Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

ζήσε απλά


Μην έχεις λογική σε όλα, ζήσε το αυθόρμητο, το παράλογο σίγουρα εκεί θα βρεις περισσότερες εκπλήξεις, ελευθερία, αισιοδοξία, ανεξαρτησία.

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ
1η Οκτωβρίου στις 12:00 
στο free thinking zone, Σκουφά 64 & Γριβαίων Αθήνα
Είμαστε έτοιμοι. 


Για δωδέκατο χρόνο συνεχίζονται οι συναντήσεις δημιουργικής γραφής. Άλλη μια όμορφη και χαρούμενη συντροφιά με ανθρώπους γεμάτους ευαισθησία και πνεύμα. 
Με το αίσθημα φιλίας, με θετική ενέργεια, ανοιχτόμυαλοι και ειλικρινείς συνομιλούμε, διαβάζουμε, γράφουμε, ανταλλάσουμε ιδέες και απόψεις βγαλμένες από τα βάθη της ψυχής μας. 
Διαβάζουμε μικρά κείμενα κλασικών συγγραφέων


Αναλύουμε χαρακτήρες και δημιουργούμε ομαδικά με το νου και τις πέντε αισθήσεις, ιστορίες με αληθινό ενδιαφέρον, ο καθένας με το ξεχωριστό προσωπικό του ύφος, μέσα από τις εμπειρίες, τις γνώσεις και τη φαντασία του, ώστε να πείθουν και τους πιο απαιτητικούς αναγνώστες.
Με ασκήσεις που διεγείρουν την έμπνευση και με απλούς κανόνες δημιουργικής γραφής θ’ αρχίσει η παρέα μας να γράφει, στην αρχή μικρά πεζά κείμενα με άριστη δομή: αρχή - μέση - τέλος και στην πορεία μια βουτιά στα βαθιά για την ανεπανάληπτη περιπέτεια του λογοτεχνικού κειμένου: με Διήγημα, Νουβέλα, Μυθιστόρημα, Παραμύθι, θέατρο, Σενάριο, ανάλογα με πιο είδος γραφής αφορά τον καθένα να ασχοληθεί μαζί του.


Στη συντροφιά συμμετέχουν όλες/οι όσοι αγαπούν το διάβασμα και το γράψιμο. Τα πλέον απαραίτητα εφόδια που χρειάζονται τα μέλη της ομάδας δεν είναι η προϋπηρεσία σε ανάλογο σεμινάριο, παρά μόνο χαρά, όρεξη και αφοσίωση για δημιουργία. 
Κι όταν ο χρόνος ωριμάσει τη συντροφιά μας… θα συνεχίσουμε με εκδηλώσεις και αναγνώσεις, με δημιουργικές βόλτες σε θεατρικές παραστάσεις και αρχαιολογικούς χώρους όπου κι εκεί θα γίνονται υπαίθριες αναγνώσεις μικρών κειμένων.


Στο τέλος του κύκλου των συναντήσεων τα μέλη θα πάρουν βεβαίωση παρακολούθησης και θα παρουσιάσουν σε εκδήλωση δείγματα της γραφής τους.
Για πληροφορίες & δηλώσεις συμμετοχής: 
ddimitris51@yahoo.com
κιν: 6973 412 713

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

δημήτρης βαρβαρήγος

«Όταν έναν λαό τον πετάς σε μια αρένα, αναγκαστικά γίνεται μονομάχος…»

Σεπτέμβριος 12, 2016



Εξομολογητικός και ο συγγραφέας Δημήτρης Βαρβαρήγος, κρίνει, επιλέγει, αποφαίνεται, αποκαλύπτει τις μύχιες σκέψεις του για απλά, καθημερινά ζητήματα. Έχει πολλά βιβλία στο ενεργητικό του, κι έχει δώσει λαμπρά δείγματα γραφής. Κι εδώ, με τις απαντήσεις του παρουσιάζει ένα απόθεμα συναισθηματικής θερμοκρασίας που το εναποθέτει στην καρδιά του αναγνώστη. Ιδού η συνέντευξη:

§ Τι νοσταλγείτε περισσότερο;
Τις ξένοιαστες μέρες, εκείνες τις άδολες παιδικές μέρες που χτίζονται οι αληθινές φιλίες. Που έχεις τους γονείς σου να σε μαθαίνουν και να σε προστατεύουν με την αληθινή και ουσιαστική αγάπη τους.

§ Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι;

Ο μαγικός χρόνος που διαρκεί η δημιουργία. Όταν χάνομαι στη φαντασία και γεμίζω από αυτήν τις λευκές σελίδες.

§ Ποια θεωρείτε ως την πιο υπερτιμημένη αρετή;

Την πίστη. Στις θρησκείες και στον όρκο των εραστών.

§ Ποια, κατά τη γνώμη σας, είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας;

Ότι παρ’ όλη την κοροϊδία που δέχονται από τους ηγέτες τους συνεχίζουν να τους ψηφίζουν.

§ Σας ενδιαφέρει η πολιτική;

Δεν θέλω να γίνω ψεύτης. Ο Πλάτωνας είχε πει: Κάνε το παιδί να πιστέψει σε έναν θεό για να γίνει άπιστο. Μάθε στο παιδί την πολιτική για να γίνει ψεύτης. Μάθε το παιδί να αγαπάει για να πονέσει.

§ Τι γνώμη έχετε για τους πολιτικούς;

Γελάω αρκετά συχνά όταν βλέπω ελληνικές ταινίες.

§ Αγαπάτε το θέατρο;

Και όχι μόνο, το υπηρετώ με τα θεατρικά μου έργα. Το θέατρο είναι η τέχνη που έχει την μεγαλύτερη επικοινωνία μεταξύ θεατών και ηθοποιών. Περνά μηνύματα ζωντανά. Δημιουργεί ερωτήματα. Το θέατρο είναι η μαγεία της εκφρασμένης τέχνης.

§ Ποια είναι η θέση της τέχνης (θέατρο, μουσική, ζωγραφική, κ.λπ.) στην εποχή μας; 

Η Τέχνη είναι το σωσίβιο της εκάστοτε εποχής. Η ψυχική ελευθερία του Ανθρώπου. Και σε εποχές κρίσης όπως αυτές που βιώνουμε, η παρουσία της καθίσταται ακόμη πιο αναγκαία.

§ Μήπως η τέχνη κινδυνεύει να απομονωθεί εξαιτίας της τηλεόρασης και συνεπώς μήπως πρέπει να αναζητήσει καινούργιες μορφές και να επανεξετάσει την κοινωνική λειτουργία της;

Η Τέχνη πάντα θα υπάρχει. Είναι εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου η δημιουργία.

§ Σε μια εποχή αποξένωσης, πολεμικών συγκρούσεων, κοινωνικών αναταραχών, φτώχειας, ανισοτήτων, φόβου για την επόμενη ημέρα κ.λπ., τι μπορεί να κάνει η τέχνη;

Η Τέχνη έχει μόνο τη δύναμη να προβάλει τα γεγονότα μέσα από τα δικά της δημιουργικά μάτια. Να ξεπεταχτούν νέες ιδέες και δυναμικές… Ποτέ όμως δυστυχώς, δεν κατάφερε να σταματήσει τα κακώς κείμενα πριν εξελιχθούν.

«Το φθηνότερο είδος, είναι ο άνθρωπος…»


§ Είναι ο κόσμος μας παράλογος;

Πάντα ήταν. Ανατρέξτε στην Ιστορία, επαναστάσεις, πόλεμοι, αδικίες, καταπιεστικά καθεστώτα αίμα, πόνος, συμφορές κλπ, αποδεικνύουν ότι το φθηνότερο είδος, είναι ο άνθρωπος.

§ Τι είναι εκείνο που δίνει νόημα στον άνθρωπο;

Η αξιοπρέπεια, ο σεβασμός, η ευγνωμοσύνη και βέβαια η μέτρια φρόνηση. Αρετές που οι αρχαίοι προπάτορες μας τις είχαν νομοθετημένες στη συνείδηση τους

§ Έχει πνευματικότητα η κεντρική εξουσία (η κυβέρνηση, τα κόμματα);

Η κεντρική εξουσία ανήκει σε ένα σύστημα αμείλικτο. Είναι μια χοάνη που συνθλίβει την όποια ύπαρξη πνευματικού περιεχομένου. Εδώ μετρούν άλλες συνιστώσες. Η Αλόγιστη λογική.

§ Η νεοελληνική κοινωνία, γενικότερα, έχει πνευματικότητα;

Το Πνεύμα ως η ζωογόνος πνοή του σώματος χρειάζεται την πρώιμη παιδία για να εξελίσσεται θετικά στην πορεία. Υπάρχει σήμερα ένα κομμάτι της κοινωνίας που φροντίζει την εξωτερική εικόνα του κι όχι την εσωτερικότητα του.

§ Τι σημαίνει για σας η λέξη «ήθος»;

Η ευτυχία του ατομικού χαρακτήρα.

§ Πoια είναι η ωραιότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας; 

Ελευθερία. Από την ελευθερία της ατομικότητας και ισότητας του ατόμου προέρχεται η ελευθερία του λόγου και των ιδεών.

§ Ποιος φταίει για το περιορισμένο λεξιλόγιο των νεοελλήνων: οι γονείς, το σχολείο, τα μέσα ενημέρωσης, η παγκοσμιοποίηση;

Όλα όσα αναφέρατε παίζουν το δικό τους ρόλο. Η πρώτη παιδεία μέσα στο σπίτι, πιστεύω πως είναι αυτή που μπορεί να εμφυσήσει την αγάπη του παιδιού προς τη γνώση. Πολλοί θέλουν τα παιδιά τους να γίνουν μορφωμένοι άνθρωποι, αλλά τα παιδιά τους δεν τους έχουν δει ποτέ να διαβάζουν ένα βιβλίο.

§ Υπάρχει περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση στους πολίτες ή όλοι γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια την προστασία του περιβάλλοντος; 

Η γενικότερη αδιαφορία που διέπει συχνά τον Έλληνα, αγγίζει σε μεγάλο βαθμό και την ευαισθητοποίηση του για το περιβάλλον.

§ Κινδυνεύουμε στ’ αλήθεια από τη μόλυνση του περιβάλλοντος ή απλώς πρόκειται για υπερβολές των οικολόγων;

Η αλόγιστη απομύζηση ύλης από τον πλανήτη, η δίχως όρια υπερκατανάλωση από την κοινωνία, σίγουρα θα επιφέρει κάποιο αντίκτυπο.

§ Είναι υποφερτή η πόλη σας;

Η Αθήνα θα μπορούσε να έχει εξελιχθεί σε μητροπολιτική πόλη του κόσμου. Με τόση πλούσια ιστορία, με τόση αρχαία τέχνη να πηγαίνουν χαμένα από την έλλειψη σοβαρής αισθητικής όσων την διοικούν και – διαχειρίζονται. Κι αντί να εξευρωπαΐζεται όλο και πιο πολύ εξανατολίζεται. Τελικά όπως λέει και ο Πλάτωνας: Αυτή η πόλη είναι αυτό που είναι γιατί οι πολίτες της είναι αυτό που είναι. Κρίμα.

§ Μήπως κινδυνεύουμε από τους πρόσφυγες/μετανάστες;

Καθόλου. Άνθρωποι είναι σαν εμάς με τις ίδιες ευαισθησίες, ανάγκες και συναισθήματα. Μην ξεχνάμε τους δικούς μας ξεριζωμούς. Πολλοί Έλληνες φιλοξενήθηκαν στη Συρία με τον ξεριζωμό από την Πόλη. Αλλά κι από την αρχαιότητα η Ελλάδα ήταν γεμάτη από δούλους. Ούτε και τα 400 χρόνια σκλαβιάς δεν κατάφεραν να σβήσουν αυτό το πνεύμα που κυοφορείται στο κύτταρο του Έλληνα. Όταν με την επανάσταση απελευθερωθήκαμε, οι Τούρκοι έφυγαν και μιλούσαν ελληνικά..

§ Υπάρχει φόβος να χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα;

Όχι. Θα φτάσει η στιγμή που το ελληνικό πνεύμα θα βρει πάλι τη θέση που του αρμόζει από την ιστορία του και μόνο.

§ Δικαιούμαστε να υποστηρίζουμε ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων;

Μα τι λέτε; Και βέβαια! Άλλοι λαοί έχουν το Μίκυ Μάους για βιτρίνα της ιστορίας τους. Σημαία μας πρέπει να είναι «η σοφία και η γνώση» που άφησαν παρακαταθήκη στην ανθρωπότητα, οι εμπνευσμένοι αρχαίοι μας. Δείτε τους Εγγλέζους, με τα αρχαία γλυπτά μας προβάλλονται. Εμείς γιατί να απαξιώνουμε την πλούσια ιστορία μας;

§ Έχoυν σημασία oι απoλoγισμoί στη ζωή μας;

Πάντα, γιατί από τις εμπειρίες που αποκομίζουμε μαθαίνουμε να γινόμαστε πιο ώριμοι και καλύτεροι και μπορούμε να κάνουμε το επόμενο βήμα πιο σίγουροι και πιο ειλικρινείς.

§ Πόσες ώρες εργάζεστε;

Ατελείωτες. Δεν μου φτάνει η μέρα, δεν μου φτουράει η νύχτα. Δεν μου φτάνει το μυαλό να το γεμίσω με τη γνώση που υπάρχει.

«Δεν γίνεται να σηκωθούμε και να πατήσουμε γερά στα πόδια μας αν δεν πέσουμε…»

§ Τι είναι για σας η μοναξιά;

Αν κάθε φορά που σκοντάφτουμε στις δυσκολίες, στα προβλήματα, στις ερωτικές απογοητεύσεις και τα θεωρούμε ότι πρόκειται για αποτυχία ή απώλεια χρόνου, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι όλα όσα μας συμβαίνουν είναι εμπειρίες. Άρα η μοναξιά που θα προκύψει για κάποιο χρονικό διάστημα, είναι απαραίτητη για να διαλογιστούμε με τον εαυτό μας, να δουλέψουμε μαζί του και να τον δυναμώσουμε. Δεν γίνεται να σηκωθούμε και να πατήσουμε γερά στα πόδια μας αν δεν πέσουμε.

§ Είστε ρομαντικός;

Συγκινούμαι εύκολα. Χαζεύω τα σύννεφα. Νιώθω την βαθιά αφή που χαρίζει η αγάπη.

§ Σας αρέσουν τα ταξίδια;

Υπάρχουν και τα ταξίδια του νου, που τα λατρεύω και τα αφήνω να με ταξιδέψουν όπου θέλουν.

§ Πoιo μέρoς αγαπάτε ιδιαίτερα;

Τόπος για μένα δεν είναι η γη, αλλά το σώμα. Με αυτή τη λογική αγαπώ τις ψυχές των παιδιών μου. Είναι ο πιο εύφορος τόπος για τη δική μου ψυχή.

§ Τι αγαπάτε περισσότερα στον κόσμο; 

Τα κομμάτια του εαυτού μου. Τα παιδιά μου!

§ Τι θεωρείτε ως τον έσχατο βαθμό δυστυχίας;

Να μην υπάρχει ισότητα στους ανθρώπους. Κανείς δεν γεννήθηκε δούλος του άλλου. Ο Πλάτωνας στον Μενέξενο λέει: Εμείς και οι δικοί μας γεννηθήκαμε αδέρφια, όλοι από μια μητέρα και κρίνουμε ανάξιο να είναι ο ένας τύραννος ή δούλος του άλλου. Αφού λοιπόν η γέννηση μας είναι ισότιμη, οδηγούμαστε σε μια πολιτική σύμφωνα με τις αρχές της ισότητας που δεν παραδέχεται στην κοινωνία μας άρχοντες με άλλα προσόντα εκτός από αυτά που τους καθιστούν συνετούς και ισότιμους.

§ Σας απασχολεί ο χρόνος;

Ωραία τα νιάτα, έχεις την άνεση να μην υπολογίζεις το χρόνο. Όλοι αισθανόμαστε την οδυνηρή καταδίωξη του αδιάφορου χρόνου. Ωστόσο, μας επιτρέπει να νιώθουμε τη ζωή σαν κάτι που έχει πραγματικό νόημα και να μην αφήνουμε την κάθε στιγμή της να φεύγει ανέξοδα, αλλά να ρουφάμε το μεδούλι της. Μόνο έτσι γλυκαίνει ο χρόνος μας.

§ Πιστεύετε στην φιλανθρωπία ή στην αλληλεγγύη;

Όχι! Προσωπικά με προσβάλλει. Είναι τραγικό σε μια ευνομούμενη χώρα να έχει αφημένες στην τύχη τους κάποιες κατηγορίες ανθρώπων στη φιλανθρωπία των υπολοίπων. Είναι αισχρό και παράνομο γι’ αυτούς που διοικούν τη χώρα.

§ Για σας, τι σημαίνει παγκοσμιοποίηση;

Θεός το χρήμα. Το απόλυτο Τίποτα.

§ Πόσο Ευρωπαίοι είμαστε οι Έλληνες;

Εμείς, οι Έλληνες είμαστε η Ευρώπη. Στην ελληνική μυθολογία η Ευρώπη ήταν η κόρη του Αγήνορα και της Τηλέφασσας Ο Δίας απήγαγε την Ευρώπη και μαζί απέκτησαν τρία τουλάχιστον παιδιά: τον βασιλιά Μίνωα, τον Ροδάμανθυ και τον Σαρπηδόνα. Αλλά οι ξένοι οικειοποιούνται, όσα δικά μας εμείς διαφοροποιούμε, αδιαφορούμε γι’ αυτά κι απαξιώνουμε.

«Όταν έναν λαό τον πετάς σε μια αρένα, αναγκαστικά γίνεται μονομάχος…»


§ Ο Έλληνας είναι εχθρός της πειθαρχίας και του κανόνα;

Όχι ο Έλληνας είναι παρατημένος στη τύχη του. Ένα σύγχρονο μέσο μεταφοράς φτιάχτηκε, το μετρό και οι Έλληνες συμπεριφέρονται με άψογη και κόσμια συμπεριφορά. Όταν έναν λαό τον πετάς σε μια αρένα, αναγκαστικά γίνεται μονομάχος.

§ Τι λείπει από τον Έλληνα σήμερα;

Να ανακαλύψει τον εαυτό του. Τούτη είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη που προέρχεται από τους καρπούς της σκέψης. Κι αυτές για να επιβιώσουν και να υλοποιηθούν απαιτούν μεγαλύτερη καλλιέργεια. Τρέχα γύρευε, δηλαδή.

§ Η «ενωμένη» Ευρώπη θα επιβιώσει;

Ποσώς με ενδιαφέρει η Ευρώπη των χρηματιστών. Μακάρι να διαλυθεί αυτή τη στιγμή. Όμως με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι… οι λαοί της Ευρώπης. Ο κόσμος που είναι όμοιος με εμάς και μέσα από τις πέντε αισθήσεις θέλει να ζήσει αληθινά ειρηνικά.

§ Η γυναίκα σήμερα στην Ελλάδα είναι ίση με τον άνδρα;

Έχει αποκτήσει αρκετά προνόμια, μα κι ένα σοβαρό μειονέκτημα. Έπαψε να ανταποκρίνεται στο προτέρημα του ατελεύτητου πόθου, που έχει κοσμικές διαστάσεις. Γι’ αυτό έγιναν της μόδας οι ψυχολόγοι κι αυξήθηκε η χρήση ψυχοφαρμάκων.

§ Ποιο είναι το πολυτιμότερο περιουσιακό σας στοιχείο; 

Η έκσταση της αγάπης για τα παιδιά μου.

§ Η οικονομική κρίση πιστεύετε ότι θ’ αλλάξει την κοινωνία μας και προς ποια κατεύθυνση;

Μέχρι στιγμής ο λαός εξαθλιώνεται. Το τραγελαφικό είναι που οι πολιτικοί δηλώνουν δίχως αιδώ, ισχυρίζονται, πως πέτυχαν τους δημοσιονομικούς στόχους τους. Ενώ έχουν στερήσει τα κεκτημένα δικαιώματα να ζήσει και να πεθάνει κάποιος με αξιοπρέπεια. Το αναφαίρετο δικαίωμα να ανασαίνει την ελευθερία του ατόμου. Ναι, θα αλλάξει λίγο πριν καταρρεύσει η Ελλάδα. Θα έρθει το καινούριο. Το κακό είναι πως οι μεγάλες αλλαγές γίνονται μέσα από επαναστάσεις και το αίμα αληθινών ανθρώπων.

§ Πιστεύετε ότι θα έρθει κάποια στιγμή που η χώρα μας θα ζει χωρίς τις ξένες εξαρτήσεις;

Ναι, αν υπάρξει ένας αληθινός Έλληνας ηγέτης που θα αναμετρηθεί με τα ξένα οικονομικά συμφέροντα. Αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει μέχρι σήμερα. Το σύστημα τους προετοιμάζει όπως αυτό θέλει. Να το υπηρετούν ως υπόδουλοι.

«Για τους νικητές πολλοί μιλούν, για του ηττημένους κανείς κι ας γράφεται η ιστορία από το αίμα τους…»



§ Απ’ ό,τι φαίνεται στα έργα σας έχετε μια ιδιαίτερη αγάπη στην ιστορία. Την ιστορία ποιοι την γράφουν: οι νικητές ή οι ηττημένοι;

Για τους νικητές πολλοί μιλούν, για του ηττημένους κανείς κι ας γράφεται η ιστορία από το αίμα τους. Ασχολούμαι και με το ιστορικό μυθιστόρημα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε την ιστορία μας και νομίζω πως καταθέτω ένα μικρό στοιχείο ζωτικότητας της ιστορίας μας από το δική μου πνευματική κι αισθητική εκφορά. Λαός που ξεχνάει το παρελθόν του δεν έχει μέλλον. Μπορεί να ακούγεται εγωιστικό, αλλά θέλω και προσπαθώ τον κόσμο που θα αφήσω πίσω μου, να μεταφέρει στοιχεία της σπουδαίας ιστορίας μας.

§ Τι είναι εκείνο που μπορεί να ενσαρκώσει την ελπίδα του αύριο;

Η αγάπη στον Άνθρωπο. Τίποτα άλλο δεν μπορεί να ενσαρκώσει το αύριο. Ο δημιουργικός άνθρωπος είναι φυσικός εχθρός της εξουσίας. Όταν πάψουμε να θέλουμε να ελέγχουμε τη δημιουργικότητα των άλλων, η ελπίδα πάντα θα οδηγεί στο φως.

§ Τελικά, τι είναι η ζωή;

Η αληθινή έκφραση της ύπαρξής μας. Αν στο πέρασμα από τη ζωή ο Άνθρωπος αποκτήσει την αυτογνωσία ότι είναι τρωτός συναισθηματικά και πως βρίσκεται εδώ για να κάνει το καλό, μόνο τότε ζει αληθινά κι έχει αξία η παρουσία του στη ζωή… αλλιώς δεν έχει νόημα.

§ Πείτε μας για το τελευταίο βιβλίο σας;

Είναι ιστορικού περιεχομένου. Τούτη τη φορά τα έβαλα με τον Ξενοφώντα. Παρακολουθώ την ευστροφία του και τη τακτική της επιστροφής των Ελλήνων στην πατρίδα. «Την κάθοδο των Μυρίων». Αλλά μέσα από τα μάτια μιας εταίρας που ακολουθούσε το στράτευμα σε όλη του τη διαδρομή και κατέγραφε τα πάντα.

Συνέντευξη στο δημοσιογράφο Νίκο Λαγκαδινό

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος, γεννήθηκε στην Αθήνα, αποφοιτά από αγγλική σχολή λογοτεχνίας «awarded by the writing school» και γράφει σήριαλ για την τηλεόραση, θέατρο και λογοτεχνία
Το βιβλίο Υπατία παρουσιάστηκε στην κεντρική αίθουσα της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο το 2007.
Θεατρικά έργα:
«Υπατία» από την θεατρική ομάδα Ανάδρασις
«Τύψεις»
«Ο έρωτας και ο θάνατος».
Από τη θεατρική ομάδα «ΔΙΟΔΟΣ» ανέβηκαν τα έργα:
«Οι ανάγκες των αισθήσεων»
«Το όνειρο μιας αγάπης»
διασκευές από τα αντίστοιχα διηγήματα του Ζαχαρία Παπαντωνίου,
«Η Καλαμιά τ’ Αναπλιού» και «Το ψυχικό της Γατομάτως».
«Ένας Παππούς μα τι παππούς» από τη μουσική θεατρική σκηνή
«Τρεις Βάλτοι» & «Το δωμάτιο του Τρελού»


Από τις εκδόσεις Άγκυρα κυκλοφορούν:
«Υπατία» ιστορικό μυθιστόρημα, ιστορία που γυρίστηκε ταινία με τον τίτλο, agora. και θεατρικό έργο
«Το υστερόγραφο μιας συγνώμης» μυθιστόρημα.
«Ότι αγαπήσαμε πίσω έμεινε» μυθιστόρημα
&
Τα εικονογραφημένα παιδικά βιβλία:
«Θεοδώρα, μια αληθινή αυτοκράτειρα»
«Διγενής Ακρίτας, ο ήρωας που έγινε θρύλος»
«Κωνσταντίνος Παλαιολόγος – Ο τελευταίος Αυτοκράτορας» και
« Η στάση του Νίκα – Η Μεγάλη εξέγερση»




Ακολουθούν:
«Η γοητεία της δεύτερης φύσης».
«Πάθος» εκδόσεις Όμβρος
«Με το ίδιο χρώμα η νύχτα και η σιωπή».
«Γυναίκες του Κόσμου».
«Είναι δύσκολη η αγάπη».
«Αδιέξοδοι έρωτες», από τις εκδόσεις του Χρήστου Ε. Δαρδανού.




Το βιβλίο: «Ίμερος και Αστραία – Το μυστικό της σιωπηλής χώρας» από τις εκδόσεις Χατζηλάκος.
«Σ’ έχω», εκδόσεις Ελληνική πρωτοβουλία
«Υπατία», 9η έκδοση από τις εκδόσεις Εν τύποις
«Η Μαγική τρέλα της Δημιουργίας» εκδόσεις Εν τύποις
«Λιπεσάνορες», ιστορικό μυθιστόρημα εκδόσεις momentum
«Anima mia», μυθιστόρημα υπό έκδοση.


Ποίηση:
«Πιστοποιητικό Ανυπαρξίας» Χρ. Δαρδανός.


Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος, είναι:
Πολιτιστικός εκπρόσωπος της Unesco λόγου, τεχνών κι επιστημών για την Πετρούπολη.
Μέλος των «Ιστορικών συγγραφέων».
Στη συντακτική επιτροπή του λογοτεχνικού περιοδικού «Ρωγμές»
Συντάκτης της εφημερίδας, «Μορφωτικός της Πετρούπολης».
Μέλος στο Διεθνές Πολιτιστικό Φόρουμ «Ανάδρασις»
Οργανωτής Λογοτεχνικών εκδηλώσεων με τον Μορφωτικό Όμιλο Πετρούπολης
Έχει συμμετάσχει ως εκπαιδευτής σε εργαστήρια δημιουργικής γραφής στους Δήμους Πετρούπολης, Αμοργού, Πάρου, Αταλάντης,
Στον Μορφωτικό Όμιλο Πετρούπολης, στους εκδοτικούς οίκους Άγκυρα και Έναστρον 

Βιογραφικό

Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.



Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Εγώ ο Άλλος


Η ζωή, τίποτα δεν φοβάται… και πιο πολύ τον άνθρωπο. Μάς προσφέρει τα πάντα, μα εμείς δεν ασχολούμαστε μαζί της γιατί βιώνουμε μόνο ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μας· εκείνο που μας μάθανε και αφομοιώσαμε, συνηθίσαμε, βολευτήκαμε δίχως να ψάξουμε περισσότερο μέσα μας… και μετά λέμε, πως κάτι δεν είναι βολικό στη ζωή μας, κάτι δεν πάει καλά κι ασφυκτιούμε, γιατί δεν ζούμε όλες τις πλευρές μας και ψάχνοντας να διασωθούμε φτιάχνουμε ιστορίες και υποθέσεις, μήπως κι από κάποια γωνιά του είναι μας, ανακαλύψουμε τον άλλο μας εαυτό, που παραμένει μέσα μας συρρικνωμένος.

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

αισθήματα


αυτά τα παλιοπράματα οι αισθήσεις
ας καμώνονται πως σωπαίνουν
κάνουν υπομονή κι ας αδημονούν...

Να προχωράμε


Να προχωράμε κάθε μέρα με μυαλό καθαρό και αληθινό συναίσθημα. 
Να αφήνουμε ελεύθερο τον εαυτό μας, για να βρει η καρδιά αυτό που επιθυμεί. 
Οι αγνές σκέψεις έλκουν και χαρίζουν τις πιο όμορφες στιγμές αθωότητας.

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Ωδή στον ποιητή


Βγήκα από το μετρό στη στάση Πανεπιστήμιο, μπροστά στο κτήριο της εθνικής βιβλιοθήκης. Τι όμορφα που ήταν φωτισμένο, πόσο ωραία φάνταζε μέσα στο κρύο αέρα του Φλεβάρη. Στάθηκα και κοίταζα τεντώνοντας το λαιμό μου έξω από το κασκόλ και τον σηκωμένο γιακά του παλτού μου, αψηφώντας το κρύο που εισχωρούσε στον αυχένα μου να τον ανατριχιάσει. Δέκα η ώρα κι όσοι τελευταίοι διαβάτες είχαν απομείνει στους δρόμους περπατούσαν βιαστικά να φτάσουν στην γαλήνη του σπιτιού τους. Με προσπερνούσαν αδιάφοροι που στεκόμουν να κοιτάζω με ένα βιβλιοθηρικό μυαλό να τρέχει επάνω στα ράφια της βιβλιοθήκης να ψάχνει να ανακαλύψει μέσα από τα κείμενά τους τις ψυχές των συγγραφέων τους.

Κάποιο αγόρι μου ζητάει κατοστάρικο και τσιγάρο. Δεν καπνίζω, μα μετά μετανιώνω που του έδωσα το κατοστάρικο. Σκέφτηκα πως με τη δική μου βοήθεια διατηρώ μια βρώμικη κοινωνία. Στο κάτω – κάτω, αυτός, δηλαδή, ο κάθε εθισμένος, θα πάρει στο λαιμό του, θα παρασύρει στο ηλίθιο παιχνίδι του ανενδοίαστα και ανεμπόδιστα κάποια παιδιά απαίδευτα, αγαθά ή πικραμένα. Οπότε, κι εγώ θα έχω με το κατοστάρικό μου συμβάλει, ακούσια ή εκούσια, στο παιχνίδι του εθισμού. Ας είναι τώρα το έδωσα, σκέφτηκα και συνεχίζω να κοιτάζω τους φωτισμένους κίονες και τα κουτσουλισμένα από τα περιστέρια σκαλοπάτια της βιβλιοθήκης. Προσηλώνομαι και η φαντασία μου οργιάζει πάλι.

Νιώθω στην αφή μου ένα παλιόδετο τόμο φαγωμένο στις γωνίες του, με ελαφρώς ξεκολλημένη τη ράχη του. Τα χρυσά του γράμματα αστράφτουν μέσα στα μάτια μου. Μου φλογίζουν την ανάγκη να το ανοίξω κι αυτό κάνω. Αργά, ιεροτελεστικά ανοίγω το χοντρό εξώφυλλο, αισθάνομαι τις κίτρινες τριμμένες σελίδες του και με πιάνει μια πρωτόγνωρη θλίψη από τη νοτισμένη γεροντήλα που αποπνέουν. Θα’ ναι η μούχλα του χρόνου και της σκοτεινιάς. Η μούχλα του θανάτου μέσα από λέξεις μιας πεθαμένης οντότητας. Σκύβω το κεφάλι μου. Η άκρη της μύτης μου αγγίζει την χάρτινη επιφάνεια. Πράγματι, αποπνέει την μυρωδιά του παλαιού και μνήμες γεννιούνται και εικόνες από το δικό μου παρελθόν. Ανασαίνω βαθιά. Ρουφάω ζωή από τα περασμένα και η ψυχή μου ανοίγει σαν τριαντάφυλλο. Ζωντανεύει το παρελθόν. Η μυρωδιά του, δεν αγγίζει μόνο την όσφρηση αλλά και κάποια σημεία της καρδιάς μου, όπου καταφέρνουν, αλλού, πέρα από το παγωμένο σήμερα, να με ταξιδέψουν. Θεατρίνος, παρηγοριά της καρδιάς μου η τέχνη κι ο νους με σπρώχνει έξω απ’ το εφήμερο. Νάτος. Νάτος αυτός στο κέντρο της οικουμένης με όλες τις γενιές που ακολούθησαν μετά το θάνατό του να τον περιστοιχίζουν με τρυφερότητα κι αποδοχή. Για μια στιγμή η ανάγκη μου στάθηκε δίπλα στην αιώνια πλέον σιωπή του και στον αέναο σαρκασμό απέναντι στο θάνατο του. Βρέθηκα, ανάμεσα στης οικουμένης το χάδι και την παραδοχή. Η νοσταλγία χλευάζει τις αισθήσεις, μια άμεση απειλή ορθώνεται μπρος μου σαν η αέρινη λήθη να ξέφυγε από στενά σοκάκια του Άδη και μέριασε μέσα στο μυαλό μου. Επικεντρώνω την προσοχή μου και όλες οι αισθήσεις μου διάχυτες ξεχύνονται σαν χείμαρρος ανάμεσα στα γράμματα.

Ικανοποιημένος πλησίασα το βλέμμα μου και κοίταξα τις θολές μαυρισμένες αράδες και, να, πράγματι, ξεχωρίζω στο χέρι του που κρατάει την πένα και γράφει ένα στίχο. Τον συνάντησα την ώρα που έγραφε ένα στίχο, ένα στίχο δικό του. Καθισμένος στο καφετί ξύλινο γραφείο του με χάρτες ένα γύρω κρεμασμένους στους τοίχους και την όμορφη, Μάρω, γυναίκα κι έρωτας, να κάθεται αμίλητη να πλέκει βελονιές αθόρυβα το χρόνο, πλάι στον άντρα, ποιητή, Σεφέρη. Χαμηλωμένος φωτισμός δύσκολα διαβάζω. Μα διαβάζω. Τίτλος, ο άντρας.

«Ο ΑΝΤΡΑΣ»

Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.

Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.

Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.

Αγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.

Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.

Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη.

(Γιώργος Σεφέρης)

Μια ανατριχίλα διαπέρασε τη ραχοκοκαλιά μου. Ανασκουμπώθηκα και χουχούλιασα πάλι μέσα στο κασκόλ και στον σηκωμένο γιακά του παλτού μου. Ξάφνου άρχισα πάλι ν’ ακούω τα αυτοκίνητα που με προσπερνούσαν. Το όνειρο είχε χαθεί μέσα στην πραγματικότητα της Πανεπιστημίου. Μια σειρήνα έσκισε τον παγωμένο αέρα. Ποιανού, άραγε τον θάνατο προμηνάει; Κάποιος με σκουντάει στην πλάτη. Γυρίζω. Είναι πάλι το ίδιο αγόρι. Μέσα στη θολούρα του ίσως δεν θυμάται, ότι πριν λίγο μου ζήτησε κατοστάρικο, αδιάφορος, και μου ξαναζητάει. Ενώ θέλω να αρνηθώ δεν μπορώ. Σαν υπνωτισμένος, βάζω το χέρι μου στην τσέπη, μα πριν το δώσω του μιλάω. Ξέρεις τι είναι αυτό; Πριν προλάβω να συνεχίσω μ’ απαντάει. Στάχτη.

Το πήρε κι έφυγε. Αρχίζει να ψιχαλίζει. Αδιαφορώ. Άλλωστε μου αρέσει να περπατώ στη βροχή της Αθήνας, στα γλιτσερά πεζοδρόμια, στους βιαστικούς ανθρώπους ανάμεσα χωρίς να με νοιάζει. Το μυαλό μου μαγεμένο από την άυλη ανακάλυψη εμπνέεται και συνθέτει λόγια, συνθέτει φράσεις. Το στόμα μου, ψυχρός εκτελεστής του, τα προφέρει

Ωδή στον ποιητή

Σαν στάχτη η λήθη απλώθηκε.

Σ’ αλλοτινούς καιρούς.

Σε θύμησες, σε ανθρώπους.

Κάτω από βλέφαρα κλειστά, είδα μια αλήθεια.

Μέσα στις σκοτεινές πτυχές κάποιας καρδιάς

μελαγχόλησα.

Σφίγγοντας τα χέρια μου από κρύο και φόβο

δάκρυσα.

Σαν την έκφραση του αληθινού του έργου

είδα πεθαμένη μέσα σε κίτρινες φυλλάδες.

Σαν τον καμβά εκείνης της υπομονής

είδα υφασμένο από δικές του λέξεις.

Πόσα πρέπει κάποιος να χαρίσει

στον άλλον, για να κλάψει στην απουσία του.

Είμαι βέβαιος, πως αλλιώς το βλέμμα μου κοιτάζει

το κενό.

Νιώθω μικροαστός και κλαίω.

Κλαίω αληθινά.


{db}

Τα δάκρυα σκουπίζω με τα μανίκια του παλτού μου. Δεν έχω κατοστάρικο να πάρω χαρτομάντιλα. Με τα πόδια επέστρεψα στο σπίτι μου. Βρεγμένος μέχρι το κόκαλο μα με μάτια στεγνά.

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΕΑΥΤΟΣ
Συναντήσεις δημιουργικές για το νου και την ψυχή.
ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΗ-ΔΡΑΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ- ΑΙΘΕΡΙΚΟ ΕΝΔΥΜΑ


Η Διαδραστική γραφή είναι μία ψυχοθεραπευτική μέθοδος που χρησιμοποιεί την δυναμική μιας ενεργητικής κατάστασης μέσω της δράσης. Και δράση τι σημαίνει άλλο από πράξη και πράξη τι άλλο να σημαίνει από αισιόδοξη δημιουργία.
Μια ενασχόληση δημιουργικής γραφής όπου μέσα από ασκήσεις θεατρικού δράματος ενέχεται η επαφή και άρα η διεργασία κάποιου θέματος που απασχολεί την ψυχική διάθεση και προσωπικότητας του καθενός.
Συναντιόμαστε γεμάτοι ειλικρίνεια να κοιταζόμαστε στα μάτια, να μιλάμε για όσα θέλουμε για όσα μπορούμε να λέμε: γνώμες για το βιβλίο, το διάβασμα, το γράψιμο, για τα συναισθήματα και για της ψυχής τα βάθη.
Μαζί θα δημιουργήσουμε μια χαρούμενη συντροφιά με ανοιχτό μυαλό και καρδιά. Πάντα με το αίσθημα της φιλίας, της αλληλεγγύης και της ανθρώπινης συναναστροφής, δίχως την ανταγωνιστική ή όποια άλλη αρνητική διάθεση μεταξύ των μελών.
Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις παρά μόνο η διάθεση από τους συμμετέχοντες να προβάλλουν τον δημιουργικό τους χαρακτήρα…
Μέσω των ασκήσεων γραφής οι συμμετέχοντας θα μπορούν να αναδείξουν τον εαυτό τους με τη δημιουργία κειμένων εξιχνιάζοντας προβλήματα στη βάση τους, ώστε να αποβληθεί ο φόβος αντιμετώπισης των, βρίσκοντας ο ασχολούμενος, το δρόμο προς μία πνευματική ελευθερία
Η ανάδειξη του δημιουργικού εαυτού και η ανακάλυψη στοιχείων της προσωπικότητας, δεν εκτονώνει μόνο το βάρος των συναισθημάτων αλλά τη συνειδητότητα και τη δύναμη του σώματος με σκοπό να βελτιώνει τη σχέση με τον ίδιο τον εαυτό του, αλλά και με τους άλλους.
Οφέλη της Δραματοθεραπείας μέσω της Διαδραστικής Γραφής είναι:
• Η συναισθηματική στήριξη του ευατού μας…
• Η αυτογνωσία της προσωπικότητας μας.
• Το άνοιγμα της σκέψης και η διεύρυνση του πνεύματος.
Οι συναντήσεις περιλαμβάνουν
• Άσκηση αναπνοής, χαλάρωσης αυτοσυγκέντρωσης,
• κίνησης, αυτοσχεδιασμού, θέατρο παντομίμα,
• ανάλυση και προσέγγιση ρόλου με το αιθερικό ένδυμα.
Η λογοτεχνία κρύβει μια γλώσσα μαγική… μας κάνει να ονειρευόμαστε, να ταξιδεύουμε, να μεγαλώνουμε σε γαλήνια νερά.
Όσοι έχουν τη διάθεση να παρακολουθήσουν και να δράσουν σε αυτό το βιωματικό σεμινάριο, με βασικό άξονα τη Διαδραστική Γραφή & Δραματοθεραπεία, θα έχουν την ευκαιρία να βρεθούν μέσα σε καινούριους κόσμους αφήγησης, αντίληψης και μυστικών ιδεών, με τη μαγική τέχνη της αφήγησης του προφορικού και γραπτού λόγου.
• Οι συναντήσεις είναι βιωματικές, καμία γνώση η άλλη εμπειρία δεν χρειάζεται για τη συμμετοχή σας.
• Άνετα λειτουργικά ρούχα που θα διευκολύνουν τις κινήσεις του σώματος και καλτσάκια για την ελάφρυνση των ποδιών.
Δηλώσεις συμμετοχής: ddimitris51@yahoo.com


ψεγάδια


Τα μάτια σκώπτουν τ’ αφημένα ψεγάδια του εφήμερου, τα βλέμματα καίγονται στις απρονόητες αναμονές και μόνο φωνάζουν ποθώ, επιθυμώ, λαχταρώ… 
Ψάχνουν αφορμή να αρπαχτούν τα σώματα, σ’ ένα μακέλωμα κυνικό, όπως δεν έχουν άλλη φορά νιώσει.
Έντεκα του μήνα... Φλεβάρη… Η πρώτη νύχτα ξάπλωσε σε βλέμματα ατίθασα, με τη ντροπή παρούσα να μην προσβάλει την αυθόρμητη υπομονή.
Τυλίχτηκε απειθάρχητα η ανάγκη σε κρεμασμένες νύχτες τα χείλια μείνανε να σκυλιάζουν στα σκοτάδια για να αγγίξουν, να συρθούν, να γευτούν…

foto: Elena Martynigue
Εγώ ο άλλος
μυθιστόρημα, απόσπασμα


-Όλοι κουβαλάμε κάποιο φορτίο μέσα μας και πολλές φορές το βάρος του μας γονατίζει, υποφέρουμε, λυγίζουμε και δεν έχουμε τη δύναμη να το ξεφορτωθούμε γιατί φοβόμαστε, πως θα ζήσουμε χωρίς αυτό και συνεχώς το ακουμπάμε για λίγο κάτω να πάρουμε ανάσες, να ξεκουραστούμε, αλλά αυτό υπάρχει και μας κρατάει δέσμιους, ακίνητους στο ίδιο σημείο. Κόβει κάθε δρόμο, μας τραβάει κάτω να μας εξαφανίσει. Όσο κι αν κλείνεις τα μάτια, όσο κι αν παριστάνεις πως δεν υπάρχει, αυτό είναι εκεί και κάτι θα συμβεί να σε βαρύνει περισσότερο. Η λύση είναι να το πετάξεις για πάντα, δίχως κάποιον συμβιβασμό ή δικαιολογία. Οι νοσηρές καταστάσεις δεν οδηγούν πουθενά. Η ψυχική σου ελευθερία είναι δικαίωμα. Καμιά αγκαλιά δεν θα σου χαριστεί αν δεν σε πιστέψει, δεν σε σεβαστεί. Κι όταν η πρώτη φωνή αντίδρασης σου φωνάξει φύγε, πίστεψε τη, είναι το ένστικτό σου, εμπιστεύσου το και φύγε.

www.dvarvarigos.gr
http://dimitrisbarbarigos.blogspot.gr/
https://www.blogger.com/blogger.g
foto: Elena Martynigue