Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Carpe diem 
Άδραξε τη στιγμή... 

ΕΝΑ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ 
ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΡΥΜΜΕΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ 

Ένα βιβλίο φιλοσοφικών στοχασμών που εξιδανικεύει τον αυθεντικό εαυτό, την αληθινή ζωή, την αγνή αγάπη και τις πηγαία ανιδιοτελείς συμπεριφορές ως Αντικείμενα αυτοελέγχου που ωθούν τον αναγνώστη στο να ανακαλύψει στοιχεία του ίδιου του εαυτού του και θα τον βοηθήσουν να εντρυφήσει σε θέματα αυτογνωσίας.


Να ζήσουμε ως αιωνιότητα τις στιγμές του θείου δώρου της ζωής. Ας δείξουμε το σεβασμό μας σε κάθε τι που μας περιβάλλει,· και την πρέπουσα ευγνωμοσύνη για όσα δώρα μας χαρίζει η κάθε ξεχωριστή μέρα.


Carpe diem 
Άδραξε τη στιγμή, την κάθε στιγμή και ζήσε…
Τον ψίθυρο, το γέλιο, το αγκάλιασμα, το φιλί.
Μη χάνεις άδικα τον καιρό, ότι σε προσπερνάει δεν επαναλαμβάνεται ποτέ. Είναι η στιγμή που χάνεται αν δεν τη ζήσεις. 
Μη απαξιώνεις όσα σου προσφέρονται. Το κάθε τι, κάτι έχει να σου αφήσει, κάτι να σε διδάξει.
Ζήσε σαν αιωνιότητα τις στιγμές του θείου δώρου της ζωής· δείξε το σεβασμό σου σε κάθε τι που σε περιβάλλει· και την πρέπουσα ευγνωμοσύνη για όσα δώρα σου χαρίζει η κάθε ξεχωριστή μέρα.







Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019

Λιπεσάνορες
3η επανέκδοση.


Πέντε χρόνια μαζί τους όταν τις έγραφα και ήδη πέρασαν πέντε κυκλοφορίας του βιβλίου.

Ο καθένας μας έχει μια ιστορία να διηγηθεί… έχει μνήμες από τα παιδικά του χρόνια, εμπειρίες από το πέρασμα του στη ζωή με όλα όσα προσφέρει, γνώσεις, βιώματα, επιτυχίες, αποτυχίες, έρωτες αγάπες και ελλείψεις… μια από τις δικές μου εμπειρίες η πιο σοβαρή ήταν όταν βρέθηκαν μπλεγμένος μέσα σε έναν πόλεμο που όταν μπλέχτηκα δεν μπορούσα να ξεφύγω… αν την κοπανούσα, θα με κατηγορούσαν για λιποτάκτη, έτσι έμεινα μέσα στον όλεθρο να ζήσω τη συμφορές του πολέμου. 

Δημήτρης Βαρβαρήγος
Πέντε χρόνια έζησα εκείνες τις μάχες, γνώρισα τους πιο τρανούς ήρωες ΄, έκλαψα, πλάνταξα στο χαμό τους… Γνώρισα και τις πιο σπουδαίες γυναίκες που βίωσαν όλο αυτό το τρόμο στο πετσί τους. Γνωρίστηκα καλά μαζί τους… μου έδειξαν εμπιστοσύνη και μου άνοιξαν τις καρδιές τους… τις συμπάθησα όλες, πονεμένες ψυχές είχαν με όσα βίωναν, έχαναν παιδιά, άντρες αδέλφια και πατεράδες… μένανε μόνες να αντέξουν τη σκλαβιά και την επιβουλή των εχθρών τους… κάποιες κατάφεραν να γλιτώσουν πεθαίνοντας, κάποιες άλλες άτυχες ζήσανε τη σκλαβιά υπηρετώντας το μίσος… που είχαν μέσα τους για τους δεσμώτες τους.
Τα έβλεπα όλα αυτά, έπασχα αλλά δεν μπορούσα να βοηθήσω… μια φορά που πήγα να τα βάλω με τον Αχιλλέα, μου χάλασε ο εκτυπωτής… άλλη μια φορά που έβρισα τον Αγαμέμνονα για τον εγωισμό του, με έπιασε ίλιγγος.


Μόνο με τις γυναίκες κατάφερνα να συνδιαλέγομαι και να μαθαίνω τα πάντα, με όσα γίνονταν στα ιδιαίτερα δωμάτια των ψυχών τους.
Τις αγάπησα όλες και συμπορεύτηκα αυτά τα πέντε χρόνια σε κάθε τους ευτυχία δυστυχία ή πάθημα. Τις υποστήριξα σε μεγάλο βαθμό τόσο που οι άντρες με κατηγόρησαν ότι με σέρνουν από τις εσθήτες τους… γέλασα… ρε τους φώναξα… τι πάει να πει είναι γυναίκες… άνθρωποι είναι και μάλιστα με μεγάλη αξία… μας γεννούν, μας φροντίζουν, μας μαθαίνουν, μας ερωτεύονται, μας παντρεύονται, μας κάνουν παιδιά, μας κλαίνε όταν πεθαίνουμε, φροντίζουν τη γη που μας σκεπάζει μέχρι που μας ακολουθούν στο χώμα…


Οι άντρες επαναστάτησαν με όσα τους είπα… Α, εσύ δεν πας καλά μου φωνάξανε… αφήστε τον αυτόν να κρύβεται κάτω από τα ρούχα τους και πάμε εμείς να συνεχίσουμε τις αμάχες μας.
Κι εκείνες δάκρυζαν που ήξεραν ότι ήταν η τελευταία φορά που τους έβλεπαν
Κάπως έτσι ενστερνίστηκαν τον τίτλο όπως τις αποκάλεσε ο παππούς τους, ο Όμηρος, με μια όμορφη λέξη που για τις γυναίκες που θα λείπουν στους άντρες… για τις γυναίκες που εγκαταλείπουν τους άντρες κι ας είναι παρούσες στις ζωές του… 
Λιπεσάνορες. 

Παρουσίαση βιβλίων στο Divani CARAVEL


Ήταν μια ξεχωριστή και όμορφη συνάντηση για το βιβλία. Ένα μεγάλο ευχαριστώ πολύ σε όλες και όλους, φίλες και φίλους που χάριν σε εσάς περάσαμε ένα όμορφο απόγευμα, Κατάμεστη η αίθουσα από σπουδαίους Ανθρώπους και σημαντικούς συγγραφείς, ποιητές/ριες, και φιλαναγνώστες 



Δημήτρης Βαρβαρήγος. Νιόβη Ιωάννου
Τιμητική ήταν η παρουσία Μελών της Εταιρίας Συγγραφέων στο πάνελ ως ομιλητές: η κα Έρη Σταυροπούλου για το βιβλίο "Πορτατίφ", απαγγελία ο κος Δημήτρης Φύσσας και στην αίθουσα ο κος Μάκης Τσίτας και κος Γιώργος Συμπάρδης. 

Μάκης Τσίτας. Γρηγόρης Χαλιακόπουλος. Δημήτρης Βαρβαρήγος.
Ομιλήτρια στο Carpem diem, η κα Σταυρούλα Λύκου, συντόνισε ο Γρηγόρης Χαλιακόπουλος, χαιρέτησε ο εκδότης μου Αβέρκιος Λουδάρος και ο Κώστα Κρεμύδας. 


Δυναμικές παρουσίες στην κατάμεστη αίθουσα από τους Γιάννη Σκληβανιώτη. Στάθη Σιώμο. Άννα Παπαβασιλείου. Βασίλη Σολιδάκη. Κατερίνα Κατσίρη. 


Θεοχάρη Παπαδόπουλο. Λένα Φατούρου. Καίτη Καγκαράκη. Χρήστο Παπουτσή. Καίτη Βασιλάκου. Κωνσταντίνα Βουβόλα. 


Τζένη Βλαχώνη. Άννα Παχή. Ελένη Λύτρα. Ελένη Στασινού. Χαρά Αγγελοπούλου. Κατερίνα Γεργατσούλη. Νανά Σκαρτσίλα. Νίκος Σακούτης. Θανάσης Αργυρίου. 

Τάσος Μακράτος. Τέρυ Σιγανός. Κλώντια Ετιαρίδου. 


Βασίλης Διακάκης. Δημήτρης Γεωργάς. Γιώργης Παπανικολάου. Τζένη Κουφοπούλου. Γιώργο Κολοκοτρώνη. 


Ελίζα Πέτρου. Φωτεινή Χατζάκη και ο Αιμίλιος Πέτρου που μας απαθανάτισε με τη μηχανή του και πολλοί άλλοι. 


Μουσική - τραγούδι ο Βαγγέλης Μαραζάκης.

Είχαμε καιρό να δούμε ένα πραγματικά δυνατό έργο...

Το έργο «Μαρίνα Τσβετάγιεβα – Τρεις βάλτοι», του Δημήτρη Βαρβαρήγου δεν μπορεί παρά να καθηλώσει το θεατή...
Το έργο, που διανύει 3η χρονιά επιτυχίας, είναι πράγματι από τα πιο ενδιαφέροντα που έχουμε δει τελευταία...


Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ γράφει για τη ζωή μιας από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες, για τη Ρωσίδα ποιήτρια Μαρίνα Τσβετάγιεβα, αναλύοντας τον ιδιαίτερο ψυχισμό της, το πολύ σημαντικό έργο της στη ποίηση και τηλογοτεχνία, έως το τέλος του βίου της, ένα τέλος παράδοξα λυτρωτικό...
Παράλληλα, μέσα από αυτό τον έντονο μονόλογο, περνάει μπροστά από τα μάτια του θεατή ολόκληρη η Ιστορία: ο Ρωσικός Εμφύλιος, η ατμόσφαιρα του Κομμουνισμού στη Ρωσία, η άνοδος του Ναζισμού...

  
Το εξαιρετικό αυτό κείμενο, πάνω απ'όλα μας διδάσκει πώς είναι να προσπαθείς να μείνεις πιστός στις ιδέες σου, όποιες κι αν είναι αυτές. Και τι τίμημα έχουν όλα αυτά, περνώντας ταυτόχρονα από τα προσωπικά βιώματα της κάθε προσωπικότητας... Και κάθε ανθρώπου...


Η Μαρία Συμεών μας χάρισε μια υπέροχη, πολυδιάστατη ερμηνεία... Καθηλωτική, μιας και οι περισσότεροι γνωρίζουμε τι σημαίνει μονόλογος και πόσο δύσκολο είναι να σταθείς ως ηθοποιός επί σκηνής... Περνώντας από τη μια κατάσταση στην άλλη, από τη μια εποχή στην άλλη, από ψυχισμό σε σκέψεις και έπειτα σε πράξεις, η Μαρία ενσάρκωσε μια σπουδαία γυναίκα... Τροφή για σκέψη, μιας και επιστρέφοντας, διαβάσαμε όλο και περισσότερα για το βίο της ηρωίδας...


Η Μαρία παίζει ζωντανά επί σκηνής στο πιάνο τα κομμάτια από την πρωτότυπη μουσική της παράστασης που συνέθεσε η ίδια! 
Και όλα αυτά με τη σπουδαία καθοδήγηση του Γιάννη Διαμαντόπουλου... Χωρίς σχόλια φυσικά! 
Παράσταση σε απόλυτη αρμονία, που βλέποντάς τη, θα καταλάβετε την επί 3 σαιζόν επιτυχία της...
Δευτέρα 28 Ιανουαρίου, μία ακόμα παράσταση, στο πανέμορφο και ατμοσφαιρικό νεοσύστατο Μικρό Μπρόντγουαιη...


Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές!
Δείτε το... 
Tip: ειλικρινά, η θετική ενέργεια, η ευγένεια και το χαμόγελο της κας Αλέκας!! (συγγνώμη, αλλά να τα λέμε κι αυτά...)
"Μέσα από Σένα" 


Θα έχουμε την τιμή και τη χαρά να φιλοξενήσουμε στην εκπομπή Μέσα από Σένα, τον εξαίρετο ποιητή-συγγραφέα-εκδότη ΓΙΩΡΓΟ ΧΡΟΝΑ σε μια όμορφη κατάθεση απόψεων για την ουσιαστική πορεία του στη Τέχνη του λόγου, και γενικά ότι αφορά την λογοτεχνία. 
Την εκπομπή παρουσιάζουν: ο συγγραφέας ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ & η ποιήτρια ΝΙΟΒΗ ΙΩΑΝΝΟΥ

Δημήτρης Βαρβαρήγος-Γιώργος Χρονάς

Υπεύθυνη προγραμμάτων ΕΛΕΝΑ ΜΑΤΣΟΥΚΑ
Η εκπομπή ακούγεται στα FM στην Αυστραλία και με WEB σε όλο τον κόσμο με μεγάλη ακροαματικότητα.

"Μέσα από Σένα" 


Θα έχουμε την τιμή και τη χαρά να φιλοξενήσουμε στην εκπομπή Μέσα από Σένα, την εξαίρετη ποιήτρια ΖΕΦΗ ΔΑΡΑΚΗ σε μια όμορφη κατάθεση απόψεων για την ουσιαστική πορεία της στη Τέχνη του λόγου, και γενικά ότι αφορά την λογοτεχνία. 
Την εκπομπή παρουσιάζουν: ο συγγραφέας ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ & η ποιήτρια ΝΙΟΒΗ ΙΩΑΝΝΟΥ


Υπεύθυνη προγραμμάτων ΕΛΕΝΑ ΜΑΤΣΟΥΚΑ
Η εκπομπή ακούγεται στα FM στην Αυστραλία και με WEB σε όλο τον κόσμο με μεγάλη ακροαματικότητα.


"Μέσα από Σένα" 




Θα έχουμε την τιμή και τη χαρά να φιλοξενήσουμε στην εκπομπή Μέσα από Σένα, τον εξαίρετο συγγραφέα ΑΝΔΡΕΑ ΜΗΤΣΟΥ σε μια όμορφη κατάθεση απόψεων για την Τέχνη του λόγου, και εν γένει ότι αφορά την λογοτεχνία. 
Την εκπομπή παρουσιάζουν: ο συγγραφέας ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ & η ποιήτρια ΝΙΟΒΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Υπεύθυνη προγραμμάτων ΕΛΕΝΑ ΜΑΤΣΟΥΚΑ
Η εκπομπή ακούγεται στα FM στην Αυστραλία και με WEB σε όλο τον κόσμο με μεγάλη ακροαματικότητα.

η μοναδική αλήθεια


στο μικρό κομοδίνο δεν υπάρχουν πια φωτογραφίες / ένα μπουκάλι με δυο γουλιές μαστίχα μόνο απόμεινε να ικετεύει χείλια, εκστάσεις και αβύσσους / δύο ρεσό περιμένουν το χέρι που θα τα κάψει ρομαντικά / στο συρτάρι ανάκατες κάλτσες, εσώρουχα, τρυφερότητες κι αμφίθυμες σκέψεις / ο καναπές στην υποκρισία μιας στοργής διαγράφει ακόμη τα σώματα απ’ το νυχτιάτικο βολόδερμα / ανάμεσα στα μαξιλάρια η ξεχαρβαλωμένη κούκλα προσμένει ίσως κάποια επιστροφή

κι αυτές οι σιωπές, η μοναδική αλήθεια…


 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ 

«Carpe diem – Amour fou» 



γράφει η Μάρθα Παπαδοπούλου, φιλόλογος/ποιήτρια 


Τα δύο έργα σε πεζό λόγο, του λογοτέχνη και θεατρικού συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγου «Carpe diem» (Άδραξε τη μέρα) και «Amour fou» (Τρελή αγάπη) από τις εκδόσεις Λυκόφως φανερώνουν ξεκάθαρα τον βαθύ συναισθηματικό του κόσμο και καθιστούν απόλυτα αληθές αυτό που γράφει στο σύντομο βιογραφικό του σημείωμα, ότι, δηλαδή, η γραφή είναι ψυχική υπόθεση, τόπος δύναμης και προσωπικής ελευθερίας. Μέσα από μια διαλεκτική σχέση αυτά τα δύο κείμενα αλληλοσυμπληρώνονται. Το πρώτο ως ένα εγχειρίδιο αυτογνωσίας, ένας δρόμος προς τη γνησιότητα του εαυτού και τη φώτιση της ψυχής, ενώ το δεύτερο μέσα από 37 ανεπίδοτες επιστολές ως ένας ύμνος στον έρωτα, στο καθηλωτικό μεγαλείο του Αθώου Κόκκινου, που συνταράσσει την ύπαρξη και αποτελεί ένα δύσβατο μονοπάτι αυτογνωσίας.

«Παράξενο και μεγαλειώδες πράγμα ο έρωτας. Άτιμος. Πλάνος. Αγύρτης. Έρχεται πάντα απρόσμενα, εμφανίζεται να σε ξανασυστήσει ως υγιή οργανισμό, να σε ξεστρατίσει, να σου χαρίσει την αγωνία...»

Έννοιες, όπως πόθος, ηδονή, προδοσία, ψευδαίσθηση, αμφιβολία, πόνος, μοναξιά, σιωπή, συγχώρεση, ευγνωμοσύνη, αγάπη πρωταγωνιστούν και ενορχηστρώνονται από τον συγγραφέα με στόχο να ψηλαφίσουν το μυστήριο της ζωής είτε ως τιμιότητα και ιερότητα του σώματος, είτε ως εγρήγορση της συνείδησης.

Με οδηγό τον φιλοσοφικό και ερωτικό παλμό της γραφής του ο Δημήτρης Βαρβαρήγος αποκαλύπτει τα κρυμμένα, φωτίζει τα σκοτεινά και αινιγματικά, εναρμονίζει τις αντιφάσεις και εκπυρώνει την ύπαρξη στα όριά της μέσω του Πάθους. Το Πάθος κυμαίνεται μεταξύ ελπίδας και φόβου, χρειάζεται μια φύση ισχυρή ως προς την ψυχή για να το θρέψει, να το αντέξει και να μην αναλωθεί απ’ αυτό. Σε όσα γράφει δεν χωράει το μικρό και το ασήμαντο. Το αισθάνεσθαι σφόδρα και βαθέως είναι για τους ανθρώπους που υψώνονται πάνω απ’ τη μετριότητα της ζωής στην έκσταση, την ένταση, την πληρότητα.

«Αποδεσμεύσου απ’ όλες εκείνες τις ψυχρές, τυπικές επαφές που δεν φέρουν κανένα συναίσθημα.»

Το Πάθος είναι πάθημα και ο άνθρωπος πάσχων, διότι είναι υπο-κείμενο και υπό-κειται σε κάποιον ή κάτι από καταβολής, υπο-φέρει. Ο έρωτας είναι το πάθος του Εγώ για το Εσύ, για τον Άλλον, ως επιθυμία, ως δίψα σώματος και ψυχής, ως ταύτιση, ώσπου το Εγώ να αρμοστεί στο Εσύ και να συμπέσει, και μέσα από την ερωτική κραυγή να χαθεί και να γλιστρήσει το ένα μέσα στο μυστηριώδες χάος του άλλου. Γράφει χαρακτηριστικά:

«Σ’ εμπεριέχω, όμως σ’ εμπεριέχω γιατί ποτέ δεν ήσουν ξένη, ποτέ δεν ήσουν, σε γνώριζα πριν ακόμα γεννηθείς, ζούσα μαζί σου αιώνες πριν κι όλα όσα ένιωθες ήταν μέσα στις σκέψεις μου...

Να σε γευτώ σαν ένα ωραίο ποίημα, βαθιά να συλλάβω τις έννοιες του εαυτού σου. Και να τις συλλαβίσω στην ωραία εικόνα του κορμιού, που κείτεται παραδομένο στον απόλυτο έλεγχο της μανιασμένης μου αφής. Γέλα δυνατά να σε ακούω, ιέρεια των πόθων. Αρχαίο κορμί. Γέλα μου να σε ακούω. Νικάει τον θάνατο ο ήχος του, τραγούδι γλυκό, χυμένο στους αιώνες...

Μη σταματάς. Να μη σταματήσει η αφή να ψέγει τη σάρκα. Μη σταματάς. Να μη σταματήσει η ουσία να χάνεται μέσα σου.»

Αφού έχει ματώσει για να υποτάξει το εγώ του και έχοντας βιώσει την εσωτερική φωτιά, έχοντας χτυπηθεί από μέσα προς τα έξω, ψυχικά ολότελα γυμνός ομολογεί :

«Σου δίνω το είναι μου, είναι δικό σου, δικά σου είναι όλα, όλα δικά σου είναι, amour fou… Συνειδητά σε αγάπησα και συνειδητά σου προσφέρομαι. Δώσε μου τον εαυτό σου με την ίδια ανιδιοτέλεια, όμοια με το πρωταρχικό ένστικτο του σκύλου που αγαπά το αφεντικό του.»

Ας μην γελιόμαστε όμως. Όσο κι αν αναπτυχθεί και βαθύνει ο έρωτας, η ταύτιση του Εγώ με το Εσύ είναι εκ φύσεως ακατόρθωτη. Το Εσύ παραμένει πάντα το αντι-κείμενο του πόθου. Δεν μπορεί η αλλοτριότητα, η ετερότητα-Εσύ να υποκειμενοποιηθεί μέσα στο υποκείμενο-Εγώ. Κάθε ον είναι μια ανεξάρτητη οντότητα και έχει μυστηριώδη σύνορα δοσμένα από τον Πλάστη Δημιουργό. Το απαραβίαστο της κάθε ανθρώπινης ύπαρξης είναι θείος νόμος.

«Κάθε ψυχή ακολουθεί το δικό της μονοπάτι ψάχνοντας τον υψηλότερο βαθμό ευδαιμονίας στον προσωπικό της πνευματικό δρόμο.»

Ο άνθρωπος μπορεί να ορέγεται το όλον, το τέλειο και το απόλυτο, να αναζητά την ευτυχία, μόνο που το Πάθος του έρωτα δεν είναι ποτέ η ίδια η ευτυχία, αλλά μια γεύση περιορισμένης διάρκειας ευτυχίας.

«Η ευτυχία είναι βαθιά κρυμμένη στις στιγμές.», θα μας πει ο συγγραφέας.


Στο κείμενό του «Amour fou» ο ήρωας συνυφαίνει την ιερή μανία του έρωτα με το απόλυτο, σαν ανταρσία, σαν λύτρωση από την υπαρξιακή ασημαντότητα, που τον θεραπεύει και τον καθαίρει από το υπαρξιακό ψεύδος και τον ωθεί σε μια αυθεντικότερη ζωή. Το ψυχικό μεθύσι, η μέθεξη αλλά και ο πόνος ή το δηλητήριο της αμφιβολίας του έρωτα που βιώνει είναι δρόμος αυτογνωσίας, ατραπός που οδηγεί στην ιερή ακεραιότητα του προσώπου, στην αυτοτέλεια, στην αξιοπρέπεια.

«Η αιτία που βρίσκεσαι εδώ έχει έναν κύριο σκοπό, να ελευθερωθεί ο εαυτός σου από τα σκληρά δεσμά του εγώ... Είναι η ευκαιρία να ξεφύγεις από τον σκοτεινό μικρόκοσμο του εγώ, να φωτιστούν οι υπερεκτιμημένες σκιές του που βρίσκονται βαθιά ριζωμένες...»

Αλλιώς, μέσα σ’ έναν ανήδονο βίο χωρίς την αγάπη, τον έρωτα, τη φιλία και την ταπείνωση, το όν αυτοφυλακίζεται, αυτοθεοποιείται, εκτρέπεται στον εγωκεντρισμό και στον αφανισμό του Άλλου. Η αγάπη είναι φυγόκεντρη, η εγωπάθεια κεντρομόλος. Η αγάπη είναι άφατη ηδονή, ο εγωισμός οδύνη. Το ένα τροφοδοτεί την ασίγαστη θάλασσα του νου και της ψυχής, το άλλο παραμορφώνει και κατακερματίζει την ελευθερία του όντος.

«Αντέχαμε την απόγνωση των ορίων, προκειμένου να ζήσουμε έναν έρωτα ιδανικό που θα προχωράει βαθιά την αινιγματική ζωή.», ομολογεί σε τόνο εξομολογητικό.


Στα βάθη της υπαρξιακής μόνωσης γεννιέται η αγάπη, αυτός ο άθλος του όντος και διά της αγάπης η ελευθερία, η κατάλυση δηλαδή των ορίων και η ελευθέρωση μέσα στο άλλο ον. Υπάρχει εδώ ένα βασικό ερώτημα, καίριας σημασίας, που ο καθένας, αν όντως γνωρίζει, οφείλει να απαντήσει με ειλικρίνεια:

«Αγαπάς; Τι ακριβώς αγαπάς; Αγαπάς τον άνθρωπο γι’ αυτό που είναι και συγκίνησε τις αισθήσεις σου ή απλά προσκολλήθηκες και περιμένεις να ολοκληρώσει όσα λείπουν στον εαυτό σου;»

Η δύναμη της Αγάπης, είναι γεγονός σωματικό, πνευματικό και ψυχικό, ένα στέρεο έδαφος, η συνεκτική ουσία της πλάσης. Ο άνθρωπος που φέρει αγάπη δεν αρκείται μόνο στο γεγονός του ζην, αλλά ορίζει και υπηρετεί έναν υπέρτερο σκοπό του υπάρχειν, ακόμα κι αν χρειαστεί να βιώσει το αβυσσαλέο ρίγος και την εσωτερική αμηχανία του όντος προς το υπέρτατο Όν.

Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος στο έργο του «Carpe diem» μας οδηγεί στη μέθη του αγαπάν, στην έξαρση του υπάρχειν, στη θεία μυστηριώδη ψυχή. Έχοντας επίγνωση του βραχύβιου της ζωής νιώθει ευγνωμοσύνη για όσα βίωσε. Οι μικρότητες, η αχαριστία, ο φόβος, ο θυμός, το κενό της μοναξιάς, τα λάθη, τα λόγια που έπρεπε να ειπωθούν και δεν ειπώθηκαν, οι ευκαιρίες και ο χρόνος που χάθηκαν, η λύπη, όλα συντελούν σε μια διαδικασία εξαγνισμού και μύησης στην τελειότητα. Στα δύσβατα μονοπάτια και στην αποτυχία δεν απελπίζεται, δεν παραιτείται. Δίνει χρόνο στον εαυτό του και γίνεται πάλι μαχητής.

«Μόνο με την εσωτερική δύναμη υπάρχει ασφάλεια και αυτεξουσιότητα. Να βασίζεσαι στον εαυτό σου. Μην κινείσαι ως είδωλο του αληθινού εαυτού σου μέσα σ’ έναν νοητικά περιορισμένο χώρο.»

Η μάχη δίνεται τώρα στον παρόν, σε κάθε δευτερόλεπτο, σε κάθε αναπνοή.

«Υπάρχουν δύο χρόνοι στη ζωή. Το τώρα και το πολύ αργά.»

Και κάτι σημαντικό. Πιστεύει στην πιθανότητα του απίθανου. Η ζωή είναι απρόβλεπτη! Και χαρίζει και παίρνει. Εναλλάσσονται η νίκη με την ήττα. Είναι, όμως τέτοια η τραγικότητα της ανθρώπινης μοίρας που:

«Στο τέρμα της προσωπικής πορείας διαπιστώνεται πως η αξία κάθε νίκης είναι φαινομενική καθώς στον χρόνο μετατρέπεται σε ήττα.»

Φωτεινός, γοργός αστερισμός είναι ο άνθρωπος και περπατά επάνω στη θάλασσα της ματαιότητας. Αξίζει όμως να πορεύεται με ευγνωμοσύνη, αξιοπρέπεια και αγάπη, διότι δεν αρκεί να γεννηθεί κανείς άνθρωπος, πρέπει και να γίνει.

Ευχαριστούμε τον λογοτέχνη Δ. Βαρβαρήγο, που με έναν γνήσιο, αδρό, ευθύ και ασκημένο σε βάθος λόγο μας χάρισε την ομορφιά του πνεύματός του και την ευαισθησία της ψυχής του.

http://www.nea-avlaia.gr/index.php/nea-deltia-tupou/310-carpe-diem-to-neo-vivlio-tou-dimitri-varvarigou-ena-vivlio-gia-tis-krymmenes-dynameis-tis-psyxis?fbclid=IwAR3X8xIIOZ-aVP-IQ7XJg8-Y44NkvrwF71iJkVr1RDBFbk8drjdEsCZ6IKY

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2019

Carpe diem… 
https://ologramma.art/quot-carpe-diem-quot-egcheiridio...

ΕΝΑ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ 
ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΡΥΜΜΕΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ 

Ένα βιβλίο φιλοσοφικών στοχασμών που εξιδανικεύει τον αυθεντικό εαυτό, την αληθινή ζωή, την αγνή αγάπη και τις πηγαία ανιδιοτελείς συμπεριφορές ως Αντικείμενα αυτοελέγχου που ωθούν τον αναγνώστη στο να ανακαλύψει στοιχεία του ίδιου του εαυτού του και θα τον βοηθήσουν να εντρυφήσει σε θέματα αυτογνωσίας.

εκδόσεις ΛΥΚΟΦΩΣ τηλ. 210 3803310
Ενδόμυχα 
Αν ο εαυτός δημιουργείται από το πνεύμα, 
είναι μοναδικό. 
Αν το πνεύμα δημιουργείται από τον εαυτό, 
είναι αριστούργημα. 

Η ζωή έχει υφανθεί με το στημόνι του καλού και το υφάδι του κακού. 

Carpe diem 
Άδραξε τη στιγμή, την κάθε στιγμή και ζήσε… 
Στη ζωή, ο καθένας ζει και μια νέα προσωπική εμπειρία. Από κάθε εμπειρία σκληρή ή ευφρόσυνη αντλείται κάποιο καλό. 

Ο θυμός, γι’ αυτό που κάποτε βίωσες και αγάπησες, είναι ανώφελος, σε χαμηλώνει σε κρατάει δεμένο. 
Δεν υπάρχει μάταιο γεγονός. 
Δεν υπάρχει ανώφελη μέρα. 
Δεν υπάρχει ανώφελη δοκιμασία. 
Δεν υπάρχει ανώφελη σχέση. 
Δεν υπάρχει ανώφελη πράξη. 
Όλα συμβαίνουν για κάποιο σκοπό. Διώξε από μέσα σου το θυμό, δείξε ευγνωμοσύνη για όσα γνώρισες, ένιωσες, δέχτηκες, εισέπραξες, ότι κι αν ήταν αυτά και για όσο διήρκησαν. 

Όσο κι αν κάτι σε πλήγωσε· δεν ήταν αναίτιο… κάτι σου άφησε, κάτι κέρδισες. 

Κάθε εμπειρία αφήνει πολλά, εκτίμησε τα θετικά της για να κερδίσεις τη γνώση πώς να εξελίσσεσαι με ανοχή και καλοσύνη, δίχως θυμό, οργή και αγανάκτηση του πληγωμένου εγωισμού σου. 

Από τις εμπειρίες μαθαίνουμε και γινόμαστε καλύτεροι… αισθανόμαστε πως να μην μένουμε ασάλευτοι, ζαλισμένοι στην εγωπάθεια, μα να χρησιμοποιούμε όσα ζήσαμε, νιώσαμε -αγάπη, στοργή, τρυφερότητα- σαν στήριγμα για να βαδίσουμε μπροστά περισσότερο ώριμοι και καλοσυνάτοι. 

Είναι ανώφελη η καταφορά εναντίον σ’ εκείνον που κάποτε σ’ έκανε να νιώσεις την υπέρβαση. 

Η ζωή είναι γενναιόδωρη… μοιάζει με τις ανοιξιάτικες θύελλες… ας μάθουμε να νιώθουμε τη βροχή κι όχι απλά να βρεχόμαστε. 

Συνειδητά και δίχως ενδοιασμό ή φόβο θα απλώνεται το χέρι, η ματιά, ένας παρηγορητικός λόγος σε όποιον το ζητάει, σε όποιον το έχει ανάγκη. 

Η ζωή είναι ένα θαύμα, ένα μεγάλο σχολείο γεμάτο εμπειρίες. Με στόχο να μεταμορφώνουν κάθε άνθρωπο σε μια εξελίσσιμη οντότητα, μέσα στην πραγματική, την απόλυτη απελευθέρωση από εσωτερικά εμπόδια, από τους ίδιους τους φόβους του. Ακόμη κι εκείνον του θανάτου. 

Στη ζωή όλα αλλάζουν, όλα μεταβάλλονται ραγδαία, τίποτα δεν είναι δεδομένο, μόνιμο κι οριστικό. Μα, για να είναι γενναιόδωρη, χρειάζεται στόχους γενναιόδωρους, που επιτρέπουν στον άνθρωπο τη βελτίωση και την εξύψωση του.

Δημήτρης Βαρβαρήγος
Η ζωή έχει πολλά δώρα να προσφέρει. Όχι από τον υλικό κόσμο, -όπως συχνά νομίζουμε πως με αυτά θα ξεπεραστούν εμπόδια και προσκολλιόμαστε σε πράγματα κι ανθρώπους προκειμένου να καλύψουμε ελλείψεις και εσωτερικά κενά για να νιώσουμε ασφαλείς. 

Μπορείς να κατέχεις χωρίς να εξαρτιέσαι από το απόκτημα. 

Μπορείς να αγαπάς χωρίς να εξαρτιέται η ύπαρξή σου από το αντικείμενο της αγάπης. 

Δηλαδή, απ’ την αγάπη του άλλου, στην όποια μορφή της. 

Μόνο με την εσωτερική εναρμόνιση υπάρχει ασφάλεια και αυτεξουσιότητα. 

Ο καλύτερος φίλος είναι ο εαυτός σου. Αγάπησε τον και θα σου προσφέρει άπλετη εσωτερική ειρήνη, ελευθερία στη σκέψη, γαλήνη στην ψυχή και θα περάσεις μια όμορφη κι ευτυχισμένη ζωή. 

Να βασίζεσαι στον εαυτό σου. 


Το να ζεις είναι το πιο σπάνιο πράγμα. Οι περισσότεροι άνθρωποι, απλά υπάρχουν. 

Oscar Wilde