρω κάποια ονόματα όπως: Τολστόϊ, Ντοστογιέφσκι, Ζολά, Καραγάτση, Καβάφη, Σταντάλ, Σαίξπηρ.

Είστε πολυδιαβασμένος αγαπητός συγγραφέας, ποια η σχέση σας με το αναγνωστικό κοινό που σας ακολουθεί;
Νιώθω ευγνώμων με τη ζωή που μου προσφέρει αυτή την απόλυτη ευτυχία, την απόλαυση θα έλεγα, να συνομιλώ με τους αναγνώστες μου. Αυτοί είναι η ψυχή της αυτοπεποίθησης μου ως συγγραφέας για να συνεχίζω με απρόσκοπτη αφοσίωση την τέχνη μου. Τους ευχαριστώ όλους.

Τι θεωρείτε σημαντικό;
Ευτυχώς η δυστυχώς δεν είναι κάτι μονοσήμαντο αλλά πολυεπίπεδο ζήτημα. Για τον άνθρωπο θεωρώ πιο σημαντικά την ευαισθησία, τη συνείδηση, την επίγνωση και το επιστέγασμα όλων την αγάπη. Όσο για το ευ της ζωής ακόμη κι ένα ποτήρι νερό είναι σημαντικό όταν το λαρύγγι έχει στεγνώσει.

Μετά την οικονομική κρίση των 10 χρόνων η πανδημία πως διαμορφώνεται ο χώρος του βιβλίου;
Είναι μια περίοδος δύσκολη για όλους γενικά τους τομείς, οπότε και το βιβλίο δεν θα μπορούσε να βρίσκεται στο απυρόβλητο.

Τι είναι για εσάς η γραφή;
Οξυγόνο. Στάση ζωής. Τρόπος να υπάρχω. Τόπος δύναμης και προσωπικής ελευθερίας. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια, αισθάνομαι την γραφή σαν ένα ταξίδι επιστροφής στην παιδικότητα. Γιατί η φαντασία φτιάχνει κόσμους μαγικούς. Κι όταν τελειώνω ένα έργο μου, αισθάνομαι την απόλυτη χαρά και ικανοποίηση.

Λέγεται ότι τα «ψηφιακά βιβλία» τα λεγόμενα e –book, κερδίζουν έδαφος τι μέλλον θα έχει το παραδοσιακό βιβλίο, θα είναι των λίγων ποια η γνώμη σας;
Αλλάζουν οι εποχές. Η τεχνολογική εξέλιξη τρέχει. Είμαστε σε μια εποχή που έχει τις δικές της παραμέτρους. Επηρεάζουν, διαμορφώνουν τα χαρακτηριστικά των συνηθειών μας και τις συμπεριφορές μας. Προσαρμοζόμαστε, εν μέρει, στη νέα εποχή, αλλά ένα έντυπο βιβλίο αξίζει όσο τίποτα άλλο. Μερικά πράγματα μένουν διαχρονικά και τίποτα δεν μπορεί να τα αλλάξει. Ζούμε τις αλλαγές που φέρνει ο νέος αιώνας στις ζωές μας. Τα σχολεία διαδικτυακά μαθήματα και τηλεργασία, οπότε και το βιβλίο θα ακολουθήσει αυτή την τάση περισσότερο στο μέλλον απ’ ότι υπάρχει μέχρι σήμερα. Αλλά το τυπωμένο βιβλίο δεν πρόκειται να χαθεί. Είναι αντικείμενο ερωτικό για τον σοβαρό αναγνώστη.

Μιλήστε μας για την δημιουργική γραφή και τ’ αποτελέσματά της;
Υπάρχει η άποψη πως η συγγραφή είναι έφεση και δεν διδάσκεται. Είναι σωστή αυτή η γνώμη αλλά δεν πρέπει να παραλείψουμε και την θεωρία που θέλει κάθε τέχνη να έχει τη τεχνική και τα μυστικά της. Έτσι και η λογοτεχνία είναι μια πολύ σπουδαία τέχνη όπου κι αυτή διέπεται από κανόνες και τεχνικές. Αυτά από μόνα τους δεν σε κάνουν συγγραφέα, αλλά στον επίδοξο συγγραφέα που καίει μέσα του η φλόγα, η δημιουργική γραφεί του λύνει τα χέρια και βρίσκει τρόπους λύσεις πολύ πιο εύκολα. Στα δικά μου τμήματα όλοι ανεξαιρέτως οι συμμετέχοντες μέσα από τις διαδραστικές ασκήσεις παρήγαγαν έργο και πολλά από αυτά βρίσκονται στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Και βέβαια για να γίνει κάποιος συγγραφέας δεν πρέπει να σταματήσει να διαβάζει.
Ο Willian Fkner είχε πει ότι για να γίνει κάποιος συγγραφέας χρειάζεται: 99% ταλέντο. 99% πειθαρχεία. 99% αφοσίωση.

Τα θεατρικά σας έργα τι απήχηση έχουν στο κοινό, ποιες οι δυσκολίες τους;
Μια άλλη μορφή γραφής. Μαγικό το θέατρο και το υπηρετώ πιστά με τα θεατρικά μου έργα. Το θέατρο είναι η τέχνη που έχει την μεγαλύτερη επικοινωνία μεταξύ θεατών και ηθοποιών. Περνά μηνύματα ζωντανά. Δημιουργεί ερωτήματα. Το θέατρο είναι η μαγεία της εκφρασμένης τέχνης. Τα έργα, Υπατία, Λιπεσάνορες και Μαρίνα Τσβετάγιεβα, ανέβηκαν και βρήκαν απόλυτη αποδοχή από το κοινό. Και στα τρία έργα ήταν sold out όλες οι παραστάσεις.

Το νέο σας βιβλίο «Πίστη και περηφάνια» από τις εκδόσεις 24 Γράμματα 500 σελίδων διαβάζεται απνευστί κι επίσης απέσπασε εξαιρετικές κριτικές που το αποδίδεται;
Είναι αληθινή ιστορία με ήρωες που υπήρξαν και οι αληθινές ιστορίες είναι το επιστέγασμα της λογοτεχνικής μυθοπλασίας. Προβάλλουν μια έντονη επίδραση στο πνεύμα των αναγνωστών καθώς η επίφαση της πραγματικότητας και η αλήθεια των χαρακτήρων γίνονται πιο εύκολα αντιληπτά.
Ίσως αυτό να δημιουργεί διαβάζοντας το μια συναισθηματική φόρτιση μεγαλύτερη από κάποιο τυχαίο θέμα. Είναι ίσως ο τίτλος με δυο σημαντικές λέξεις «Πίστη και Περηφάνια» που οι αρχαίοι τις ονόμαζαν αρετές.
Ίσως είναι η Ναπολιτάνικη καταγωγή και το ταμπεραμέντο της αφηγήτριας, της Μαρίας Ζωής Μοντανάρι. Ίσως η φωτογραφία -είναι του Ιταλού καλλιτέχνη Paolo Medici. Κάλλιστα θα μπορούσε να είναι, η ηρωίδα, το κορίτσι του εξωφύλλου. Η επιλογή έγινε για την ευγενική ομορφιά που κρύβει ένα νεανικό πρόσωπο και δεν χωρούσε αμφιβολία, να κοσμήσει το βιβλίο κάτι άλλο καθώς μια τέτοια ψυχή ήταν και η ηρωίδα μου.

Είναι ο κόσμος μας παράλογος;
Πάντα ήταν. Ανατρέξτε στην Ιστορία, επαναστάσεις, πόλεμοι, αδικίες, καταπιεστικά καθεστώτα αίμα, πόνος, συμφορές κλπ, αποδεικνύουν ότι το φθηνότερο είδος, είναι ο άνθρωπος.

Τι είναι εκείνο που δίνει νόημα στον άνθρωπο;
Η αξιοπρέπεια, ο σεβασμός, η ευγνωμοσύνη και βέβαια η μέτρια φρόνηση. Αρετές που οι αρχαίοι προπάτορες μας τις είχαν νομοθετημένες στη συνείδηση τους.

Πoια είναι η ωραιότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας;
Ελευθερία. Από την ελευθερία της ατομικότητας και ισότητας του ατόμου προέρχεται η ελευθερία του λόγου και των ιδεών.

Ποιος φταίει για το περιορισμένο λεξιλόγιο των νεοελλήνων: οι γονείς, το σχολείο, τα μέσα ενημέρωσης, η παγκοσμιοποίηση;
Όλα όσα αναφέρατε παίζουν το δικό τους ρόλο. Η πρώτη παιδεία μέσα στο σπίτι, πιστεύω πως είναι αυτή που μπορεί να εμφυσήσει την αγάπη του παιδιού προς τη γνώση. Πολλοί θέλουν τα παιδιά τους να γίνουν μορφωμένοι άνθρωποι, αλλά τα παιδιά τους δεν τους έχουν δει ποτέ να διαβάζουν ένα βιβλίο.

Πόσες ώρες εργάζεστε;
Ατελείωτες. Δεν μου φτάνει η μέρα, δεν μου φτουράει η νύχτα. Δεν μου φτάνει το μυαλό να το γεμίσω με τη γνώση που υπάρχει.

Τι είναι για σας η μοναξιά;
Αν κάθε φορά που σκοντάφτουμε στις δυσκολίες, στα προβλήματα, στις ερωτικές απογοητεύσεις και τα θεωρούμε ότι πρόκειται για αποτυχία ή απώλεια χρόνου, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι όλα όσα μας συμβαίνουν είναι εμπειρίες. Άρα η μοναξιά που θα προκύψει για κάποιο χρονικό διάστημα, είναι απαραίτητη για να διαλογιστούμε με τον εαυτό μας, να δουλέψουμε μαζί του και να τον δυναμώσουμε. Δεν γίνεται να σηκωθούμε και να πατήσουμε γερά στα πόδια μας αν δεν πέσουμε.

Τι διαβάζετε τώρα σας μένει χρόνος;
Για το διάβασμα πάντα υπάρχει χρόνος. Τα πάντα διαβάζω. Ότι βρεθεί μπροστά μου. Το διάβασμα είναι πλούτος του πνεύματος κι έχει όλο μου το χρόνο.

Τι γράφετε τώρα;
Μόλις τελείωσα ένα μυθιστόρημα με δύσκολο θέμα. Άγρια τρυφερό και παράτολμα πικρό.

Σας ευχαριστώ!
Εγώ, ευχαριστώ για την φιλοξενία