Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Ωδή στον ποιητή


Βγήκα από το μετρό στη στάση Πανεπιστήμιο, μπροστά στο κτήριο της εθνικής βιβλιοθήκης. Τι όμορφα που ήταν φωτισμένο, πόσο ωραία φάνταζε μέσα στο κρύο αέρα του Φλεβάρη. Στάθηκα και κοίταζα τεντώνοντας το λαιμό μου έξω από το κασκόλ και τον σηκωμένο γιακά του παλτού μου, αψηφώντας το κρύο που εισχωρούσε στον αυχένα μου να τον ανατριχιάσει. Δέκα η ώρα κι όσοι τελευταίοι διαβάτες είχαν απομείνει στους δρόμους περπατούσαν βιαστικά να φτάσουν στην γαλήνη του σπιτιού τους. Με προσπερνούσαν αδιάφοροι που στεκόμουν να κοιτάζω με ένα βιβλιοθηρικό μυαλό να τρέχει επάνω στα ράφια της βιβλιοθήκης να ψάχνει να ανακαλύψει μέσα από τα κείμενά τους τις ψυχές των συγγραφέων τους.

Κάποιο αγόρι μου ζητάει κατοστάρικο και τσιγάρο. Δεν καπνίζω, μα μετά μετανιώνω που του έδωσα το κατοστάρικο. Σκέφτηκα πως με τη δική μου βοήθεια διατηρώ μια βρώμικη κοινωνία. Στο κάτω – κάτω, αυτός, δηλαδή, ο κάθε εθισμένος, θα πάρει στο λαιμό του, θα παρασύρει στο ηλίθιο παιχνίδι του ανενδοίαστα και ανεμπόδιστα κάποια παιδιά απαίδευτα, αγαθά ή πικραμένα. Οπότε, κι εγώ θα έχω με το κατοστάρικό μου συμβάλει, ακούσια ή εκούσια, στο παιχνίδι του εθισμού. Ας είναι τώρα το έδωσα, σκέφτηκα και συνεχίζω να κοιτάζω τους φωτισμένους κίονες και τα κουτσουλισμένα από τα περιστέρια σκαλοπάτια της βιβλιοθήκης. Προσηλώνομαι και η φαντασία μου οργιάζει πάλι.

Νιώθω στην αφή μου ένα παλιόδετο τόμο φαγωμένο στις γωνίες του, με ελαφρώς ξεκολλημένη τη ράχη του. Τα χρυσά του γράμματα αστράφτουν μέσα στα μάτια μου. Μου φλογίζουν την ανάγκη να το ανοίξω κι αυτό κάνω. Αργά, ιεροτελεστικά ανοίγω το χοντρό εξώφυλλο, αισθάνομαι τις κίτρινες τριμμένες σελίδες του και με πιάνει μια πρωτόγνωρη θλίψη από τη νοτισμένη γεροντήλα που αποπνέουν. Θα’ ναι η μούχλα του χρόνου και της σκοτεινιάς. Η μούχλα του θανάτου μέσα από λέξεις μιας πεθαμένης οντότητας. Σκύβω το κεφάλι μου. Η άκρη της μύτης μου αγγίζει την χάρτινη επιφάνεια. Πράγματι, αποπνέει την μυρωδιά του παλαιού και μνήμες γεννιούνται και εικόνες από το δικό μου παρελθόν. Ανασαίνω βαθιά. Ρουφάω ζωή από τα περασμένα και η ψυχή μου ανοίγει σαν τριαντάφυλλο. Ζωντανεύει το παρελθόν. Η μυρωδιά του, δεν αγγίζει μόνο την όσφρηση αλλά και κάποια σημεία της καρδιάς μου, όπου καταφέρνουν, αλλού, πέρα από το παγωμένο σήμερα, να με ταξιδέψουν. Θεατρίνος, παρηγοριά της καρδιάς μου η τέχνη κι ο νους με σπρώχνει έξω απ’ το εφήμερο. Νάτος. Νάτος αυτός στο κέντρο της οικουμένης με όλες τις γενιές που ακολούθησαν μετά το θάνατό του να τον περιστοιχίζουν με τρυφερότητα κι αποδοχή. Για μια στιγμή η ανάγκη μου στάθηκε δίπλα στην αιώνια πλέον σιωπή του και στον αέναο σαρκασμό απέναντι στο θάνατο του. Βρέθηκα, ανάμεσα στης οικουμένης το χάδι και την παραδοχή. Η νοσταλγία χλευάζει τις αισθήσεις, μια άμεση απειλή ορθώνεται μπρος μου σαν η αέρινη λήθη να ξέφυγε από στενά σοκάκια του Άδη και μέριασε μέσα στο μυαλό μου. Επικεντρώνω την προσοχή μου και όλες οι αισθήσεις μου διάχυτες ξεχύνονται σαν χείμαρρος ανάμεσα στα γράμματα.

Ικανοποιημένος πλησίασα το βλέμμα μου και κοίταξα τις θολές μαυρισμένες αράδες και, να, πράγματι, ξεχωρίζω στο χέρι του που κρατάει την πένα και γράφει ένα στίχο. Τον συνάντησα την ώρα που έγραφε ένα στίχο, ένα στίχο δικό του. Καθισμένος στο καφετί ξύλινο γραφείο του με χάρτες ένα γύρω κρεμασμένους στους τοίχους και την όμορφη, Μάρω, γυναίκα κι έρωτας, να κάθεται αμίλητη να πλέκει βελονιές αθόρυβα το χρόνο, πλάι στον άντρα, ποιητή, Σεφέρη. Χαμηλωμένος φωτισμός δύσκολα διαβάζω. Μα διαβάζω. Τίτλος, ο άντρας.

«Ο ΑΝΤΡΑΣ»

Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.

Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.

Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.

Αγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.

Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.

Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη.

(Γιώργος Σεφέρης)

Μια ανατριχίλα διαπέρασε τη ραχοκοκαλιά μου. Ανασκουμπώθηκα και χουχούλιασα πάλι μέσα στο κασκόλ και στον σηκωμένο γιακά του παλτού μου. Ξάφνου άρχισα πάλι ν’ ακούω τα αυτοκίνητα που με προσπερνούσαν. Το όνειρο είχε χαθεί μέσα στην πραγματικότητα της Πανεπιστημίου. Μια σειρήνα έσκισε τον παγωμένο αέρα. Ποιανού, άραγε τον θάνατο προμηνάει; Κάποιος με σκουντάει στην πλάτη. Γυρίζω. Είναι πάλι το ίδιο αγόρι. Μέσα στη θολούρα του ίσως δεν θυμάται, ότι πριν λίγο μου ζήτησε κατοστάρικο, αδιάφορος, και μου ξαναζητάει. Ενώ θέλω να αρνηθώ δεν μπορώ. Σαν υπνωτισμένος, βάζω το χέρι μου στην τσέπη, μα πριν το δώσω του μιλάω. Ξέρεις τι είναι αυτό; Πριν προλάβω να συνεχίσω μ’ απαντάει. Στάχτη.

Το πήρε κι έφυγε. Αρχίζει να ψιχαλίζει. Αδιαφορώ. Άλλωστε μου αρέσει να περπατώ στη βροχή της Αθήνας, στα γλιτσερά πεζοδρόμια, στους βιαστικούς ανθρώπους ανάμεσα χωρίς να με νοιάζει. Το μυαλό μου μαγεμένο από την άυλη ανακάλυψη εμπνέεται και συνθέτει λόγια, συνθέτει φράσεις. Το στόμα μου, ψυχρός εκτελεστής του, τα προφέρει

Ωδή στον ποιητή

Σαν στάχτη η λήθη απλώθηκε.

Σ’ αλλοτινούς καιρούς.

Σε θύμησες, σε ανθρώπους.

Κάτω από βλέφαρα κλειστά, είδα μια αλήθεια.

Μέσα στις σκοτεινές πτυχές κάποιας καρδιάς

μελαγχόλησα.

Σφίγγοντας τα χέρια μου από κρύο και φόβο

δάκρυσα.

Σαν την έκφραση του αληθινού του έργου

είδα πεθαμένη μέσα σε κίτρινες φυλλάδες.

Σαν τον καμβά εκείνης της υπομονής

είδα υφασμένο από δικές του λέξεις.

Πόσα πρέπει κάποιος να χαρίσει

στον άλλον, για να κλάψει στην απουσία του.

Είμαι βέβαιος, πως αλλιώς το βλέμμα μου κοιτάζει

το κενό.

Νιώθω μικροαστός και κλαίω.

Κλαίω αληθινά.


{db}

Τα δάκρυα σκουπίζω με τα μανίκια του παλτού μου. Δεν έχω κατοστάρικο να πάρω χαρτομάντιλα. Με τα πόδια επέστρεψα στο σπίτι μου. Βρεγμένος μέχρι το κόκαλο μα με μάτια στεγνά.

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΕΑΥΤΟΣ
Συναντήσεις δημιουργικές για το νου και την ψυχή.
ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΗ-ΔΡΑΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ- ΑΙΘΕΡΙΚΟ ΕΝΔΥΜΑ


Η Διαδραστική γραφή είναι μία ψυχοθεραπευτική μέθοδος που χρησιμοποιεί την δυναμική μιας ενεργητικής κατάστασης μέσω της δράσης. Και δράση τι σημαίνει άλλο από πράξη και πράξη τι άλλο να σημαίνει από αισιόδοξη δημιουργία.
Μια ενασχόληση δημιουργικής γραφής όπου μέσα από ασκήσεις θεατρικού δράματος ενέχεται η επαφή και άρα η διεργασία κάποιου θέματος που απασχολεί την ψυχική διάθεση και προσωπικότητας του καθενός.
Συναντιόμαστε γεμάτοι ειλικρίνεια να κοιταζόμαστε στα μάτια, να μιλάμε για όσα θέλουμε για όσα μπορούμε να λέμε: γνώμες για το βιβλίο, το διάβασμα, το γράψιμο, για τα συναισθήματα και για της ψυχής τα βάθη.
Μαζί θα δημιουργήσουμε μια χαρούμενη συντροφιά με ανοιχτό μυαλό και καρδιά. Πάντα με το αίσθημα της φιλίας, της αλληλεγγύης και της ανθρώπινης συναναστροφής, δίχως την ανταγωνιστική ή όποια άλλη αρνητική διάθεση μεταξύ των μελών.
Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις παρά μόνο η διάθεση από τους συμμετέχοντες να προβάλλουν τον δημιουργικό τους χαρακτήρα…
Μέσω των ασκήσεων γραφής οι συμμετέχοντας θα μπορούν να αναδείξουν τον εαυτό τους με τη δημιουργία κειμένων εξιχνιάζοντας προβλήματα στη βάση τους, ώστε να αποβληθεί ο φόβος αντιμετώπισης των, βρίσκοντας ο ασχολούμενος, το δρόμο προς μία πνευματική ελευθερία
Η ανάδειξη του δημιουργικού εαυτού και η ανακάλυψη στοιχείων της προσωπικότητας, δεν εκτονώνει μόνο το βάρος των συναισθημάτων αλλά τη συνειδητότητα και τη δύναμη του σώματος με σκοπό να βελτιώνει τη σχέση με τον ίδιο τον εαυτό του, αλλά και με τους άλλους.
Οφέλη της Δραματοθεραπείας μέσω της Διαδραστικής Γραφής είναι:
• Η συναισθηματική στήριξη του ευατού μας…
• Η αυτογνωσία της προσωπικότητας μας.
• Το άνοιγμα της σκέψης και η διεύρυνση του πνεύματος.
Οι συναντήσεις περιλαμβάνουν
• Άσκηση αναπνοής, χαλάρωσης αυτοσυγκέντρωσης,
• κίνησης, αυτοσχεδιασμού, θέατρο παντομίμα,
• ανάλυση και προσέγγιση ρόλου με το αιθερικό ένδυμα.
Η λογοτεχνία κρύβει μια γλώσσα μαγική… μας κάνει να ονειρευόμαστε, να ταξιδεύουμε, να μεγαλώνουμε σε γαλήνια νερά.
Όσοι έχουν τη διάθεση να παρακολουθήσουν και να δράσουν σε αυτό το βιωματικό σεμινάριο, με βασικό άξονα τη Διαδραστική Γραφή & Δραματοθεραπεία, θα έχουν την ευκαιρία να βρεθούν μέσα σε καινούριους κόσμους αφήγησης, αντίληψης και μυστικών ιδεών, με τη μαγική τέχνη της αφήγησης του προφορικού και γραπτού λόγου.
• Οι συναντήσεις είναι βιωματικές, καμία γνώση η άλλη εμπειρία δεν χρειάζεται για τη συμμετοχή σας.
• Άνετα λειτουργικά ρούχα που θα διευκολύνουν τις κινήσεις του σώματος και καλτσάκια για την ελάφρυνση των ποδιών.
Δηλώσεις συμμετοχής: ddimitris51@yahoo.com


ψεγάδια


Τα μάτια σκώπτουν τ’ αφημένα ψεγάδια του εφήμερου, τα βλέμματα καίγονται στις απρονόητες αναμονές και μόνο φωνάζουν ποθώ, επιθυμώ, λαχταρώ… 
Ψάχνουν αφορμή να αρπαχτούν τα σώματα, σ’ ένα μακέλωμα κυνικό, όπως δεν έχουν άλλη φορά νιώσει.
Έντεκα του μήνα... Φλεβάρη… Η πρώτη νύχτα ξάπλωσε σε βλέμματα ατίθασα, με τη ντροπή παρούσα να μην προσβάλει την αυθόρμητη υπομονή.
Τυλίχτηκε απειθάρχητα η ανάγκη σε κρεμασμένες νύχτες τα χείλια μείνανε να σκυλιάζουν στα σκοτάδια για να αγγίξουν, να συρθούν, να γευτούν…

foto: Elena Martynigue
Εγώ ο άλλος
μυθιστόρημα, απόσπασμα


-Όλοι κουβαλάμε κάποιο φορτίο μέσα μας και πολλές φορές το βάρος του μας γονατίζει, υποφέρουμε, λυγίζουμε και δεν έχουμε τη δύναμη να το ξεφορτωθούμε γιατί φοβόμαστε, πως θα ζήσουμε χωρίς αυτό και συνεχώς το ακουμπάμε για λίγο κάτω να πάρουμε ανάσες, να ξεκουραστούμε, αλλά αυτό υπάρχει και μας κρατάει δέσμιους, ακίνητους στο ίδιο σημείο. Κόβει κάθε δρόμο, μας τραβάει κάτω να μας εξαφανίσει. Όσο κι αν κλείνεις τα μάτια, όσο κι αν παριστάνεις πως δεν υπάρχει, αυτό είναι εκεί και κάτι θα συμβεί να σε βαρύνει περισσότερο. Η λύση είναι να το πετάξεις για πάντα, δίχως κάποιον συμβιβασμό ή δικαιολογία. Οι νοσηρές καταστάσεις δεν οδηγούν πουθενά. Η ψυχική σου ελευθερία είναι δικαίωμα. Καμιά αγκαλιά δεν θα σου χαριστεί αν δεν σε πιστέψει, δεν σε σεβαστεί. Κι όταν η πρώτη φωνή αντίδρασης σου φωνάξει φύγε, πίστεψε τη, είναι το ένστικτό σου, εμπιστεύσου το και φύγε.

www.dvarvarigos.gr
http://dimitrisbarbarigos.blogspot.gr/
https://www.blogger.com/blogger.g
foto: Elena Martynigue


Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Λιπεσάνορες τα χρόνια του φιδιού



Δευτέρα, 8 Αυγούστου, στις 9:00, θα παίξουμε στο 9ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΡΑΧΘΕΙΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ, στο υπέροχο πέτρινο Θέατρο, στο Παλαιοχώρι Σκούπας Άρτας, την παράσταση"ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ - ΛΙΠΕΣΑΝΟΡΕΣ" του Δημήτρη Βαρβαρήγου, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μαντέλη.Μία παράσταση που το χειμώνα στην Αθήνα, στο Θέατρο Βαφείο, αγκαλιάστηκε από το κοινό με διαδοχικά "sold out" και υμνήθηκε από την κριτική. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη (προσφορά στους Ηπειρώτες, στους κατοίκους των Τζουμέρκων και της ευρύτερης περιοχής, από τους εμπνευστές του φεστιβάλ και δημιουργούς του Θεάτρου καθώς και από τους ηθοποιούς και τους συντελεστές της παράστασης). 
Λιπεσάνορες: Ομηρική λέξη που σημαίνει "οι γυναίκες που έμειναν δίχως άνδρες"...
Οι "Λιπεσάνορες" είναι ένα θεατρικό έργο, πλημμυρισμένο με ζωντανή μουσική και τραγούδια, εμπνευσμένο από το ομότιτλο βιβλίο του Δημήτρη Βαρβαρήγου. Μια αληθινή ιστορία με στοιχεία παραμυθιού από τον Τρωικό Πόλεμο, βγαλμένη μέσα από την ΙΛΙΑΔΑ.
Συντελεστές
Εκάβη: Γεωργία Ζώη
Ανδρομάχη: Ελίζα Σολωμου
Κασσάνδρα: Ντομένικα Ρέγκου
Βρισηίδα: Ορνέλα Λούτη
Τρωαδίτισσα: Αρετή Κοκκίνου
Συγγραφή: Δημήτρης Βαρβαρήγος 
Σκηνοθεσία: Κατερίνα Μαντέλη
Σκηνικά -κοστούμια : Θεοδόσης Δαυλός
Σύνθεση μουσικής και κιθάρα: Αρετή Κοκκίνου 
Σχεδιασμός Φωτισμού: Σάββας Σουρμελίδης 
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Αδαμαντία Μαντελένη
Το φετινό 9ο Φεστιβάλ είναι αφιερωμένο στους Πρόσφυγες, στους ξεριζωμένους όλης της 
Σας περιμένουμε!!! Όλες!!! Όλους!!!


«Λιπεσανόρες- Τα χρόνια του φιδιού». Ένα έργο του Δημ. Βαρβαρήγου σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Μαντέλη.
Ο συγγραφέας της παράστασης Δημ Βαρβαρήγος θα πρέπει να το ψάξει. Να ψάξει εννοώ τη προηγούμενη ζωή του. Υπάρχουν πολλοί ειδικοί που θα τον βοηθούσαν σ αυτή την αναζήτηση. Είναι σίγουρο, πως κάποια σχέση μετεμψύχωσης θα του βρουν με τον Αισχύλο η με τον Σοφοκλή. Αν ζούσαν σήμερα αυτοί οι δυο μεγάλοι τραγικοί κι έγραφαν στη σημερινή γλώσσα, κάπως έτσι θα έγραφαν ένα λίγο μεγαλύτερο κείμενο. Ο άνθρωπος εν έτει 2015 έγραψε αρχαία τραγωδία.!!! Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Για τις γυναίκες που αφήνει πίσω του ο πόλεμος. Οι πόλεμοι των θυμωμένων Θεών. Ένα έργο που ταυτίζει πλήρως το τότε και το τώρα. Την Τροία με το ’40. Την Τροία με τη Χιροσίμα, και το Κόσσοβο. Τις Τρωαδίτισσες μάνες και γυναίκες με τις μανάδες του Ιράκ, της Συρίας και της Παλαιστίνης. Η Εκάβη, η Ανδρομάχη, η Κασσάνδρα και η Βρισηίς .Τρωαδίτισσες γυναίκες, μόνες μέσα στον χωροχρόνο. Στο διηνεκές της συμφοράς. Ίδιο το κλάμα, ίδια η απώλεια, ίδιος ο οδυρμός. Ίδια τα νιάτα που χάνονται. Γιατί όπως λέει κι ο συγγραφέας μέσα στο έργο «Οι πόλεμοι γίνονται για τους νέους. Οι γέροι τους κάνουν γιατί ζηλεύουν τη νιότη».. Πόλεμοι σπάταλοι σε αρσενικό αίμα. Και πίσω απ το αίμα γυναίκες μόνες, λιπεσανόρες με τους πολεμικούς αιώνες να περνούν σπέρνοντας ακούσιους θανάτους .
Η σκηνοθεσία της Κατερίνας Μαντέλη αποκάλυψη ! Σα να τόχε από πάντα το Επιδαύριο ταλέντο. Πρώτη φορά σε τέτοιο θεατρικό εγχείρημα, πήρε τη μπαγκέτα της και διεύθυνε την ανθρώπινη υποκριτική της ορχήστρα άψογα. Οι σκηνοθετικοί της δρόμοι ανοίγουν και το σίγουρο είναι ,πως θα την πάνε αλλού. Για τα ωραία. Τα μεγάλα !!!Οι ηθοποιοί –γυναίκες συνεπείς σε όλες τις εκφάνσεις των απαιτήσεων των ρόλων τους. Και αυτοί οι ρόλοι είναι αυστηρά απαιτητικοί. Δύσκολοι. Σπαρακτικοί και ανελέητοι. Δεν θέλω να πω για κάθε μια ξεχωριστά. Γιατί θα έλεγα. Γιατί κάποιες ξεχώρισαν. Αλλά δεν θέλω. Και δεν υπάρχει λόγος. Εξ άλλου αυτό δεν θα σήμαινε τίποτα, γιατί ο ηθοποιός είναι ρόλος κι αυτό δεν αλλάζει με υποκειμενικά κριτήρια.
Κλείνοντας θα ήθελα πολύ, να δω αυτό το έργο το καλοκαίρι στο πλαίσιο του «Φεστιβάλ Αθηνών» στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου. Αυτό που ήταν αφιερωμένο στο Θεό Διόνυσο. Γιατί εκεί ανήκει. Εκεί είναι ο χώρος του. Εκεί θα χαρεί και το ίδιο… Και ο Διόνυσος…
Μάρω Μπουρδάκου
Συγγραφέας 


Οι Οιωνοί της Μοίρας


Όταν μετράς όνειρα
περασμένα, βλέπεις πόσες
επιθυμίες έχασες...

Όταν μετράς χαμόγελα,
βλέπεις πόσες μέρες
αφέθηκαν στη λύπη...

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016



Ομιλία της ποιήτριας Νιόβης Ιωάννου
στην εκδήλωση για το συνολικό έργο μου

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ



Γνώρισα το Δ. Βαρβαρήγο το Νοέμβριο του 2013, όταν γεμάτη τρακ και αγωνία του ζήτησα να παρουσιάσει την πρώτη ποιητική συλλογή μου. Με ευγένεια αποδέχτηκε την πρότασή μου. Όταν συναντηθήκαμε για να του δώσω το βιβλίο μου έμεινα κατάπληκτη από την απλότητα των τρόπων του , αλλά και το σεβασμό που αντιμετώπισε εμένα και το έργο μου.
Γνωρίζουμε όλοι πόσο σημαντικός είναι για ένα νέο συγγραφέα-ποιητή που αποφασίζει να εκθέσει τον εαυτό του και τη δουλειά του στο κοινό ένας ενθαρρυντικός λόγος ψυχής από έναν άνθρωπο καταξιωμένο στο χώρο.
Για μένα αυτός ο λόγος ήταν το προσωπικό μου στοίχημα να προσπαθήσω να γίνομαι όλο και καλύτερη να εξελίσσω τη γραφή μου αλλά και να εξελίσσομαι μέσα από αυτήν.
Πολύ αργότερα παρακολούθησα τα μαθήματα δημιουργικής γραφής , εδώ στο χώρο του «έναστρον» κι αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω ακόμα καλύτερα τον Άνθρωπο –συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγο. Μια προσωπικότητα που σε κερδίζει με την ήρεμη δύναμη που αποπνέει, την καλοσύνη, το ήθος, την ευπρέπεια.

Ο Δημήτρης είναι ένας άνθρωπος δοτικός, ευαίσθητος που αγαπάει τον Άνθρωπο και πάσχει μαζί του είτε ως φίλος της καρδιάς είτε ως συγγραφέας που πολλές φορές ενσαρκώνεται την αδύναμη φύση των ηρώων του πετυχαίνοντας βαθιά να κατανοήσει αλλά και να συγχωρέσει την ανθρώπινη ψυχή.
Προσφέρει απλόχερα και χωρίς φειδώ τις γνώσεις που ο ίδιος μέσα από μια μοναχική όσο και δημιουργική πορεία χρόνων απέκτησε, γιατί διαθέτει την ποιότητα των ελάχιστων εκείνων που μπορούν να νιώθουν τη μεγαλειώδη χαρά του μοιράσματος που ξέρουν πως ν’ αναλαμβάνουν την ευθύνη να κάνουν τον κόσμο καλύτερο κι αν δε συμβεί μπορούν να σηκώσουν το βάρος της προσωπικής τους αποτυχίας μ’ ένα χαμόγελο που ανοίγει το δρόμο σε καινούριες προκλήσεις.
Γιατί μέσα του παραμένει ένα αισιόδοξο παιδί που παλεύει να φτιάξει τον κόσμο στα μέτρα της καρδιάς όπως λέει ο ποιητής που πιστεύει στη φιλία ,την αγάπη ,τον έρωτα που γνωρίζει πώς να μην παραιτείται και να διεκδικεί ότι αγγίζει τις αλήθειες του.
Ο Δημήτρης σέβεται και τιμά την Τέχνη που υπηρετεί προσπαθώντας συνεχώς να παρουσιάζει έργο που ανυψώνει τον αναγνώστη που τον παρασύρει σε ανώτερα επίπεδα κατανόησης του εαυτού του αλλά και του κόσμου που τον περιβάλλει. Γιατί η Τέχνη είναι ωραία όταν το χέρι, το κεφάλι και η καρδιά πάνε μαζί.

Αισθάνομαι ιδιαίτερα τυχερή που γνώρισα αυτό τον σημαντικό άνθρωπο και συγγραφέα που έχει τόσα σπουδαία ν΄αφήσει στα ελληνικά γράμματα με το κύρος του αυθεντικού ανθρώπου που σεμνά και υπομονετικά υπηρετεί αυτό που πραγματικά λατρεύει. Γιατί για το Δημήτρη Βαρβαρήγο η γραφή είναι αποστολή ,είναι ουσία που υπερβαίνει και την ίδια την ύπαρξη είναι Πίστη κι αφοσίωση στην ίδια τη ζωή.

Δημήτρη σ’ ευχαριστώ !!!

***
(δύο πρόσφατα  ποιήματα του)

Ε, λοιπόν, 
να πιο είναι το μυστικό
αγόρασα για σένα ένα λουλούδι.
τα παιδιά στρίγκλισαν από ευτυχία
Εσύ… γύρισες από την άλλη
να παίξεις με λέξεις 
φλεγόμενες που λικνίζονται 
με πεθυμιές στο απρόσμενο κάτι
υποθηκευμένες.
Μυστικό χαμόγελο 
στο πιο ακραίο ερώτημα…
Ποιες σκιές είμαστε και
ποιες σκιές κυνηγάμε…
Η κουβέρτα ζέστανε 
τα πόδια
Δεν χιονίζει μα η παγωνιά 
είναι πιο δυνατή…
Το μπαλκόνι γέμισε
κουτσουλιές περιστεριών
Κι αυτοί, οι αναρχικοί 
Πάνε κι έρχονται

***

Μαθήματα σκότους 

Κρεμασμένα ρούχα γιορτινά
χάσκουν στα χρόνια μαθήματα σκότους.
Στου σκόρπιου θεάτρου τον θίασο
καλούν Ερεθισμένα μέλη 
να παίξουν στης ντουλάπας 
τη στενή σκηνή χημείες συσσωρευμένες 
ανήθικες επιθυμίες, λυσσασμένες ισορροπίες 
με ρόλους από νύχτες, να βρίσκουν πέρασμα 
σε πόδια ανάμεσα σφιγμένα
εκεί που πάντα θα υπάρχει χώρος για νέα πτώματα 
κι όταν τελειώνει η νύχτα
όταν τελειώνει το σώμα
όταν τελειώνει ο λυγμός
όταν τελειώνει ο θρίαμβος
εκεί που κείτονται χαμένοι εαυτοί
θα πλένεις τα χέρια σου
θα πλένεις τα χέρια σου
θα πλένεις τα χέρια σου...

***

Απόσπασμα από το  Μυθιστόρημα 
 "Ότι αγαπήσαμε πίσω έμεινε"

Βλέπεις, γεννιόμαστε με φόβο και πεθαίνουμε με πόνους χωρίς να ξέρουμε και στις δυο περιπτώσεις που πάμε. Βαθύς ο πόνος της επίγνωσης. Ένιωθα τα γεγονότα πως επενέβαιναν στη ζωή μου σαν να απευθύνονταν μόνο σε μένα. Μπλέκονταν ανάμεσα στα όνειρά μου που έτσι κι αλλιώς ήταν αξεδιάλυτα και φυσικά έκαναν την κάθε στιγμή της μέρας έναν πραγματικό εφιάλτη. Ήταν φορές που ο χρόνος μύριζε μούχλα και σάπιο κρέας. Τότε αρκούσε να καταφέρεις τον άνεμο να περάσει κάτω απ’ τα φτερά σου χωρίς να σε παρασύρει πριν την ώρα σου, όπου θέλει. Τσακισμένη γενιά, τσακισμένοι όλοι κι εγώ μαζί τους. Όταν μένεις μόνος από τόσο νωρίς και δεν έχεις κάποιον ν’ ακουμπήσεις και πρέπει να αναλάβεις ευθύνες, τότε δε χωράνε μέσα σου αναστολές και ευαισθησίες. Όταν πλέον αρχίζεις να ξεχωρίζεις, πως οι ρόλοι που θα παίξεις δεν είναι αδιανόητοι, τα πάντα μπορούν να είναι αληθινά. Αφού η ζωή η ίδια ζητάει να σε ταπεινώσει, δεν έχεις άλλο να κάνεις από το να ξεγελάς επανειλημμένα τον εαυτό σου, πως αυτά δεν συμβαίνουν σε σένα. Έτσι, πρώτα μαθαίνεις να μην αναστενάζεις κι έπειτα να μη διστάζεις να παίρνεις αποφάσεις και πρωτοβουλίες για την ίδια τη ζωή σου, αλλά κυρίως και των άλλων. Η έλλειψη είναι καταλυτική αρρώστια για την ψυχή και δεν γιατρεύεται ποτέ. Ειδικά όταν αυτή, η έλλειψη ξεκινάει να σου προσφέρεται από τα παιδικά σου χρόνια. Αυτά τα χρόνια, τα νεανικά, είναι η εποχή που ότι αγαπάμε διπλά το κρατάμε μέσα μας, λες μ’ ένα μελάνι ανεξίτηλο, που δε σβήνει ούτε με όσες αγάπες προκύψουν και προσπαθήσουν να απαλύνουν το παρελθόν. Μα το παρελθόν πάντα μένει πίσω όσο κι αν ο νους προσπαθεί να το ζωντανέψει, εκείνο μένει παρελθόν. Είναι σαν τροφή πολυκαιρισμένη, παρατημένη στη μούχλα και στην ξινίλα. Αλλά έτσι είναι φτιαγμένα τα συνήθη, η ελπίδα πάντα να προκαλεί τη μοίρα. Μα, τελικά, βρίσκεις λίγη γαλήνη μόνο αν αποδεχτείς τα λάθη σου, αφού και οι ελπίδες μου δεν άντεχαν για πολύ. Μόνο στο τέλος της αναζήτησης αντιλαμβάνεσαι πως η ζωή δεν είναι η επιστροφή απ’ το ταξίδι, αλλά το ξεκίνημα στην ελευθερία από την απουσία του πόνου. Ανολοκλήρωτα όλα. Ξαφνικά βλέπεις να είναι τα χέρια σου αδειανά… μόνη και υπεύθυνη για σένα και για όλους τους άλλους. 

Όταν πλέον θα έχω τελειώσει το δρόμο που διάβηκα, ελπίζω κάποιος να καταλάβει τη σιωπή μου, αλλιώς δεν θα καταλάβει ποτέ τα λόγια μου.



Κλέφτης Γυναικών


Ο φροντιστής γερακιών παρατηρούσε με ιδιαίτερη προσήλωση την γκριζωπή έρημο Desierto de Tabernas με τις ραβδώσεις που είχε επάνω της σμιλέψει ο άνεμος να απλώνεται μπροστά του. Το γερακίσιο βλέμμα του, διαπερνούσε τον ορίζοντα, ξεχώριζε την πορεία που είχε ακολουθήσει ο Κρίστομπαλ Σαλόμε, αυτός ο αχρείος κλέφτης γυναικών. 
Ένα σύννεφο σκόνης πλανιόταν στον αέρα της στέπας και το μύριζε με τα μεγάλα βρώμικα ρουθούνια του που ανοιγόκλειναν σαν στόμα φιδιού.
Γέλασε χαιρέκακα, η λάμψη στα μάτια του ήταν πιο δυνατή από τους 78 βαθμούς που έκαιγαν το τόπο. Αν δεν τους έτρωγαν τα φίδια και οι σκορπιοί, θα πήγαινε από τα ράμφη των εκπαιδευμένων γερακιών του. Κι αν αυτά δεν το κατάφερναν, ο ίδιος θα έβγαζε τα μάτια του βάσκου μόλις τον έπιανε στα χέρια του, για να γλίτωνε τα δικά του, από τα χέρια του κόμη Ναβάλ, αφέντη της Τουδέλα.
Είχε δώσει όρκο ότι θα πήγαινε πίσω την Αουρέλια Ροσάριο, την γυναίκα που στο πρόσωπό της κρυβόταν όλη η ομορφιά της Ανδαλουσίας.
Από τις αρχές εκείνης της χρονιάς του 1763, ο μάγος στο βουνό του το είχε πει ότι αυτή η χρονιά θα ήταν δύσκολη, μπορεί και να έχανε τη ζωή του αν δεν ήταν προσεκτικός.
«Βρωμόγερε, δεν θα σου κάνω τη χάρη να βγει αληθινή η προφητεία σου,» ψέλλισε ο φροντιστής κι έφτυσε δηλητήριο μέσα από τα φαγωμένα δόντια του.
Συνεχίζεται…

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016


ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ – ΛΙΠΕΣΑΝΟΡΕΣ" 

του Δημήτρη Βαρβαρήγου, 
σκηνοθεσία Κατερίνα Μαντέλη.


10ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΡΑΧΘΕΙΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΖΟΥΜΕΡΚΩΝ. 
8 Αυγούστου 2016, στις 9:00 το βράδυ, 
στο πανέμορφο πέτρινο ΑΡΑΧΘΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ, 
Παίζουν: Γεωργία Ζώη, Ελίζα Σολωμού, Ντομένικα Ρέγκου, Ορνέλα Λούτη, Αρετή Κοκκίνου. Σκηνικά κοστούμια Θεοδόσης Δαυλός.

Γράφει η Γεωργία Ζώη: Να είσαι επαγγελματίας ηθοποιός 39 ολόκληρα χρόνια και να παίζεις Θέατρο στην ιδιαίτερη πατρίδα σου πρώτη φορά, είναι μεγάλη συγκίνηση! 
Έχοντας μάλιστα φυσικό σκηνικό τα Τζουμέρκα!!! 
Και με ζωντανή μουσική το αέναο τραγούδι του Αράχθου που ήταν το πρώτο σου νανούρισμα!!! 
Και ενώ από τα πρώτα σου Θεατρικά βήματα έχεις αλωνίσει όλη την υπόλοιπη Ελλάδα με ένα μύθο, το Μάνο Κατράκη!!
Αυτό το όνειρο χρόνων, να παίξω στον τόπο μου, γίνεται πραγματικότητα στις
Αγαπημένοι, συμπατριώτες, χωριανοί, συγγενείς και συντοπίτες, σας προσκαλούμε και σας περιμένουμε με ΔΩΡΕΑΝ ΕΙΣΟΔΟ!!!! Σε μία παράσταση που το χειμώνα στην Αθήνα αγαπήθηκε από το κοινό και υμνήθηκε από την κριτική!!!
ΛΙΠΕΣΑΝΟΡΕΣ - ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ, του Δημήτρη Βαρβαρήγου, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μαντέλη.
Η παράσταση είναι αφιερωμένη στους πρόσφυγες, τους ξεριζωμένους όλης της γης!
Εγώ όμως, ερμηνεύοντας το θηριώδη ρόλο της ξεριζωμένης ΕΚΑΒΗΣ, της Μάνας των Μανάδων, την αφιερώνω στους γεννήτορές μου, το μπαμπά (Χρήστο Ζώη) και τη μαμά (Χρυσάνθη Σπύρου Ζώη) - γέννημα θρέμμα του Αράχθου και οι δύο - που θα καμαρώνουν από κει ψηλά!!!!
Να που και η δική τους κρυφή επιθυμία υλοποιείται!! Κι ας μην πρόλαβαν να τη "ζήσουν" στην υλική - γήϊνη διάσταση!ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ Katerina Manteli Theodosis Davlos Αρετή Κοκκίνου Αδαμαντία Μαντελένη Eliza Solomou Domenica Regou Ornela Vasiliki Louti



Αν νομίζεις ότι η περιπέτεια είναι επικίνδυνη, 
δοκίμασε τη ρουτίνα, είναι θανατηφόρα.