Σάββατο, 16 Μαρτίου 2019

Υπατία 
462 σελ 
ISBN 978-960-6813-73-3 


Η συγκλονιστική ιστορία της γυναίκας που δίδασκε παντού το ελληνικό πνεύμα, συγκρούστηκε με τον κλήρο και κατηγορήθηκε ως μάγισσα.

4ος - 5ος αιώνας μ. Χ. Η φημισμένη Αλεξάνδρεια πνίγεται στο κρασί των καπηλειών, στις ηδονές των γυναικών του δρόμου, στις δεισιδαιμονίες, στις φιλοσοφικές διαφορές και διαμάχες των θρησκευτικών φανατισμών με τους φονικούς διωγμούς.
Μέσα σε αυτή τη διαφθορά, μια γυναίκα αφοσιωμένη στα ελληνικά ιδεώδη διδάσκει στο πανεπιστήμιο, στους δρόμους και στο σπίτι της το αστείρευτο ελληνικό πνεύμα. Αυτή η σοβαρή ευθύνη δεν της στερεί το γυναικείο ένστικτο και στο πρόσωπο του χριστιανού έπαρχου βρίσκει τον έμπιστο φίλο και άντρα.
Η φιλία και ο πλατωνικός δεσμός που αναπτύσσεται ανάμεσα τους ενοχλεί τον κλήρο που δεν αργεί να στραφεί εναντίον της και να της προσάψει κατηγορίες ως μάγισσας και υποκινήτριας εχθρικών ενεργειών εναντίον του...
Δύο άνθρωποι γεμάτοι ηθικό χρέος απέναντι στις ηγετικές θέσεις που κατέχουν και στις κοινωνικές συνθήκες της θρησκόληπτης φανατικής εποχής, ζουν κρυφά ανομολόγητες στιγμές αγάπης χωρίς ποτέ...

Πετυχημένη τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής με επίκεντρο μια αξιόλογη γυναίκα που πλήρωσε με τη ζωή της τις αρετές του φύλου της, καθώς βρέθηκε στο μεταίχμιο της ιστορίας, από το λυκόφως του νεοπλατωνισμού στους πρώτους σκοτεινούς αιώνες του Χριστιανισμού.

Μυθιστορηματική βιογραφία που κυλάει αβίαστα, με φανταστικούς διαλόγους και εικόνες, γύρω όμως από πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα τα οποία ο συγγραφέας αναπαριστά πειστικά, μετά από ενδελεχή έρευνα...

Αλεξάνδρα Δήμου

ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΗ-ΔΡΑΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ- ΑΙΘΕΡΙΚΟ ΕΝΔΥΜΑ 
εκδόσεις Εν τύποις



Η Διαδραστική γραφή είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας και χρησιμοποιεί την δυναμική μιας ενεργητικής κατάστασης μέσω της δράσης. Και δράση τι σημαίνει άλλο από πράξη και πράξη τι άλλο να σημαίνει από αισιόδοξη δημιουργία. 

Μια ενασχόληση δημιουργικής γραφής όπου μέσα από ασκήσεις θεατρικού δράματος ενέχεται η επαφή και άρα η διεργασία κάποιου θέματος που απασχολεί την ψυχική διάθεση και προσωπικότητας του καθενός 

Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις παρά μόνο η διάθεση από τους συμμετέχοντες να προβάλλουν τον δημιουργικό χαρακτήρα… 


Μέσω των ασκήσεων γραφής οι συμμετέχοντας θα μπορούν να αναδείξουν τον εαυτό τους με τη δημιουργία κειμένων εξιχνιάζοντας προβλήματα στη βάση τους ώστε να αποβληθεί ο φόβος αντιμετώπισης των, βρίσκοντας ο ασχολούμενος το δρόμο προς μία πνευματική ελευθερία 

Η ανάδειξη του δημιουργικού εαυτού και η ανακάλυψη στοιχείων της προσωπικότητας, δεν εκτονώνει μόνο το βάρος των συναισθημάτων αλλά τη συνειδητότητα και τη δύναμη του σώματος με σκοπό να βελτιώνει τη σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό, αλλά και με τους άλλους.

Πιστοποιητικό ανυπαρξίας


Ποιήματα

2011   60 σελ.
ISBN 978-960-380-224-2



είδες

Μυστήριο η αναζήτηση του Άλλου,
η αναμονή μιας απάντησης
σχεδόν αγωνία,
όπλα ανίκητα τα έξυπνα λόγια,
οι απόλυτες σκέψεις,
κι εσύ χαμένη στη σιωπή ως άλλη άγνωστη
γραπωμένη στα παγωμένα σίδερα της
γέφυρας του Brooklyn
κοιτάζεις τα χρώματα της ζαφοράς
που χάσκουν ανάμεσα
από ουρανοξύστες
και λεωφόρους πολύβουους.
Ψελλίζοντας βρίζεις τα πουλιά που
κρώζουν ερωτοτροπώντας.

Απογοητεύεσαι που είναι ελεύθερα και μένουν.

Σιωπή
η μοναδική αλήθεια


στο μικρό κομοδίνο δεν υπάρχουν πια φωτογραφίες / ένα μπουκάλι με δυο γουλιές μαστίχα μόνο απόμεινε να ικετεύει χείλια, εκστάσεις και αβύσσους / δύο ρεσό περιμένουν το χέρι που θα τα κάψει ρομαντικά / στο συρτάρι ανάκατες κάλτσες, εσώρουχα, τρυφερότητες κι αμφίθυμες σκέψεις / ο καναπές στην υποκρισία μιας στοργής διαγράφει ακόμη τα σώματα απ’ το νυχτιάτικο βολόδερμα / ανάμεσα στα μαξιλάρια η ξεχαρβαλωμένη κούκλα προσμένει ίσως κάποια επιστροφή
κι αυτές οι σιωπές, η μοναδική αλήθεια…

Anima mia
Δημήτρης Βαρβαρήγος
μυθιστόρημα
εκδόσεις  Εν τύποις


Φλωρεντία 1860. Anima mia... κάθε άνθρωπος επιλέγει στη ζωή του τον τρόπο που θ' αγαπάει τον Άλλον. 
Αυτή η αγάπη όμως, δεν πρέπει να περιορίζει την ελευθερία. Ο καθένας μας κάνει τις επιλογές του και χαράζει τη μοίρα του. 
Μαρία Ρόζα και Σαλιβέριος, δυο νέοι μια αγάπη. 
Ζουν την αναστάτωση του έρωτα με όρκους αιώνιας αγάπης και βυθίζονται στις προσωπικές τους περιπέτειες. 
Οι οιωνοί της μοίρας όμως, έχουν φροντίσει να βιώσουν μ' έναν τόνο λύπης την πίστη και την περηφάνια. 
Μια συγκλονιστική ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, από στιγμές πραγματικής ζωής, φαντασίας και πάθους στα όμορφα χρόνια της αθωότητας. 
Μια σπαρακτική αφήγηση μέχρι τα βάθη της ψυχής για τη ζωή, την ελευθερία, τα όνειρα και τις ελπίδες των ανθρώπων που τη βίωσαν ως πρωταγωνιστές της. 





«Carpe diem – Amour fou» 
του Δημήτρη Βαρβαρήγου 
εκδ. Λυκόφως, σελ. 160 


«Αν ο εαυτός δημιουργεί το πνεύμα, είναι μοναδικό. Αν το πνεύμα δημιουργεί τον εαυτό, είναι αριστούργημα». 

Διαβάζοντας το καινούργιο βιβλίο του ΔΒ, το πνεύμα διεγείρεται μέσα από τη φιλοσοφική σκέψη που περικλείεται στο εγχειρίδιο αυτογνωσίας «Carpediem», ενώ άπειρα συναισθήματα πηγάζουν από τις 37 ερωτικές επιστολές της νουβέλας «Amour fou». 

Με τη δυνατή γραφή και τον ιδιαίτερο χειρισμό του συγγραφέα το βιβλίο διαβάζεται σαν κουτί μαγικό. Απ’ τη μια πλευρά του οι στοχασμοί της σοφίας κι απ’ την άλλη η μαγική αίσθηση που απορρέει από την τρέλα του έρωτα. Κι οι δυο όψεις στοχεύουν στην ψυχή, με τις κρυμμένες δυνάμεις της απ’ τη μια όψη και με την ανάγκη της για αγνή αγάπη, απ’ την άλλη. Δυνάμεις με στόχο τον έρωτα που τρέχουν μπροστά απ’ τη σκιά του σύννεφου μέσα στο λαμπρό ήλιο να κοροϊδεύουν το σύννεφο και να χλευάζουν τον άνεμο, γιατί η τρελή αγάπη κι αυτόν τον ίδιο τον άνεμο ανατρέπει. 

Αυτές τις δυνάμεις ακολουθούν οι ήρωές του, για να φτιάξουν έναν «εαυτό». Εαυτό καθαρό, γνήσιο, αληθινό, με σκέψεις και αισθήσεις σε μια κοινή πορεία και με τις παραμέτρους του «εγώ» μια-μια να εξαφανίζονται: 

«Οδήγησε τον εαυτό σου με την εσωτερική σου αλήθεια για να φτάσεις στην αυτοπραγμάτωση», λέει ο συγγραφέας. 

Σαν μια «σταγόνα» η ψυχή να κυλά ανάμεσα σε απλά στοιχεία της καθημερινότητας και να απλώνεται διάφανη στο χαρτί με λέξεις, σκέψεις, στιγμές που πλαταίνουν το χρόνο κι ας γεύονται πόνο: 

«Ο πόνος είναι η επίγνωση πως υπάρχουμε», μας λέει, στιγμές που προδιαγράφουν την ελευθερία και σκορπούν τις αναζητήσεις σ’ ένα χαμόγελο: 

«Ακούμπησε την ψυχή σου επάνω σε ένα χαμόγελο», αρκεί αυτή η «σταγόνα» να δίνει ότι μέσα της υπάρχει. Χαρά, έρωτα και προ παντός την αλήθεια. Κι έτσι ο νους πλαταίνει ακόμα με την προτροπή για ζωή «συνειδητή», που οδηγεί με εμπιστοσύνη προς την «ελευθερία», την ολοκλήρωση του κόσμου που κουβαλάμε μέσα μας, κρατώντας την αίσθηση της πραγματικής αγάπης προς τον άλλον και τη συγχώρεση, αναγνωρίζοντας τα λάθη μας. 

Κι ο χρόνος δεν θα είναι παρά στιγμές γεμάτες, έτσι που θα κρατάμε τη ζωή στο χέρι μας με ευγνωμοσύνη, με απόλαυση, μαθαίνοντας απ’ τη θλίψη, ελπίζοντας στο αύριο: 

«Ζήσε σαν αιωνιότητα τις στιγμές του θείου δώρου της ζωής. Δείξε το σεβασμό σου σε κάθε τι που σε περιβάλλει. Και την πρέπουσα ευγνωμοσύνη για όσα δώρα σου χαρίζει η κάθε ξεχωριστή μέρα». 

Έτσι πλαταίνει η ζωή. Έτσι πλαταίνουμε κι εμείς, αγγίζοντας το μεγαλείο του Έρωτα, ανάμεσα στον ονειρικό και τον πραγματικό κόσμο: 

«Αυτός είναι ο έρωτας, από αυτόν γεννήθηκες και του οφείλεις κάθε στιγμή στη ζωή σου». 
Αυτή η «θεία τρέλα», όπως την αποκαλεί ο Πλάτωνας, είναι η επιθυμία της συμπόρευσης με ότι πιο υψηλό μπορεί να αγγίξει την ψυχή, το πνεύμα και τις αισθήσεις. 

Είναι η αισιοδοξία, η νοσταλγία των πόθων, ακόμα κι η συνήθεια κι η αλήθεια που η μοίρα αποκαλύπτει. Κι η αγάπη, η αγάπη η αληθινή έξω απ’ τ’ ανθρώπινα, η ονειρική, το πάθος: 


«Αφουγκράσου, κάπου υπάρχει μια σκέψη για σένα, δική σου, κάποιο σημάδι κόκκινο περιμένει να κολλήσει στο κορμί σου, νομίζει πως το σκοτάδι δε θα φαίνεται, μα σέρνει μαζί του κι έναν αναστεναγμό, αναστεναγμό σέρνει κι αυτός ακούγεται. Είναι ο έρωτας και ο δαίμονας οργασμός. Κι αυτή η έξαψη η τρελή που καίει σωθικά και η ψυχή ουρλιάζει»
γράφει στο Αmour fou. 

Πάθος που καθορίζει την Τέχνη, καθορίζει την ίδια την ανθρωπότητα. Τρέλα, που δοκιμάζει τις αντοχές, που οδηγεί στην αβεβαιότητα, στις εμμονές που ματώνουν: 

«Έρωτας είναι κι όπου αγγίζει, ματώνει», ξυπνά τις μνήμες… «με πόσες μνήμες να πληρώσω»… μεταμορφώνει, γίνεται Τέχνη. 

Είναι η ίδια αγάπη, που ολοκληρώνει τον εαυτό οδηγώντας τον στην αυτογνωσία, που ομορφαίνει την ψυχή, που σκορπίζει τη ζωή σε στιγμές γεμάτες: 

«Αυτό το σκόρπισμα θα είναι το χάος των μαγεμένων αισθήσεών σου, των μαγεμένων σου αισθήσεων το χάος θα είναι»… γράφει τελειώνοντας. 

Τελειώνοντας αυτό το υπέροχο βιβλίο, νιώθουμε πως μας χαρίζεται ο Δημήτρης Βαρβαρήγος, γιατί μας ωθεί να βρούμε μέσα μας στοιχεία της ύπαρξής μας, με το στοχαστικό λόγο του, με τη δυνατή και έμπειρη πένα του και τις ευαισθησίες της ψυχής του.

Γράφει η Ελένη Λύτρα-Χαραρά





Σάββατο, 2 Μαρτίου 2019

ΜΑΡΙΝΑ ΤΣΒΕΤΑΓΙΕΒΑ
ΤΡΕΙΣ ΒΑΛΤΟΙ 

του Δημήτρη Βαρβαρήγου


Σκηνοθεσία: Γιάννης Διαμαντόπουλος

Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Χάρης Ν. Σεπεντζής

Καλλιτεχνική διεύθυνση: Χάρης Ν. Σεπεντζής

Κατασκευή κοστουμιών: Γκαλίνα Σοσλτανόβιτσι

Χειροποίητες δημιουργίες: Βασιλική Παπαδοπούλου

Ειδικές κατασκευές: Νίκος Χ. Σεπεντζής

Επιμέλεια ήχου: «Apple Production»

Περούκες: «Dream Maker by Afro-Asian»

Μουσική Σύνθεση: Μαρία Συμεών

Πιάνο (επί σκηνής): Μαρία Συμεών

Ερμηνεία: Μαρία Συμεών (Μαρίνα Τσβετάγιεβα)

Ακούγονται οι φωνές των ηθοποιών Γιώργου Μπασιάκου (Διαγγέλματα)

και Νίκου Μουρελάτου (Σεργκέι – γράμμα)

Η παράσταση ανεβαίνει για 3η χρονιά, μετά την επιτυχημένη πορεία της των προηγούμενων 2 ετών. Πρόκειται για θεατρικό μονόλογο, με θέμα την πολυτάραχη ζωή και το έργο της μεγάλης Ρωσίδας ποιήτριας του 20ού αιώνα, Μαρίνας Τσβετάγιεβα, η οποία σημάδεψε την εποχή της με την ιδιαίτερη και ασυμβίβαστη προσωπικότητά της. Η Μαρίνα Ιβάνοβνα Τσβετάγιεβα ή Τσβετάγεβα (Мари́на Ива́новна Цвета́ева, 1892 – 1941) γεννήθηκε στη Μόσχα. Ο πατέρας της ήταν καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της ρωσικής πρωτεύουσας. Από το 1902 μέχρι το 1906 έζησε στη Γένοβα. Το 1906 πήγε σχολείο στη Λωζάννη και το 1908 μετέβη στο Παρίσι, για να σπουδάσει ιστορία της Φιλολογίας. Το 1910 τύπωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή. Παντρεύτηκε το 1912. Το 1917 έζησε τη Ρώσικη επανάσταση, ενώ ο άντρας της πολεμούσε ενάντια στους Μπολσεβίκους. Το 1920 έχασε τη μια της κόρη. Το 1922 έφυγε για το Βερολίνο και την Πράγα, ενώ το 1925 πήγε με την οικογένειά της στο Παρίσι, όπου έμεινε για 14 χρόνια. Το 1939 γύρισε στη Ρωσία, όπου το περιβάλλον ήταν ιδιαίτερα εχθρικό, απέναντί της, καθώς η ίδια προερχόταν από τη μεγαλοαστική τάξη και ήταν αντίθετη με τον Κομουνισμό. Το 1941 οδηγήθηκε στη Γελαμπούγκα (Ταταρστάν) όπου και αυτοκτόνησε. Η πράξη της αυτή χαρακτηρίστηκε πολιτική, και την αποφάσισε αφήνοντας πίσω τους μόχθους μιας γενιάς με μεγάλα στοιχήματα, «σπασμένους καθρέφτες της ζωής της» κι αγαπημένα πρόσωπα που δεν θα ξανάβλεπε. Τα ποιήματά της ήταν επηρεασμένα από την περίπλοκη ψυχοσύνθεσή της, τις σχέσεις της και τα συναισθήματά της. Έγραψε έργα στα οποία στάλαξε -σταγόνα σταγόνα- τη μαρτυρία μιας δραματικής εποχής και την πολύπαθη και γεμάτη αντιθέσεις ζωή της.


Ο ταλαντούχος συγγραφέας Δημήτρης Βαρβαρήγος έγραψε ένα σπουδαίο κείμενο, όπου ζωντάνεψε, με γλαφυρόν τρόπο, την ψυχοσύνθεση της Μαρίνας Τσβετάγιεβα, καταφέρνοντας να δώσει την ακριβή εικόνα της, λίγο πριν το τραγικό τέλος της. Με τις αναδρομές που η ηρωίδα του κάνει, επί σκηνής, οι θεατές γίνονται μάρτυρες όσων η ίδια βίωσε, ζώντας: τραγικότητα, μιζέρια και ταπείνωση. Όταν πια ένιωσε πως είχε παίξει κι είχε χάσει τα πάντα, επέλεξε την αυτοκτονία, από τον αργό θάνατο. Μέσα από τις αναφορές της μαθαίνουμε πως είχε και μια παθιασμένη ομοφυλόφιλη σχέση, ότι έπινε πολύ κι έπασχε από κατάθλιψη, στο τέλος του σύντομου βίου της. Πέντε μέρες πριν αυτοκτονήσει, κι ενώ βίωνε έναν πρωτοφανή κοινωνικό αποκλεισμό, είχε υποβάλει αίτηση προς το «Σοβιέτ του Λιτφόντ» να την προσλάβουν ως λαντζέρισσα στην καντίνα του. Προηγουμένως είχε πληροφορηθεί τον θάνατο, από διώξεις κι ασθένειες, του άνδρα της, του γιου της, αλλά και της Σόνετσκα, της νεανικής πλατωνικής αγαπημένης της. Συγχρόνως, το κοινό την ακολουθεί στα ιστορικά γεγονότα που εξιστορεί και τα οποία σημάδεψαν την ίδια και όλους τους Ευρωπαίους, βιώνοντας την επιβολή του Κομουνισμού στη Ρωσία, την άνοδο του Ναζισμού, δύο παγκόσμιους πολέμους, και τον ρωσικό εμφύλιο.


Ο πολύ έμπειρος Γιάννης Διαμαντόπουλος μας χάρισε μιαν απολαυστική παράσταση, με την εμπνευσμένη σκηνοθεσία του, όπου κάθε λεπτομέρεια έπαιξε σημαντικόν ρόλο στο πετυχημένο αποτέλεσμα και στην ενσάρκωση της ιδιαίτερης ηρωίδας του έργου. Έχοντας άξιους συνεργάτες, δημιούργησε την όλη ατμόσφαιρα. Ο Χάρης Ν. Σεπεντζής, εκτός από την καλλιτεχνική διεύθυνση, είχε και την έμπνευση της ωραίας σκηνογραφίας και των υπέροχων κοστουμιών της Μαρίνας, τα οποία κατασκεύασε η Γκαλίνα Σοσλτανόβιτσι, ενώ οι χειροποίητες δημιουργίες οφείλονται στη Βασιλική Παπαδοπούλου και οι ειδικές κατασκευές στον Νίκο Χ. Σεπεντζή, όλα να παραπέμπουν στη ρώσικη αριστοκρατία της εποχής. Την επιμέλεια ήχου έκανε η «Apple Production».


Η Μαρία Συμεών υποδύθηκε με αξιοθαύμαστον τρόπο τη Μαρίνα Τσβετάγιεβα, στον πολύ απαιτητικό ρόλο της, αλώνοντας τη σκηνή, αποδίδοντας οδυνηρές αλλά κι ευτυχισμένες στιγμές του ματωμένου μα κι ένδοξου παρελθόντος της. Η κυρία Συμεών συνέθεσε και την πρωτότυπη μουσική της παράστασης, αλλά κι έπαιξε στο πιάνο με μεγάλη δεξιοτεχνία τα μουσικά κομμάτια της. Οι θεατές καταχειροκρότησαν όλους τους συντελεστές, στο τέλος, επευφημώντας τους.

Διάρκεια: 70 λεπτά

Νίκος Μπατσικανής, κριτικός Θεάτρου
ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΗ Η ΑΓΑΠΗ
ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ


Η Αγνή, παρουσιαζόταν μπροστά του αιθέρια και όμορφη, όπως πάντα, ντυμένη με το λευκό της φόρεμα να του χαμογελά με εκείνο το πλούσιο σε χάρη χαμόγελο που έσκαβε λακκάκια στα μαγουλά της κάτι που εκείνος, αγαπούσε ιδιαίτερα. 
Με την ίδια ντροπή σαν κυρίαρχο στοιχείο αναγνώρισης, όπως στην πρώτη τους συνάντηση,έμειναν για στιγμές μέσα την σιωπή. Έπειτα ένιωσε έντονα εκείνο το πρόσωπο φεγγάρι να χώνεται νωχελικό από αγάπη στον κόρφο του. 
Αισθάνθηκε στην αφή του ένα ανεπαίσθητο αναρρίγησμα στο δροσερό κορμάκι της, όταν το χάδι του απλώθηκε στην πλάτη της, στα πλούσια μαλλιά της. Οσμιζόταν την ευωδιά τους και ξαναγεννιόταν. Με τα χείλια του απαλά άγγιξε τη σάρκα του λαιμού της και γεύτηκε την άγουρη νιότη. Ένιωσε τη γιορτή της ψυχής της καθώς η καρδιές τους χτύπησαν δυνατά.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΕΑΥΤΟΣ 

ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΗ-ΔΡΑΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ- ΑΙΘΕΡΙΚΟ ΕΝΔΥΜΑ 

Η Διαδραστική γραφή είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας και χρησιμοποιεί την δυναμική μιας ενεργητικής κατάστασης μέσω της δράσης. Και δράση τι σημαίνει άλλο από πράξη και πράξη τι άλλο να σημαίνει από αισιόδοξη δημιουργία. 
Μια ενασχόληση δημιουργικής γραφής όπου μέσα από ασκήσεις θεατρικού δράματος ενέχεται η επαφή και άρα η διεργασία κάποιου θέματος που απασχολεί την ψυχική διάθεση και προσωπικότητας του καθενός 
Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις παρά μόνο η διάθεση από τους συμμετέχοντες να προβάλλουν τον δημιουργικό χαρακτήρα… 
Μέσω των ασκήσεων γραφής οι συμμετέχοντας θα μπορούν να αναδείξουν τον εαυτό τους με τη δημιουργία κειμένων εξιχνιάζοντας προβλήματα στη βάση τους, ώστε να αποβληθεί ο φόβος αντιμετώπισης των, βρίσκοντας ο ασχολούμενος, το δρόμο προς μία πνευματική ελευθερία 
Η ανάδειξη του δημιουργικού εαυτού και η ανακάλυψη στοιχείων της προσωπικότητας, δεν εκτονώνει μόνο το βάρος των συναισθημάτων αλλά τη συνειδητότητα και τη δύναμη του σώματος με σκοπό να βελτιώνει τη σχέση με τον ίδιο τον εαυτό του, αλλά και με τους άλλους. 
Οφέλη της Δραματοθεραπείας μέσω της Διαδραστικής Γραφής είναι: 

Η συναισθηματική στήριξη του εαυτού μας… 
Η αυτογνωσία της προσωπικότητας μας. 
Το άνοιγμα της σκέψης και η διεύρυνση του πνεύματος. 

Η λογοτεχνία κρύβει μια γλώσσα μαγική… μας κάνει να ονειρευόμαστε, να ταξιδεύουμε, να μεγαλώνουμε σε γαλήνια νερά. 

Όσοι έχουν τη διάθεση να παρακολουθήσουν και να δράσουν σε αυτό το βιωματικό σεμινάριο, με βασικό άξονα τη Διαδραστική Γραφή & Δραματοθεραπεία, θα έχουν την ευκαιρία να βρεθούν μέσα σε καινούριους κόσμους αφήγησης, αντίληψης και μυστικών ιδεών, με τη μαγική τέχνη της αφήγησης του προφορικού και γραπτού λόγου. 

Οι συναντήσεις είναι βιωματικές, καμία γνώση η άλλη εμπειρία δεν χρειάζεται για τη συμμετοχή σας. 

Δηλώσεις συμμετοχής: ddimitris51@yahoo.com

Carpe diem 
Άδραξε τη στιγμή, την κάθε στιγμή και ζήσε… 



Τον ψίθυρο, το γέλιο, το αγκάλιασμα, το φιλί. 
Μη χάνεις άδικα τον καιρό, ότι σε προσπερνάει δεν επαναλαμβάνεται ποτέ. Είναι η στιγμή που χάνεται αν δεν τη ζήσεις. 
Μη απαξιώνεις όσα σου προσφέρονται. Το κάθε τι, κάτι έχει να σου αφήσει, κάτι να σε διδάξει. 
Ζήσε σαν αιωνιότητα τις στιγμές του θείου δώρου της ζωής· δείξε το σεβασμό σου σε κάθε τι που σε περιβάλλει· και την πρέπουσα ευγνωμοσύνη για όσα δώρα σου χαρίζει η κάθε ξεχωριστή μέρα. 
Κοίτα κατάματα τον κόσμο να γεμίσει χρώματα η ψυχή σου. Χάρισε στον εαυτό σου το μεγαλείο προσφοράς της κάθε στιγμής πριν σε προσπεράσει και γίνει ένα αναίτιο παρελθόν. Μάθε την ύπαρξη σου να γνωρίζει μόνο τον ενεστώτα χρόνο· μην τον αφήνεις να χάνεται αδέξια.