Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Ίχνη...
Ίχνος 1ο  


αδιάντροπα λόγια καμώθηκαν τον έρωτα
κυνόδοντες χαράξανε βαθιά την αλκοόλη να ματώσει
βάθυνε το αίμα λες κι ήταν γιορτινή η νύχτα
αυτάρεσκα χλομιάσανε τα φώτα στο αναίτιο κίτρινο
λίγο πριν ξημερώσει ψύχρανε ο αέρας
το σεντόνι σκέπασε όσα ακόμη όσα αιωρούνταν ψεύδη 
η μοναξιά παρότρυνε το φόβο να μην φύγει
μόνη δεν θα μπορούσε να δεθεί 
κι η αλυσίδα θα σκούριαζε στο πάτωμα 
συνώνυμες κουβέντες 
που σε κανένα δεν θα ταίριαζε μελάνι να τις γράψει

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου