Σχεδόν γυναίκα.
Ευχαριστώ τη συγγραφέα - Δημοσιογράφο Χαριτίνη Μαλισσόβα για την όμορφη κουβέντα μας και τη φιλοξενία στην εφημερίδα Θεσσαλία, με αφορμή την κυκλοφορία του μυθιστορήματος.
Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2023
ΣΜΥΡΝΗ
Τριάντα έξι συγγραφείς γράφουν για τη ΣΜΥΡΝΗ της φαντασίας και της μνήμης… ISBN: 978-960-563-596-1 ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΟ
Μικρά Ασία. Τόπος που γέννησε σπουδαίους πολιτισμούς στη μακραίωνη Ιστορία του. Σμύρνη. Μια πόλη σταθμός, θρύλος, σύμβολο. «Γκιαούρ Ιζμίρ» –«Άπιστη Σμύρνη»– για κάποιους, «Γκιουζέλ Ιζμίρ» –«Ωραία Σμύρνη»– για τους περισσότερους. Η καταστροφή της τον Σεπτέμβριο του 1922 θα σημάνει τη βίαιη εκρίζωση του ελληνικού στοιχείου από τη Μικρά Ασία και το τέλος μιας εποχής για την ίδια την πόλη.
Τριάντα έξι συγγραφείς γράφουν για τη ΣΜΥΡΝΗ της φαντασίας και της μνήμης… που χάθηκε στις φλόγες, για τη Μικρασιατική Καταστροφή, το δράμα των προσφύγων. Απόγονοι προσφυγικών οικογενειών πολλοί από αυτούς, αναβιώνουν μέσα από τις αφηγήσεις τους τη ζωή στη Μικρά Ασία των αρχών του 20ού αιώνα καθώς και τις δραματικές συνέπειες της κατάρρευσης του μικρασιατικού μετώπου το 1922 για τον ελληνισμό.
Στον συλλογικό τόμο έγραψαν οι συγγραφείς:
Γρηγόρης Αζαριάδης, Έρικα Αθανασίου, Άννα Αφεντουλίδου, Δημήτρης Βαρβαρήγος, Μηνάς Βιντιάδης, Γιώργος Ι. Βοϊκλής, Γιάννης Γιαννέλης-Θεοδοσιάδης, Γιώργος Γκόζης, Βασίλης Γκουρογιάννης, Φίλιππος Δ. Δρακονταειδής, Αλέξης Σ. Ζήρας, Κώστας Θεολόγου, Γιώργος Χ. Θεοχάρης, Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης, Νιόβη Ιωάννου, Κατερίνα Καριζώνη, Γιώργος Α. Λεονταρίτης, Σωτηρία Μαραγκοζάκη, Ευάγγελος Μαυρουδής, Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη, Πολύνα Γ. Μπανά, Γιώργος Μπλάνας, Κωνσταντίνος Μπούρας, Τόλης Νικηφόρου, Αντώνης Νικολόπουλος (Soloúp), Γιώργος N. Παπαθανασόπουλος, Γιάννης Πατσώνης, Λιάνα Σακελλίου, Ελένη Σαραντίτη, Αντώνης Δ. Σκιαθάς, Κώστας Στοφόρος, Βασίλης Τζανακάρης, Λίτσα Τότσκα, Ιώ Τσοκώνα, Φίλιππος Φιλίππου, Άγγελος Χαριάτης.
Επιμέλεια: Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης
Κραυγές γυναικών -Τροία μου
24 γράμματα εκδόσεις
Καλέ μας Γιατρέ, φίλε και συγγραφέα... Ευχαριστώ πολύ για τα θερμά σου λόγια... ως συγγραφέας νιώθω ικανοποιημένος πού μπορώ μέσα από το μαγικό ταξίδι της λογοτεχνίας, με την πένα μου να μοιράζομαι και να ταυτίζονται οι αναγνώστες μου με το όμορφο παρελθόν μας. Τι όμορφη αίσθηση να σε διαβάζουν και να εκφράζουν τις απόψεις τους, οποίες κι αν είναι αυτές.
Κι ενώ ο πόλεμος για τις Σφήκες του Αριστοφάνη από το Εθνικό θέατρο μαίνεται ανάμεσα στους ανθρώπους του θεάτρου, ένας σύγχρονος Αισχύλος υπάρχει και κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ.
Διάβασα το βιβλίο του "Κραυγές γυναικών, Τροία μου" και έζησα ένα λογοτεχνικό έργο ισάξιο έπους. O Δημήτρης Βαρβαρήγος με την αγάπη του για την γλώσσα, την πλανεύτρα φαντασία του και την αριστοτεχνική πλοκή στα έργα του μάς μαγεύει. Για μια ακόμη φορά, όπως σε πολλά έργα του ο συγγραφέας, εμμονικά, ασχολείται με την γυναίκα ως αρχέτυπο. Στις κραυγές γυναικών τον λόγο παίρνουν οι γυναίκες της Τροίας που βίωσαν τα δεινά ενός δεκαετούς πολέμου ως δευτεραγωνίστριες, στο πίσω πλάνο του προσκηνίου. Καταθέτουν την δική τους ερμηνεία, αποκαλύπτουν λεπτομέρειες, μια δεύτερη σκέψη, που μόνο ένα θηλυκό μυαλό θα δει. Και το θηλυκό μυαλό δεν διεκδικούν μόνο οι γυναίκες.
Ο συγγραφέας δανείζεται δεκαπέντε γυναίκες που εμπλέκονται στον Τρωϊκό πόλεμο και ολοκληρώνει μια μελέτη για τη γυναικεία φύση.
Γράφει στο οπισθόφυλλο: «Δεκαπέντε γυναίκες αφηγούνται μέσα απ’ την ψυχή τους πώς έζησαν τα δέκα χρόνια του Τρωικού πολέμου πλάι στους ήρωες, στους βασιλιάδες. Μιλούν για τις ζωές τους, για τους άντρες τους, για τα δεινά και τις συμφορές τους, για τα δικά τους παθήματα και προσωπικά πάθη. Εκμυστηρεύονται μύχια μυστικά, πώς βίωσαν τη χαρά, τη φιλία, τον έρωτα, την αγάπη, τη μητρότητα, την εκδίκηση και την περιφρόνηση. Τη σκλαβιά και τον θάνατο. Μιλούν για εκείνους που αγάπησαν. Για εκείνους που τις αγάπησαν. Τι κι αν είναι “Λιπεσάνορες” – οι γυναίκες που λείπουν στους άντρες. Εξιστορούν την τόλμη, τους ήρωες, τη γενναιότητα, την αξία των ιδανικών ν’ αγωνίζεται κανείς για την πατρίδα του ως το τέλος. Η άλλη όψη του έπους εκφρασμένο από δεκαπέντε τραγικές φιγούρες, πως βίωσαν τον ηρωισμό της καθημερινής ζωής, την πίστη και την προδοσία, την αξία της καρτερίας, τη νοσταλγία της ειρήνης, τις ευθύνες του ανθρώπου για τις πράξεις του και την υπεράσπιση του δικαίου. Μια ιστορία που σε κάνει συμμέτοχο στον μαγικό κόσμο των γυναικών. Αφηγήσεις που συνεπαίρνουν κάθε συναίσθημα. Διαβάζεις και νομίζεις ότι ζεις ένα ακραίο όνειρο σε έναν διαφορετικό κόσμο, δύσκολο αλλά συνάμα όμορφο, που χαρίζει χαρά και ευτυχία».
Υπατία
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 24γράμματα.
"Υπατία" του Δημήτρη Βαρβαρήγου!
"Έξι ολόκληρα χρόνια κράτησε η συγγραφή μέχρι να ολοκληρωθεί αυτό το έργο το οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό" υπογραμμίζει ο συγγραφέας του έργου και συνεχίζει:
"Υπήρξαν στιγμές που ζωντάνευε μέσα μου το πνεύμα της. Με κυρίευε η προσωπικότητα της και μέσω των γνώσεων της οδηγούσε το χέρι μου να γεμίζει τις σελίδες με τη δράση της.
Όπως τότε που υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες γυναικείες μορφές και δίδασκε όπου μπορούσε στο πανεπιστήμιο, στη βιβλιοθήκη, στους δρόμους μαθηματικά, αστρονομία και πλατωνική φιλοσοφία, δίδαξε και σε μένα τον αρχαίο ελληνικό ιδεαλισμό με τις αμέτρητες Αρετές του".
Στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος κυκλοφορεί στο ένθετο τα καλοκαίρια μας, το διήγημα μου «Η ομορφιά να είσαι Άνθρωπος». Θερμές ευχαριστίες στον Διευθυντή Πάνο Αμυρά για την αγάπη και το αμέριστο ενδιαφέρον του στη λογοτεχνία όσο και τον καλό φίλο και συγγραφέα Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη για την οργάνωση.
Τα καλοκαίρια μας
Η ομορφιά να είσαι άνθρωπος
Όταν άρχισε το μυαλό μου να γεμίζει μνήμες, πλημμύρισε από εκείνα τα ξέγνοιαστα καλοκαίρια, τη θάλασσα, το ανέμελο παιχνίδι και το ξεκαρδιστικό γέλιο που γέμιζε όνειρα την πλάση κι έκανε τ’ αστέρια να χαμογελούν. Μεγάλωσα σε μια φτωχογειτονιά κάτω από την Ακρόπολη, με χωματόδρομους, πολλά παιδιά, πολλές φωνές και ατελείωτο παιχνίδι.
Πρώτη φορά το 1959 σε ηλικία πέντε ετών αντίκρισα τη θάλασσα, στο Παλαιό Φάληρο. Εποχή που οι εξελίξεις είχαν αρχίσει να ξεδιπλώνονται ήδη με τη λήξη του πολέμου και να προδιαγράφουν ένα νέο τρόπο ζωής μακριά από τη φτώχια και τη μιζέρια.
Η συγκεκριμένη χρονιά, εκτός του ότι ολοκλήρωνε το πρώτο μισό του 20ου αιώνα λειτούργησε ως το πρώτο βήμα για τη μετάβαση στη δεκαετία του 1960 που γέμισε τη συνείδηση των περισσότερων ανθρώπων ηλικιωμένων και νέων ως την «εποχή της αμφισβήτησης»: το Γούνστοκ, η εξέγερση στη Γαλλία με το blood and strawberry, ήταν οι απαρχές για τον αέρα ελευθερίας των κοινωνιών. Όπως και η ελευθερία του τύπου, πολύ σημαντικό. Άκουγα τον πατέρα μου να λέει: «Επιτέλους με τους φασίστες, θα μπορούμε τώρα να διαβάζουμε ελεύθερα, χωρίς να κρύβουμε την εφημερίδα στη μασχάλη.»
Τα καλοκαίρια περνούσαν σαν γύρισμα σελίδας. Έκρυβαν όμως μέσα τους έναν ολόκληρο μαγικό κόσμο που ομόρφαινε την ψυχή μου. Αίγινα και αγκίστρι, κοντινές διαδρομές και σύντομες παραμονές. Τα οικονομικά λιγοστά για ένα ζευγαράκι, όπως οι γονείς μου, που μόλις είχε βγει από τον όλεθρο του πολέμου και προσπαθούσαν να ορθοποδήσουν.
Κάποια χρονιά, το 1963 ήταν η πρώτη φορά που πήγαμε εκδρομή στο Καπανδρίτι, στο σπίτι του θείου Απόστολου, του κομμουνιστή, έτσι τον αποκαλούσε η δεξιά φατρία του σογιού. Ότι είχε αποφυλακιστεί από τη Μακρόνησο και μας περίμενε με λαχτάρα. Ήταν ένας γλυκός άνθρωπος που όλο μιλούσε για πολιτική, φυλακές, διώξεις και την ομορφιά να είσαι άνθρωπος. Εμπειρίες ζωής χαραγμένες βαθιά στην ψυχή του. Ήταν πολύ ανοιχτόκαρδος, ανοιχτόμυαλος και δοτικός.
Εκείνο το καλοκαίρι ήταν που η παρουσία του σημάδεψε πολιτικά το πνεύμα και τη μετέπειτα ζωή μου, όσο και η παρουσία της Μαργαρίτας, κόρη της συντρόφου του θείου, που ενέπνευσε σε ένα εννιάχρονο παιδί τον πλατωνικό έρωτα και ο κατά ένα χρόνο μεγαλύτερος αδελφός της, ο Αναστάσης, τη σημασία της αληθινής φιλίας.
Από εκείνη τη χρονιά και τα τρία παιδιά περνούσαμε μαζί τα καλοκαίρια μας. Η θάλασσα των Αγίων Αποστόλων ένωνε τις μέρες μας· και οι νύχτες στο Καπανδρίτι τα όνειρα μας. Ήταν εκείνες οι μαγικές στιγμές που μένουν για πάντα ανεξίτηλες στο χρόνο. Μα εκείνο που σημάδεψε και οργάνωσε την πολιτική μου σκέψη ήταν οι αφηγήσεις του θείου Απόστολου. Κάθε του λέξι κι ένας ήλιος που θα φώτιζε τη συνείδηση της ύπαρξής μου στο πέρασμα του χρόνου. Κάθε του ιδέα και μια πνοή φρεσκάδας γέμιζε το μυαλό μου με μια δύναμη που ακουμπούσε την ψυχή μου.
Η αυλή του σπιτιού ήταν μεγάλη με πολλά δέντρα και θάμνους. Έρχονταν κι άλλα παιδιά της γειτονιάς και παίζαμε κρυφτό. Πάντα πήγαινα σε μια κρυψώνα πίσω από μια στιβάδα ξύλων για τη στόφα του χειμώνα, ήταν σκοτεινά εκεί και δεν μπορούσαν να με βρουν. Η στιβάδα ήταν ακριβώς πλάι στη βεράντα που κάθονταν οι μεγάλοι να τρωγοπίνουν και να μιλούν. Σαν απόηχος ακούγονταν οι φωνές των παιδιών που με έψαχναν, μα εγώ ήμουν αφοσιωμένος σε όσα ιστορούσε ο θείος και μεγάλωναν την περιέργεια μου.
Όταν η νύχτα έμενε μονάχη από παιδιά και μόνον των μεγάλων ακούγονταν ψίθυροι, συντροφιά με το τραγούδι των κούκων και των γρύλων, ανασήκωνα το κεφάλι μου να ακούσω κάποια αληθινή ιστορία που είχε ζήσει ο θείος.
Μα ετούτο δεν κρατούσε για πολύ. Η κούραση πάντα βάραινε τα ματόκλαδα μου κι ούτε που καταλάβαινα πως οι σκέψεις μου αφομοιώνονταν σε εκείνο το χαοτικό βύθισμα.
Κι ένα βράδυ από τα πολλά, ένιωσα ένα σκούντημα. Ακούω τη φωνή του Αναστάση στο αφτί μου.
-Μώμο… Μώμο, ξύπνα.
Το πηχτό σκοτάδι δυνάμωνε τους ήχους της νύχτας. Ανασηκώθηκα κάπως ανήσυχα.
-Ακούς; με ρώτησε ο Αναστάσης και διέκρινα μια ταραχή στη φωνή του που με τρόμαζε.
-Ήρθαν πάλι για τον μπαμπά, ακούστηκε η φωνή της Μαργαρίτας που είχε σηκωθεί.
-Ποιοι ήρθαν; ρώτησα με έκπληξη και αγωνία έτοιμη να ξεσπάσει σε κραυγή.
-Ήρθαν πάλι εκείνοι, να συλλάβουν τον μπαμπά, απάντησε η Μαργαρίτα ταραγμένα.
-Ακούω πατημασιές, πλησιάζουν, ψιθύρισα.
-Παναγίτσα μου κάνε κάτι να γλιτώσει τη φυλακή, τρεμούλιασε η φωνή της Μαργαρίτας.
-Κάτι πρέπει να κάνουμε, λέω με απόφαση.
Παίρνω το θάρρος και σηκώνομαι. Περπατάω στις μύτες και κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Σκοτάδι κι όμως ξεχωρίζω αμυδρά δυο φιγούρες να σαλεύουν ανάμεσα στα δέντρα του κήπου.
-Πρέπει να ειδοποιήσουμε τον μπαμπά να κρυφτεί, ψελλίζει ο Αναστάσης.
Περίεργα συναισθήματα γέμισαν την καρδιά μου. Ο φόβος μου διαλύθηκε σαν αγέρι. Ψηλαφιστά στις μύτες και με προσοχή να μην τρίξει η πόρτα, βγήκα από το δωμάτιο. Μέσα στη σκοτεινή κουζίνα πύρωνε μια καύτρα τσιγάρου. Ήταν θείος που κάπνιζε και η ψύχραιμη στάση του μαρτυρούσε πως περίμενε τη στιγμή αυτή που εμείς τα παιδιά αγνοούσαμε.
Η Μαργαρίτα και ο Αναστάσης που με είχαν ακολουθήσει έπεσαν στην αγκαλιά του.
-Μπαμπά ήρθαν πάλι εκείνοι, πρόφερε η Μαρίνα πανικόβλητη.
-Πατέρα, φύγε να κρυφτείς, συμπλήρωσε ο Αναστάσης ταραγμένος.
Το χτύπημα στην πόρτα ακούστηκε δυνατό όσο κι επιτακτικό σπάζοντας κάθε άλλον φυσικό θόρυβο της νύχτας.
Ο θείος άναψε το φως. Μας χαμογέλασε και είπε.
-Αγωνίζομαι να μείνω ελεύθερος άνθρωπος. Έδωσε από ένα φιλί στα μέτωπα μας και συμπλήρωσε. Πηγαίνετε τώρα στα κρεβάτια σας και όλα θα γίνουν όπως πρέπει.
-Μπαμπά, φοβάμαι, πρόφερε η Μαργαρίτα κι έπεσε ξανά στην αγκαλιά του.
Ο Θείος έκανε νόημα στον Αναστάση να την πάρει στο δωμάτιο. Στη στιγμή έφτασαν η γυναίκα του και οι γονείς μου.
-Τα παιδιά και τα μάτια σας, τόνισε και με θάρρος άνοιξε την πόρτα.
Λίγο αργότερα που κόπασε ο πνιχτός λυγμός της θείας και το υγρό φως της μέρας απλωνόταν αδιάφορο, αποκοιμήθηκα με τα λόγια του να στριφογυρίζουν στο μυαλό μου: «Πιστεύω πως το πρόβλημα της ελευθερίας του ανθρώπου ξεκινάει από το σώμα του. Άμα δεν έχεις το δικαίωμα να χρησιμοποιήσεις το σώμα σου όπως σου γουστάρει, τότε μπορεί να αρνείσαι ένα ανελεύθερο σύστημα, αλλά ταυτόχρονα να αναπαράγεις ένα νέο σύστημα καταπίεσης.»* *Χρόνης Μίσσιος
Η άγνοια ως ευδαιμονία των καιρών...
Τραγικό φαινόμενο στις μέρες μας, η άρρωστη μακαριότητα και απροθυμία των ανθρώπων να εναντιωθούν σε αυτά που απειλούν την ίδια την ύπαρξη τους.
Επιμένουν στη σιωπή έχοντας μοναδική έννοια, την επιφανειακή ψυχαγωγία τους και κρατούν τα μάτια τους κλειστά και στρουθοκαμηλίζουν· σαν να μη θέλουν να δουν την πραγματικότητα.
Παραμένουν αδρανείς με κάθε κόστος, καθώς η άγνοια είναι η ευδαιμονία τους.
Αν συνεχιστεί αυτή τη αδιάφορη κατάσταση απρονοησίας, αμφισβήτησης και δράσης, θα βυθιστούμε στον πιο φρικτό εφιάλτη που δεν έχει δει ποτέ ο κόσμος.
Η ανθρωπότητα πρέπει να ξυπνήσει.
Η ατζέντα που προετοιμάζουν για τον άνθρωπο θα είναι απρόσμενα σκληρή και απάνθρωπη.
.............................................................................................................................
Μιχάλης Κατσαρός
Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός.
Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί – εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.
Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες ατέλειωτες
τις παρελάσεις
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.
Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές στις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους.
Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία.
Βίκυ Τάσιου,ψηφιακός δημιουργός: Αυτά τα άτιμα τα βιβλιοπωλεία όλο μπροστά μου ξεφυτρώνουν. Ένα βιβλίο που ήθελα πάρα πολύ να διαβάσω και επιτέλους το κρατάω στα χέρια μου και εννοείται ότι πέφτω με τα μούτρα στην ανάγνωσή του. Από εμένα και την Ίρμα καλό απόγευμα.
Μary Magoula συγγραφέας: Πάμε λοιπόν με Πίστη και Περηφάνια κι όπου μας βγάλει. Όμορφη αναγνωστική διαδρομή μέσα από τις σελίδες του εξαιρετικού αυτού μυθιστορήματος του ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ! Μέσα από τη ρεαλιστική ματιά του συγγραφέα ξεδιπλώνεται με δεξιοτεχνία ο ψυχικός κόσμος των ηρώων που αναδεικνύουν ο καθένας με τον ρόλο που έχει κληθεί να υποδυθεί τη δύναμη της ανθρώπινης φύσης, την αχαλίνωτη αισιοδοξία της νιότης, τη φιλία, τον έρωτα! Όπως και αν διαβαστεί, αργά ή απνευστί, είμαι σίγουρη πως ο αναγνώστης πέρα από το ταξίδι του νου, θα προβληματιστεί και θα αναγνωρίσει σαν σε καθρέφτη ένα κομμάτι του εαυτού του. Έτσι όπως γίνεται όταν φθάνουμε στο τέλος ενός " καλού βιβλίου"!
Ευχαριστίες!!!
Ιδανικό αόριστο
Μέσα στα δύσκολα, ένα φως ξεπροβάλλει ως «Ιδανικό αόριστο» στο αναγκαίο της ψυχής για ωραιότητα.
μόλις κυκλοφόρησε από έναν εκδότη, Γιώργος Δαμιανός, που αγαπάει και φροντίζει τους συγγραφείς του.
.jpg)
"Μαθήματα σκότους"
λυσσασμένες ισορροπίες
με ρόλους από νύχτες
να βρίσκουν πέρασμα
σε πόδια ανάμεσα σφιγμένα
εκεί που πάντα θα υπάρχει χώρος
για νέα πτώματα
κι όταν τελειώνει η νύχτα
όταν τελειώνει το σώμα
όταν τελειώνει ο λυγμός
όταν τελειώνει ο θρίαμβος
εκεί που κείτονται χαμένοι εαυτοί
να πλένεις τα χέρια σου
να πλένεις τα χέρια σου
να πλένεις τα χέρια σου
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)